இயற்கை.

கவிஞனை உருவாக்கும்

மாபெரும் கவிஞன்….

உண்மையின் நண்பன்…

இயற்கை மனிதனுக்கு வாழ்வளிக்கிறது. வாழ்க்கையினைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. இயற்கையில்லையென்றால் மண்ணில் ஈரமில்லை…. விளைச்சலில்லை… மகசூலில்லை….  மனித வாழ்க்கை இல்லை. ஏன் உயிரினங்களில்லை உயிரினங்கள் ஒன்றையொன்று சார்ந்து வாழும் வாய்ப்பை வழங்கி வருவது இயற்கை.  இதனை மிகத் தெளிவாய் உணர்ந்ததால்தான் பழங்காலத்து  மக்கள் தங்களின் வாழ்வை இயற்கையோடு இணைத்தே வாழ்ந்தார்கள். அவர்களின் வாழ்வு இயற்கையோடு இரண்டறக் கலந்திருந்தது. இயற்கையை அவர்கள் நேசித்தார்கள். இயற்கையைக்  காத்தார்கள். அப்போதெல்லாம் மாதம் மும்மாரி மழை பொழிந்தது  அதற்கு சாட்சிகளாய் பழந்தமிழ் நூல்கள் இன்றும் உள்ளன.  இதை அவ்வக்காலத்து எழுந்த இலக்கியங்கள் நமக்கு புலப்படுத்துகின்றன. வைகையில் ஓடிவந்த வெள்ளத்தைப் பரிபாடலும், காவேரியின் எழில் அழகை பட்டினப்பாலையும் நமக்கு இன்றும் உணர்த்தும்  சாட்சிகளால் உள்ளன. மனிதர்களின் வாழ்வில் இயற்கைப் பற்றுக் குறையும்போது  இலக்கியங்களில் இயற்கைப் புனைவுகளும் குறைந்து விடுகின்றன. இதை சங்க இலக்கியங்களிலும் அவற்றிற்குப் பின்வந்த இலக்கியங்களிலும்  இயற்கை புனைவு நிலையில்  உள்ள  வேறுபாடு நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

இலக்கியம் எவ்வகையாக இருப்பினும் இயற்கைக்  கற்பனை இலக்கியத்திற்கு இன்றியமையாதது. கற்பனை குறைந்தால்  இலக்கியத் தரம் குறைந்துவிடும்.  அதலால்தான் பிற்காலத் தமிழ்ப் புலவர்கள் கதைப் போக்குக்களோடு தொடர்புபடுத்தி இயற்கைப் புனைவை  நிறைவு செய்தனர்.  இவ்வளர்ச்சியைக் கம்பரின் காப்பியத்தில் முழுமை காணலாம்.

இயற்கை என்ற சொல் பழந்தமிழில் “இயல்பு” என்ற பொருளில் வழங்கியது. மொழி வரலாற்றில் இச்சொல் பல்வேறு பொருளுடையதாக வளர்ந்தது. தமிழ்ப் பேரகராதி தரும் பல பொருள்களில் “செயற்கைக்கு மாறனது” என்ற பொருளும் உண்டு.  செயற்கைக்கு மாறானதாக இயற்கையைப் பல அறிஞர்கள் விளக்கியுள்ளனர். இக்காரணம் பற்றியே இயற்கையையும் கலையையும் முரண்படுத்துவார்கள்.  இயற்கை இறைவன் படைப்பு கலை மனிதன் படைப்பு. மனிதன் உருவாக்காத, உருவாக்க இயலாத அனைத்தும் இயற்கையே. என்று சொல்லும் கூட்டமும் உண்டு. இயற்கை இறைவனின் படைப்பு என்றால் அந்த இயற்கையை அழிக்கும் கூட்டமும் இறைவனை வழிபடுகிறவர்களாக இருக்கிறார்களே….. தனது படைப்பை அழிப்பவர்களை   இறைவன் ஆசிர்வதிப்பது ஏன்? என்று  எதிர்வாதம் செய்பவர்களும் உண்டு.

இயற்கையே செயற்கைக்கும் அடிப்படை ஆகின்றது. இயற்கை இல்லாவிட்டால் செயற்கை இல்லை.  செயற்கை இன்றியும் இயற்கை நிகழும். நடுவாரும் நீர்ப் பாய்ச்சுவாரும் இன்றி மரங்கள் பல வளர்ந்து தொகுதியாகக் கனியளித்து நிற்கும்போது அதை இயற்கைச் சோலை என்கிறோம்.  அதை ஒத்த அல்லது விஞ்சிய சோலையொன்றை மனிதன் உருவாக்கும்போது அது செயற்கைச் சோலை ஆகின்றது. மனிதனின் செயல் திறனால் சோலை பெற்ற  அமைப்பே செயற்கை. சோலையை ஆக்கிய மரங்களும் கனிகளும் இயற்கையே. செயற்கை அமைப்பில் இயற்கை பொலிகின்றது. ஆயின் இயற்கையில் செயற்கை அமைவதில்லை.

இவ்வியற்கை நிலமும் நீரும் நெருப்பும் காற்றும் ஆகாயமும் கலந்த மயக்கம். அறிஞர் பிளேட்டோ நிலமும் நீரும் நெருப்பும் காற்றும் என்ற நான்கின் சேர்க்கையில் இயற்கையைக் கண்டார் ஐம்பூதங்களுடன் பொருள் (matter) என்ற கூறையும் இணைந்து இயற்கையை விளக்குவார் வைட்பீல்டு.  அவர் இயற்கையை நீளம் அகலம் உயரம் காலம் என்ற நான்கனவுடையதாக விளக்கினார்

அவரது விளக்கத்தின்படி மனிதனும் இயற்கை. மனித இயல்பையும் அவனைச் சூழ்ந்த புற உலகையும் இயற்கை என்ற சொல்லால் குறிப்பிடலாம்.  இவ்விரண்டிற்கும் உள்ள உறவையும் இவற்றைச் செயல்படுத்தும் ஆற்றலையும் இயற்கையின் இன்னொரு நிலையாகக் காண்பதும் உண்டு.  இக்கருத்துகளை மறுத்து நம் காட்சி அறிவுக்குத் தென்படுவதே இயற்கை என வரையறுத்தார் வைட்பீல்டு என்னும் மேனட்டறிஞர்.

“மனிதன் அல்லாத பிற அனைத்தும் இயற்கை”  மலையும், மடுவும் இயற்கை மின்னும். மழையும் இயற்கை, முகிலும் இடியும் இயற்கை, காற்றும் கடலும் இயற்கை, புள்ளும் விலங்கும் இயற்கை, மரமும் செடியும் இயற்கை. இவைபோல இறைவன் படைத்த பலவும் இயற்கை.

இயற்கையின் நகல் கலை. அது இயற்கையைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி. இயற்கையால் கலையும் கலையால் இயற்கையும் செவ்விப் பெறுகின்றன. இயற்கை கட்டுப்பட்டதோ சலனமற்றதோ அல்ல:  இயற்கை தனி ஆற்றல் உடையது. காலச் சுழற்சியில் அதன் ஆற்றல் பொலிகிறது. வளமும் வளர்ச்சியும் ஆற்றலும் மிக்க இவ்வியற்கையின் உயிர்த் துடிப்பால் அதன் வடிவமும் வண்ணமும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. இதனால் இவ்வியற்கையை, வாழ்க்கையைப் போன்று வடிவற்றது என்றும் கூறுவார்கள்      காலை முதல் இரவு வரை, இரவு முதல் விடியல் வரை அலரும் மலர்களும், உதிரும் இலைகளும், ஒளிரும் ஆதவனும் பொழியும் நிலவும் எனக் காட்சி மாறுகிறது. மணிக்கு ஆயிரம் கவினுறு காட்சிகளை வழங்கும் இயற்கைக் கன்னி என்றும் முதிர்வதில்லை.

எழில் மிக்க இயற்கையைக் காரியம் என்பர். இக்காரியத்தை ஆக்கிய காரணன் இறைவனே. இயற்கை வாயிலாகவே ஆதிமனிதன் இறைவனைக் கண்டான். இயற்கை வழிபாடு இறை வழிபாட்டின் தோற்றுவாய் என்பது அறிஞர்கள் கருத்து. இயற்கையை இறைவனின் வெளியீடாகப் பல நிலைகளில் காட்டியுள்ளனர்.

இயற்கை இறைவனின் கலை என்பார் சர். தாமஸ் பிரௌன். நாள் தோறும் மனிதன் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளைக் கற்பிக்கும் நூலாக அமைகின்றது இயற்கை. இறைவனின் ஆற்றலை மனிதனின் சிற்றறிவுக்கு எட்டாத அவன் பேரறிவு மாட்சியினைப் பறைசாற்றுவதும் இயற்கையே.  இறைவனின் படைப்பாம் இயற்கையின் முன் மனிதனின் செயற்கை ஆக்கங்கள் செயலிழந்து விடும்.  கதிரவனின் பேரொளியிலும், மின்மினியின் சிறு ஒளியிலும் நம் எண்ணத்திற்கு எட்டாத இறைவனின் கைத்திறம் ஒளிரும்.

எனவே தான் சார்லஸ் கிங்ஸ்லி இயற்கையை இறைவனின் முகமாகக் கண்டார்.  அதை இறைவனின் உருவாகக் கண்டவர் பாஸ்கல். அவர் இயற்கையில் பொலியும் நிறைவுகள் அது இறைவனின் உரு என்பதை நினைவுபடுத்துமாயின் அதன் குறைகள் அது அவனல்லன் அவன் உருவே ஆகும் என்பதை உறுதிபடுத்தும் எனக் கூறுகின்றார்

இறைவனின் ஆடையாக இயற்கையைக் கண்ட நிலையை கெதெயிடம் காண்கிறோம். அறிஞனுக்கு உள்ளமைந்த பொருளைப் புலப்படுத்தும் மென்திரை ஆகவும் அறிவிலிக்கு அப்பொருளையே மறைக்கும் போர்வையாகவும் இயற்கை அமையுமென்றார் கார்லெல்.

மேலும் இயற்கை இறைவனைப் பிரதிபலிக்கும். ஆடிக் கதிரவனின் ஒளிக் கற்றைகளால் நீலக்கடல் பொன்னாய்ப் பொலிவதைப் போல இறைவனைப் பிரதிபலிப்பதால் இயற்கை அழகு பெறுகின்றது என்றார், யங்..  பேரொளியைச் சூழ்ந்த மென்திறை போன்றது இயற்கை.  இறைவனின் பேரொளி இயற்கையின் மெல்லிழைகளின் ஊடே பரக்கின்றது.  இஸ்ரவேலை ஆண்டு, இறைவனை இன் கீதங்களால் பாடிய தாவீது அரசனது இயற்கை இறைவனின் மாட்சியை வெளிப்படுத்துவதைக்கண்டார்

இவ்வியற்கை மனிதனோடு தொடர்புடையது மனிதனைவிட மிக்க ஆற்றல் வாய்ந்தது. இயற்கையோடு  மனிதன் கூட்டுறவாக இருந்தால் அன்றி அவன் சிறக்க இயலாது. இயற்கை ஒரு பெரிய குறியீடு. அதன் ஒவ்வொரு பொருட்கூறும் ஆய்வுக்குரிய ஒரு உண்மையை மறைத்து வைத்துள்ளது என்று சாப்பின் கருதுவார்.

இயற்கை ஒரு சிறந்த போதகன்.  அதன் ஒவ்வொரு சொற்பொழிவும் கருதும் சிறப்புடையது. போதகனாக மட்டும் அன்றி ஆசிரியனாக அதனைக் கண்டவர் ஸ்ட்ரீட்(street).  இயற்கை மனிதனை வழிப்படுத்தும் நூலாகக் கண்டார் ப்ளும்பீல்டு. ஆய்வாளனுக்கு இயற்கை தன் செல்வங்களை வாரி வழங்குகின்றது. அவன் காட்சியைத் தெளிவுறுத்தி மனத்திற்கு ஒளிகாட்டி உள்ளத்தை தூய்மைப் படுத்துகின்றது. இயற்கையைப் பின்பற்றுபவன் ஒரு போதும் தன் வழியில் நின்று தவறான்.

இக்கருத்தைப் பற்றியே அறிவு எதைக் கூறுகிறதோ அதை இயற்கையும் கூறும் என்றார் ஜீவனல். அறிவு உடையவனையும் தூயவனையும் இயற்கை என்றும் கைவிடுவதில்லை. அன்பையும், அழகையும் உணரத்தக்கதாக அது அவன் உள்ளத்தை ஆக்குகின்றது. சிற்சில வேளைகளில் இயற்கை ஆற்றல் குன்றிக் காணப்படலாம். ஆனால் ஒரு நாளும் அது முற்றிலும் அழிவதுமில்லை: அணைவதுமில்லை. இயற்கையின் செல்வம் அளவிட இயலாதது. இயற்கை தன் மேல்மட்டத்தை மட்டுமே நம் முன் படைக்கிறது. ஆனால் அது அளவிட முடியாத ஆழமுடையது.

எனவேதான் இயற்கையைக் கற்பவன் என்றும் அதில் புதுமையைக் காண்கின்றான். மனிதனின் அனைத்து உணர்வுகளையும் தோற்றுவிப்பது இயற்கையே. இயற்கையின் ஒவ்வொரு காட்சியும் மனிதனின் ஐயங்களையும், கவலைகளையும் போக்கி, அவன் உள்ளத்திற்கு  அலையா அமைதி அளிக்கின்றது என்பர் ஜோனத்தான் எட்வர்ட். அது அவனை அணைக்கும்  தாயாகவும் தேற்றும் துணையாகவும் அமையும்.

இவ்வாறு இயற்கையில் அளவிட இயலாப் பேராற்றலையும் ஆதரவு அளிக்கும் அமைதியையும் கண்டான் மனிதன். அது அவனைக் கவர்ந்தது: இன்பம் அளித்தது: மகிழ்வூட்டியது: அவன் உணர்வைத் தூண்டிக் கற்பனையை ஆக்கிரமித்தது. இயற்கை தன் எழிலால் மட்டுமன்று அது இயற்கை என்பதாலே மனிதனை இயற்கையிலேயே ஆட்கொண்டது.

இத்தகைய இயற்கையோடு ஒத்துணர்வு பெறுவதே ஒரு சிறந்த மனிதனின் மதம் எனத் தத்துவம் பேசுவார் கெட்ஜ் எனும் மேனாட்டு அறிஞர். உண்மையின் நண்பன் இயற்கை. இயற்கை வீணையின் நரம்புகளில் நின்று எழும் ஒவ்வொரு ஒலியும் மனிதனது உள்ளத்தில்….. நரம்புகளில் நின்று எழும் இன்னொலியின் எதிரொலியாக அமைவதை நோவாலிஸ் கண்டார்.

கிரேக்க லத்தீன் இலக்கியங்களில் இயற்கை மனிதனின் வாழ்க்கை நாடக அரங்காகத் தீட்டப்பட்டுள்ளது. அரங்காக மட்டுமின்றி அந்நாடகத்தைக் காணும் அவையாகவும் காண்பதுண்டு.

கவிஞனை உருவாக்கும் மாபெரும் கவிஞன் இயற்கை. கவிஞர்கள் இயற்கையைப் பல கோணங்களில் கண்டனர். தங்கள் உணர்வுக்கும், விருப்புக்கும், அனுபவத்திற்கும் ஏற்ப இயற்கையை விளக்கினர். ஒரு புலவனும் இயற்கையில் கொடுமையைக் காணவில்லை.

கால்ரிட்ஜ் எனும் புலவர் இயற்கையையும் மனிதனையும் ஒன்றாக கண்டார். நாமே இயற்கை: நம் காட்சிக்குத் தென்படும் இந்த உலகு நம் எண்ணத்தின் உருவமே என்பது அவர் தத்துவம். ஆங்கிலப் புலவர் வேட்ஸ்வொர்த் இயற்கையை உயிருள்ளதாகக் கண்டார்.  மனிதனோடு எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து அவன் உள்ளத்திற்கு மகிழ்வும் அறிவும் ஊட்டும் ஆற்றல் மிக்கது இயற்கை.  இயற்கையின் ஒவ்வொரு பொருளும், குன்றும்…… மரமும்………… மழை தூவும் மாலை………………ஒளிபூத்த விண்மீன்கள் என அனைத்தும் அவருக்கு உயிர்த் துடிப்புடன் விளங்கிற்று. அதற்கு உள்ளுணர்வும் ஆத்மாவும் உண்டு. எனவே அது உணர்ந்தது. சிந்தித்தது. அன்பு செலுத்தியது.: அதற்குரிய வழியில் மகிழ்ந்தது. ஒரு ஆவி இன்னோர் ஆவியுடன் தொடர்பு கொள்வது போன்று நாமும் இயற்கையுடன் தொடர்பு கொள்ளலாம். அவள் தருபவள். நாம் பெறுநர்;. ஆயின் அவையனைத்தையும் இணைத்து ஒற்றுழை படுத்துவது ஒரு ஆன்மா என்பது அவர் கருத்து.

ஷெல்லி இயற்கையில் தத்துவத்தைக் காணவில்லை அவர் அகிலாண்டமும் உயிருடையது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டார். டென்னிசன் இயற்கையிடம் அன்பு கூரவில்லை அவர் இயற்கை உயிர்த்துடிப்பு உடையது என்று கொள்ளவில்லை.  உண்மையான உலகத்தின் ஒரு பொய்க் காட்சியே இயற்கை என்பது அவர் கொள்கை.

இயற்கையைப் பெண்ணாகப் பெரும்பான்மையான புலவர்கள் உருவகித்துள்ளனர். அவர்கள் இயற்கையைச் சுவைத்தனர். ஆராயவில்லை என்பர் ஆண்ட்யங். மனிதனால் மனிதனுக்கு அளிக்க இயலாத விடுதலையை இயற்கையில் பெற்றார் பைரன். துன்பப்பட்ட உள்ளத்திற்கு ஆறுதல் அளிக்கும் இயற்கையின் அணை கரங்களில் அர்னல்ட் அடைக்கலம் புகுந்தார்.

இலக்கியத் திறனாய்வு போன்ற நூற்களில் இயற்கை எனும் சொல் இயற்கைக் காட்சிகளைக் குறிக்கும். வானளாவிய மலைகளையும் மலைவீழ் அருவியையும் அருவி புகுந்து வரும் காடுகளையும் வளன் தந்தும், அதன் கண்கவர் எழிலையும் இவை காட்டுவதாலேயே இந்நிலை ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.

காலற்சுழற்சியில் மனிதன் தனது கண்டுபிடிப்புகளால் இயற்கையை மாசு படுத்தினான். இயற்கை வளங்கள் உள்ள இடங்களையெல்லாம் தனது ஆசாபாசங்களுக்காய் அழித்தான். தனது மிதமிஞ்சிய செல்வ வளங்களைப் பதுக்கிவைக்கும் இடமாய் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் மலைகளை மாற்றினான்.

இந்தியாவில் உயரமான மலைகளில் எல்லாம் ஆங்கிலேயர்கள் தங்களின் வணிக உற்பத்திக்காக தேயிலைக்காடுகளையும், காபி தோட்டங்களையும் உருவாக்கினார்கள். வானத்திற்கும் பூமிக்கும்  தட்பவெப்பத் தொடர்பாளர்களாய் இருந்த மலைகளை தங்களின் கோடை வாழிடங்களாய் மாற்றியவர்கள் ஆங்கிலேயர்கள்தான். இவர்கள் காலத்தில் உலெகெங்குமுள்ள மலைச் சிகரங்கள்  கோடை வாழிடங்களாய் வணிக நோக்கில் வடிவமைக்கப்பட்டு அதை சுற்றுலா தளங்களாக்கினார்கள்.

மண்ணும் இமய மலையெங்கள் மலை என்றான் பாரதி… கடந்த இருநூறாண்டுகளில் இமய மலையின் இயல்புமாறி அது தனது தட்பவெப்ப சம நிலையை இழந்து கொண்டிருக்கிறது என்ற கருத்தை சுற்றுச்சுழலியலாளர்கள் முன் வைக்கிறார்கள். இது உண்மை.

இயங்கையின் சீற்றங்களைத் தாங்கி தனது அடிவாரத்தில் வாழும் மக்களை மலைகள் காத்து நின்றன. மலைகளையெல்லாம் வெறும் கணிமக் குன்றுகளாய் கருதி, அவைகளை உடைத்தெடுப்பதற்காகவே ஒரு துறையை அரசாங்கம் உருவாக்கிய கொடுமை நமது காலத்தில்தான் நடந்தது.

காலச்சூழலில் இயற்கையின் மாற்றங்களாலும் சீற்றங்களாலும் மனித இனம்  அழிந்த கதையும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. மனிதன் எப்போது இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வுக்குத் தன்னைத் தயார்படுத்துகிறானோ அப்போது முதல் இயற்கையால் மனிதனுக்கு ஏற்படும் துன்பங்களும் குறையும்.

பூமியின் முகமெங்கும் பசுமை பூக்கச் செய்து புவியை பசுமையின் தாயகமாக்கும் ப(அ)ணியில்….. ஒவ்வொரு மனிதனும் இணைய வேண்டும். எவனொருவன் நாளைய சமூகத்திற்கு நல்ல சூழலை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறானோ…. அவனே எதிர்காலத்திற்கான தலைசிறந்த அடையாளம்.            (பசுமைத்தாயகம் ஏப்ரல்2013)

Advertisements

ஊரெங்கும் பீ வாசம்….

ஊராட்சித் தலைவருக்கு

தூய்மை கிராமம் விருது

            (அச்சேறா கவிதை)

சமீபத்தில் மத்திய அமைச்சர் ஒருவர் பேசிய பேச்சு பலத்த எதிர்ப்புகளைச் சம்பாதித்தது. மத்திய அமைச்சர்களின் பேச்சுக்கள் எல்லாமே எதிர்ப்புகளுக்கு உள்ளாகிக் கொண்டுதானிருக்கிறது.. அது வேறு விசயம். ஆனால் இந்த அமைச்சரின் பேச்சுக்கு இவ்வளவு எதிர்ப்பு கிளம்ப வேண்டியதன் அவசியம் என்ன…? கோவில்களை விட கழிப்பறைகள் முக்கியமானவை என்றும்….. புதிதாகத் திருமணமாகும் பெண்கள் புகுந்த வீட்டில் கழிப்பறைகள் இருக்கிறதா என்று தெரிந்த பிறகே திருமணத்திற்கு சம்மதிக்க வேண்டும். என்றும் அவர் பேசியதில் என்ன குறை கண்டார்களோ தெரியவில்லை மனிதரை பிடிபிடி என்று பிடித்து விட்டார்கள்.  அவர் பேசியது தனிப்பட்ட கருத்து என்றும் அந்த கருத்துக்கும் அரசுக்கோ… அவர் சார்ந்த கட்சிக்கோ எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்றும் அரசாங்கமும் கட்சியும் கையெடுத்துக் கும்பிட்டு அவரைக் காப்பாற்றினார்கள்.

இப்படித்தான் நம்ம ஊர் திரைப்பட நடிகர் எஸ்.வி.சேகர் தமிழகத்தின் சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்த போது ஒரு முறை சட்டப்பேரவையில் பேசும்போது, ‘ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி கொடுக்கிறீர்கள். அதை வாங்கிச் சாப்பிட்டு விட்டு காலையில் இயற்கைக் கடனை கழிப்பதற்கு இரண்டு ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது!’ என்று குறிப்பிட்டார். நாத்தமடிக்கும் இந்த பேச்சுகளையெல்லாம் கேட்டு  இதை சிரித்து மறக்கக்கூடிய நகைச்சுவையாக எடுத்துக்கொள்வதா……? இல்லை. இது  யோசிக்க வேண்டிய யதார்த்தம்.

இரண்டு ரூபாய் கொடுப்பதுகூட பரவாயில்லை. ஆனால், அப்படிக் கொடுத்தாலும் பயன்படுத்தக் கூடியவையாக நம்முடைய கழிப்பறைகள் இருக்கின்றனவா….. நகராட்சிகளெல்லாம் வளர்ந்து மாநகராட்சிகளாகி விட்டன. நாலணா கழிப்பறைகள் எல்லாம் நாலு ரூபாயாய் மாறி நவீனமாக்கப்பட்டு விட்டது. அப்படியிருந்தும் நம் தேசத்தில் மூத்திரைக் கொச்சையும் பீ நாத்தமும் வீசாத நகரங்கள் உண்டா…. கிராமங்கள் உண்டா…..? ” அய்யா.. நம்ம ஊருக்கு பீயூர்ன்னு பேரு மாத்துங்கையா….. நாலு பக்கமும் கால் வைக்க முடியல…” என்று ஒருவர் தனது கிராமத்தில் நடந்த கிராம சபைக் கூட்டத்தில் சொன்னாராம்.  இவை வேடிக்கையாய் வடிந்த  வார்த்தைகளா…. வேதனையில் வெடித்த வார்த்தைகளா…..? மனிதன் கழிவை மனிதன் சுமந்து மல நாற்றமன்றி மற்றொரு நாற்றம் அறியா நாசிகளோடு ஒரு கூட்டம் வாழ்வது நியாயமா….? (மல நாற்றம் பிடித்தே  உயிர்வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் உள்ள தேசத்தில்  மலம் குறித்தும்  விவாதிக்க வேண்டிதுள்ளதால், மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டு என்னோடு பயணிக்குமாறு வேண்டுகிறேன்)

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்காரன் இந்தியாவில் நுழைந்த பிறகு நம்முடைய திறந்த வெளி மலங்கழிப்பகங்களைக் கண்டு மிரண்டு…. கழிப்பறைகள் உருவாக்க நினைத்து அதற்காக பெங்காலி திட்டம் என்று ஒரு திட்டத்தையும் தயாரித்து அதை நடைமுறைப்படுத்த பணமில்லாமல்  (மனமில்லாமல்) கைவிட்ட கதையும் உண்டு.

கழிப்பறை வசதி என்பது ஆரோக்கியத்தின் அடிப்படையாகும். இயற்கையின் அழைப்பிலிருந்து யாரும் தப்பிக்க முடியாது. விழித்ததிலிருந்து படுக்கைக்குச் செல்லும் வரை, ஏன்? தூக்கத்திற்கு இடையிலும் கூட இயற்கை உபாதைகளுக்கு பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும். வீடு, அலுவலகம், பயணம் என்று எங்கே வேண்டுமானாலும், எப்போது வேண்டுமானாலும்  கேட்காமல், கொடுக்கும் செல்போன் கம்பெனிக்காரனின் குறுஞ்செய்திகள் போல  இயற்கையின் அழைப்பு வரலாம்.  அதை  இப்போது முடியாது என்றோ, அப்புறம் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று ஒத்திப் போட முடியாது. ஆனால் இதைப்பற்றிப் பேசுவதற்குக் கூட யோசிக்கிறோம். அது ஏதோ கூடாத…. கெட்ட செயல் போல எண்ணுகிறோம். இயற்கை உபாதைகள் ஏற்பட்டால், வெளிப்படையாகச் சொல்ல பலர் கூச்சப்படுகிறோம்.

வீதிக்கு வீதி வகை வகையான உணவகங்கள், கடைகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. ஆனால் கழிப்பறை மட்டும் நாம் தேடும் இடத்தில் அல்லது தேவைப்படும் இடத்தில் இருப்பதில்லை. வீட்டைவிட்டுப் புறப்படுவதற்கு முன்பே எல்லாவற்றையும் முடித்துக் கொண்டு புறப்பட வேண்டிய கட்டாயநிலை உள்ளது. பல நேரங்களில் அவசரத்துக்கு இடம் கிடைக்காமல் உரிய இடம் தேடி அலைந்து அல்லல்படுகிறோம்…. இது கோடிக்கணக்கான மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை.

மதுரைக்கு அருகில் ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் குழந்தைகள் காலைக் கடன் முடிப்பதற்கு அவசரமாக தண்டவாளம் கடந்து செல்கையில்  ரயிலில் அடிபட்டுச் செத்துப் போன சோகச் செய்தியையும் படிக்கத்தானே செய்தோம்.

தமிழ் நாட்டில் மட்டுமல்ல.. இந்தியா முழுமைக்குமே இதுதான் நிலவரம். ‘கழிப்பறை என்பது அவ்வளவு முக்கியமா?’ என்று உங்களுக்குக் கேள்வி எழலாம். சரியான கழிப்பறை வசதி இல்லாததால், வெட்டவெளியில் மனிதர்கள் கழிக்கும் மலத்தாலும் மூத்திரத்தாலும் பல்வேறு நோய்கள் ஏற்படுகின்றன. ‘உலகெங்கும் வயிற்றுப்போக்கால் உயிரிழக்கும் குழந்தைகளில் சுமார் 15 லட்சம் குழந்தைகள் இப்படி சுகாதாரமற்ற திறந்த வெளிக்கழிப்பிடங்களால் ஏற்படும் தொற்றுநோய்கள் காரணமாகவே உயிரிழக்கிறார்கள்!’ என்று யூனிசெப் ஓர் அறிக்கையில் கூறியுள்ளது. பெண்களுடைய கண்ணியத்தைக் காப்பதில் கழிப்பறைகள் முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. வெட்டவெளியை கழிப்பறையாகப் பயன்படுத்துவது பெண்களைப் பொறுத்த வரை எவ்வளவு கொடூரமானதாக இருக்கும். இருள் பிரியாத அதிகாலை நேரத்தையும், இருள் கவியும் மாலை நேரத்தையும் மட்டுமே அவர்கள் பயன்படுத்த வேண்டிய நிலை இருக்கிறது.  இதனால் அவர்கள் தொற்றுநோய், பாலியல் பலாத்காரம் உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரச்சனைகளுக்கு ஆளாகின்றனர்.  அண்மையில், உலக வங்கியின் முன்முயற்சியால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வு ஒன்றில், ‘தமிழ்நாட்டில் பெண் குழந்தைகள் படிப்பை நிறுத்துவதற்கு பள்ளிகளில் போதுமான கழிப்பறைகள் இல்லாதது ஒரு காரணம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது.  உலக அளவில் 260 கோடி நபர்கள் (அதாவது உலக மக்கள் தொகையில் 40 விழுக்காட்டினர்) கழிவறை உள்ளிட்ட அடிப்படைவசதிகள் இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். இதில், 98 கோடி பேர் சிறுவர், சிறுமியர்கள். இவர்கள் வயல்வெளிகளில்….ஆறு குளங்களின் கரைகளில்……கடற்கரை மணல்வெளிகளில்…தெரு ஓரங்களில்…..தங்கள் கழிவுகளை இறக்கி வைத்து அசிங்கப்படுத்தி  வருகிறார்கள். இதன் மூலம் பரவும் நோய்களின் எண்ணிக்கை கணக்கில் அடங்காதவை.

ஆண்டு தோறும் தண்ணீர் மற்றும் சுகாதாரக் குறைவு தொடர்பான நோய்கள் மூலம் 50 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட சிறுவர்கள் மரணம் அடைந்து வருவதாக ஐக்கிய நாடுகள் சபை தெரிவிக்கிறது. இதில் ஐந்து வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள்தான் அதிகம்.

உடல் ரீதியான வேறுபாட்டால் பெண்கள் கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்தும் நேரம் ஆண்களை விட அதிகம். ஆகவேதான் பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்குமான கழிப்பிட வசதிகள் 2:1 என்றவிகிதத்தில் இருப்பது நல்லது என்று உலக அளவிலான IPC (International Plumbing Code) அறிவுறுத்தியுள்ளது. பெரும்பாலான மேலை நாடுகள் ஆண்களுக்கு ஒரு கழிப்பிடம் கட்டினால் அந்த இடத்தில் பெண்களுக்கு இரண்டு கழிப்பிடங்கள் கட்ட வேண்டும் என சட்டம் இயற்றி உள்ளன. (நம்ம ஊர்ல அது இல்லைங்க)

கழிப்பறை வசதியை நான்கு விதமாக இந்த அறிக்கை பிரித்துக் காட்டுகிறது. அதாவது வெட்டவெளியைக் கழிப்பறையாகப் பயன்படுத்துகிறவர்கள், சுகாதாரக்குறைவான கழிப்பிடங்களைப் பயன்படுத்துகிறவர்கள், பொதுக்கழிப்பிட வசதிகளைப் பயன்படுத்துகிறவர்கள், தண்ணீர் வசதி நன்றாக உள்ள கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்துகிறவர்கள் என்று அந்த அறிக்கை வகைப்படுத்தி இருக்கிறது.

2006-ம் ஆண்டு நிலவரப்படி ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் 28 விழுக்காடு மக்கள் வெட்டவெளியை கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்துவது தெரியவந்துள்ளது. லத்தீன் அமெரிக்கா மற்றும் கரீபியன் நாடுகளில் அது ஏழு விழுக்காடாக இருக்கிறது. மேற்காசிய நாடுகளில் அது ஐந்து விழுக்காடு மட்டுமே. ஆனால், தெற்காசிய நாடுகளில் உள்ள மக்களில் 48 விழுக்காடு பேர் திறந்தவெளியையே கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்துவது தெரியவந்துள்ளது. உலகில் மேம்படுத்தப்பட்ட சுகாதார வசதிகளுக்காக இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டு, அதை குறிப்பிட்ட ஆண்டுக்குள் எட்டவேண்டும் என்றும் உலக சுகாதார நிறுவனம் வரையறுத்துள்ளது. அந்த இலக்கை எட்டிக்கூடப் பார்க்காத நாடு  இந்தியா மட்டும்தான்.

உலக அளவில் சுகாதாரமான கழிப்பறை வசதி இல்லாத 260 கோடி மக்களில் 180 கோடி பேர் தெற்காசிய நாடுகளில் மட்டும் வசிக்கிறார்கள் என்று தெரியவந்துள்ளது. இந்தியாவைப் பொறுத்த வரை 28 விழுக்காடு மக்கள் மட்டுமே நல்ல கழிப்பறை வசதியோடு வாழ்கிறார்கள் என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளது. ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் காங்கோ, உகாண்டா, தான்சானியா போன்றவை இந்தியாவைவிட மேம்பட்ட சுகாதார வசதியோடு இருக்கின்றன என்பது கூடுதல் தகவல்.

திறந்தவெளியைக் கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்துகிற மக்கள் அதிகம் வசிக்கும் நாடுகளில் இந்தியாதான் முதலிடம் வகிக்கிறது. உலகில் 120 கோடி பேர் இப்படி திறந்தவெளியை கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 13 நாடுகளில் இந்தப் பழக்கம் அதிகமாக இருப்பது தெரிய வந்துள்ளது. சீனா, நைஜீரியா, பிரேசில், பங்களாதேஷ், நேப்பாள், சூடான், வியட்நாம் உள்ளிட்ட அந்த 13 நாடுகளில் முன்னிலை வகிப்பதும் இந்தியாதான். இங்கு 66 கோடி பேர் திறந்தவெளியை கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று யுனிசெப் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. அதாவது உலகில் திறந்தவெளியை கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்தும் மக்கள் தொகையில் பாதிக்கும் அதிகமானவர்கள் இந்தியாவைச் சேர்ந்தவர்கள் தான். (சும்மா காத்தாட உட்கார்ந்து வெளிக்கு போறதுல நாமதானய்யா நம்பர் ஒண்ணு…)

கழிப்பிட வசதி என்பது வீட்டு வசதியோடு தொடர்பு கொண்டது என்பதை நாம் அறிவோம். குடியிருக்க வீடே இல்லாதவர்கள், எப்படி மேம்படுத்தப்பட்ட கழிப்பறை வசதியோடு இருக்க முடியும்? உலகிலேயே குடிசைகள் அதிகமாக இருக்கும் நம்முடைய நாட்டில் கழிப்பறை இல்லாதவர்கள் அதிகமாக இருப்பதில்… ஆச்சர்யம் ஒன்றுமில்லை. ஒண்டுவதற்கே சிரமமாக இருக்கும் குடிசை வீடுகளில் கழிப்பறை கட்டுவது என்பது கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒரு விசயம். 2001-ம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி தமிழ்நாட்டிலுள்ள வீடுகளில் 20 விழுக்காடு வீடுகளுக்கு மின்சாரமும், கழிப்பறை வசதியும் இல்லை என்று கண்டறியப்பட்டது. கிராமப் பகுதிகளில் இந்த எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கிறது.  27 விழுக்காடு வீடுகளில் மின் வசதியும், கழிப்பறை வசதியும் இல்லை. மின்சாரமும், கழிப்பறை வசதியும் உள்ள வீடுகள் வெறும் 33 விழுக்காடு மட்டுமே. சுமார் 65 விழுக்காடு வீடுகளில் கழிப்பறை வசதி இல்லையென்று சென்செஸ் அறிக்கை கூறுகிறது. மொத்தமுள்ள ஒரு கோடியே 41 லட்சத்து 73 ஆயிரம் வீடுகளில் கழிப்பறை வசதி இல்லாத வீடுகள் சுமார் ஒரு கோடியாகும்.

கழிப்பறை பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காணும் வகையில் 2001ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 19ம் தேதி உலக கழிவறை அமைப்பு ( World Toilet Organisation – WTO). உருவாக்கப்பட்டது. சிங்கப்பூரை தலைமையகமாகக் கொண்டு செயல்படும் இந்த அமைப்பில் உலகம் முழுவதும் உள்ள கழிவறை தொடர்பான 15 அமைப்புகள் ஒன்று கூடி நவம்பர் 19 ஆம் தேதியை உலக கழிப்பறை தினம் என  (World Toilet Day, November 19 ) அறிவித்தன. (ச்ச்சீ….. இதுக்குக்கூடவா தினம்…???? என்று நீங்கள் முகம் சுளிப்பது தெரிகிறது. இது முகஞ்சுளிக்கும் விஷயமல்ல….) கழிப்பறைச் சுகாதாரத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் அது தொடர்பான விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்துவதுதான் இந்த தினத்தின் முக்கிய நோக்கமாகும்.

ஆண்டு தோறும் உலக கழிவறை தின உச்சி மாநாடு நடத்தப்பட்டு வருகிறது. 2007 ல் இந்தியாவில் புதுடெல்லியில் இம்மாநாடு நடந்தது. இதில், சுகாதாரத் துறை கல்வியாளர்கள், சுகாதார நிபுணர்கள், கழிவறை வடிமைப்பாளர்கள், சுற்றுச் சூழலாளர்கள் பங்கேற்றார்கள்.  ஒவ்வொரு கழிவறை அமைப்பும் தான் சார்ந்துள்ள நாடுகளில் தூய்மையான கழிவறைகளை உருவாக்க பாடுபட்டு வருகின்றன. பெண்கள், கைக்குழந்தை இருக்கும் பெண்கள், பார்வையற்றவர்கள் ஆகியோருக்கு அதிக வசதியுடன் கூடிய தூய்மையான கழிவறைகளை அமைக்க உதவி வருகிறது. இந்த அமைப்பில் இப்போது சுமார் 105 உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள்.

இந்த அமைப்பு 2005 ல் உலகின் முதல் உலக கழிவறை கல்லூரியை (World Toilet College) தொடங்கியது. இங்கு கழிவறை வடிமைப்பு, பராமரிப்பு, பள்ளிக்கூட சுகாதாரம், அவசரகால சுகாதாரம் போன்றவை குறித்து கற்றுத்தரப்படுகிறது.

பிந்தேஸ்வர் பாடக் என்பவர் ‘சுலப் இண்டர்நேஷனல்’ என்ற தன்னார்வ சேவை நிறுவனத்தைத் தொடங்கி அதன் மூலம் முக்கிய நகரங்களில் சமுதாயக் கழிப்பறைகளை அமைத்துள்ளார். நாள்தோறும் சுமார் 1 கோடிக்கும் மேலான மக்கள் பயன்படுத்தும் வகையில் 5000க்கும் மேற்பட்ட கழிப்பறைகளை இவரது அமைப்பு நிர்வகித்து வருகிறது.

சக்கரங்கள் பொருத்திய நடமாடும் அல்லது நகரும் நவீன கழிப்பறைகள் மேலை நாடுகளில் புழக்கத்துக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. எங்கெல்லாம் தற்காலிகமாக இந்த வசதி தேவைப்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் இத்தகைய கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்தலாம். பத்தாண்டு உத்திரவாதத்துடன் பல நிறுவனங்கள் இத்தகைய கழிப்பறைகளை விற்பனை செய்கின்றன.

சென்ற ஆண்டு (2011) மே மாதம் இந்தியாவிலேயே முதன் முதலாக நாணயம் போட்டதும் இயங்கும் ‘நவீன இயந்திரக் கழிப்பறை’ திருவனந்தபுரத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த கழிப்பறையை உபயோகிப்பவர்கள் அதற்கான நாணயத்தை நுழைவாயிலில் உள்ள இயந்திர துவாரத்தில் போட்டதும் கதவு திறக்கும், மின் விளக்கு எரியத் தொடங்கும். அதன் பின்பு உள்ளே சென்று கழிப்பறையை பயன்படுத்திவிட்டு கதவை திறந்து வெளியே வந்தவுடன் தானாகவே தண்ணீர் பீச்சியடிக்கப்பட்டு சுத்தம் செய்யப்படும்.

சுகாதாரக் கழிப்பிடத் திட்டம் குறித்து மக்கள் மத்தியில் குறிப்பாக கிராமப்புற மக்களிடையே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவும், அதன் மூலம் சுகாதாரமான வாழ்வுக்கு உத்திரவாதம் அளிக்கவும் நம்முடைய மத்திய, மாநில அரசுகள் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றன.

2000மாவது ஆண்டு முதல் ‘முழு சுகாதார இயக்கம்’ (Total Sanitation Campaign) செயல்பட்டு வருகின்றது. நகர்புற, கிராமப்புற பாகுபாடின்றி அனைவருக்கும் இத்திட்டத்தின் பயன் சென்றடைய வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் இத்திட்டம் மக்கள் இயக்கமாக செயல்பட்டு வருகிறது. கழிவறை அமைத்தல், திட, திரவக்கழிவு மேலாண்மை, மழைநீர் சேகரிப்பு, பள்ளிச் சுகாதாரக் கல்வி போன்ற செயல்களை உள்ளடக்கியது இந்த இயக்கம்.

இந்த திட்டத்தின் கீழ் அனைத்து குடியிருப்புப் பகுதிகளிலும் கழிப்பிட வசதியை ஏற்படுத்தித் தருவதில் மத்திய மாநில அரசுகளும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளும் ஒருங்கிணைந்து அந்தந்தப் பகுதி மக்களின் ஒத்துழைப்போடு முழு சுகாதார இயக்கத்தை மேற்கொண்டு வருகின்றன.

கழிப்பறை வசதி என்பது வீட்டு வசதியோடு தொடர்புடையது. மலம், சிறுநீர் கழிக்க, அவற்றை அகற்றத் தேவையான தண்ணீர் வசதி போன்றவற்றை உள்ளடக்கியதே கழிப்பறை வசதி எனப்படும். சுகாதாரமான கழிப்பறை வசதி இல்லாது போனால் தனிமனித ஆரோக்கியம் பாதிப்புக்குள்ளாகும். ஆரோக்கியமற்ற குடிமக்களால் நாட்டின் பொருளாதாரமும் பாதிக்கப்படும்.  சுகாதாரக் குறைவால் அரசுக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் செலவாகிறது. அந்தப் பணத்தை கழிப்பறைகள் கட்டுவது போன்ற ஆக்கபூர்வமான பணிகளில் செலவழித்தால் நிரந்தர தீர்வு ஏற்படும் என்பது சுகாதாரத்துறை வல்லுநர்களின் கருத்தாகும். சுகாதாரத்திற்காய் செலவிடப்படும் ஒரு ரூபாய் என்பது  வளர்ச்சிக்கான ஐந்து ரூபாய்க்குச் சமம்.

திறந்தவெளியில் மலம் கழிப்பதில்   சுதந்திரமிருப்பதாக பலர் கருதுகின்றனர். ‘வந்தால் போகலாம்…. போனால் வரலாம்…….. என்றில்லாமல் கழிவறையைக் கட்டிக்கொண்டு அதைக் கழுவிக் கொண்டு என்று சலித்துக் கொள்பவர்களும் உண்டு. இந்த எண்ணம் அண்மைக் காலமாக மாறி வருகிறது. வீட்டோடு இணைந்த கழிப்பறைகளைக் கட்டிக் கொள்வதில் மக்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர்.(சிலர் வாஸ்து பார்த்து கூட கட்டுகிறார்கள் என்பது கூடுதல் தகவல்) இதற்கெல்லாம்  காரணம், திறந்த வெளியில் மலம் கழிப்பது தவறு என்று விழிப்புணர்வு அல்ல….. ‘அவசரத்துக்கு’ ஒதுங்கக் கிடைத்த மறைவிடங்கள் இன்று கிராமங்களில் கூட காணாமல் போய்விட்டது. இயற்கை உபாதைகளை வெளியேற்றவிரும்பும் ‘அந்த‘க் கணத்தில் கழிப்பறை வசதி கிடைப்பது என்பது ஒரு வரப்பிரசாதம். அதனை ஒவ்வொரும் நிச்சயம் உணர்ந்திருப்பார்கள்.

சுகாதாரம் என்பது மக்கள் வாழ்வின் அடிப்படை உரிமை என்று உலக அளவில் குரல்கள் வலுத்து வருகின்றன. 2025ம் ஆண்டுக்குள் கழிப்பறை பிரச்சனைக்கு தீர்வு காண ஐ.நா. தீர்மானித்துள்ளது. ’2015ல் அனைவருக்கும் கழிப்பறை வசதி’ என்ற இலக்கை அடைவதற்கான செயல்பாடுகளுக்கு உலக நாடுகளுக்கு ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பு அழைப்பு விடுத்துள்ளது. 11வது உலக கழிப்பறை உச்சி மாநாடு  இந்தாண்டு நவம்பர் 22 முதல் 25 வரை சீனாவில் நடைபெற்றுள்ளது.

அரசு அடிப்படை வசதிகளை ஏற்படுத்தித் தந்தாலும் அதை பயன்படுத்துகிற, பராமரிக்கிற பொறுப்பு பொதுமக்களைச் சார்ந்ததுதான். அரசாங்கம் ஏற்படுத்தித் தருகிற பொதுச் சுகாதார வளாகங்களை மக்கள் எவ்வாறு  பராமரிக்கிறார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. தண்ணீர் வசதி இல்லாமல் சுகாதார வளாகங்களை உருவாக்குவதால் தான் இப்படியான சிக்கல் எழுகிறது என்று சொல்லப்பட்டாலும் அது மட்டுமே காரணமல்ல. மக்களிடையே போதிய விழிப்புணர்வும், பொறுப்புணர்வும் இல்லாததும் கூட காரணம்.

நகரங்களை திட்டமிடுபவர்களும், வீடு கட்டுபவர்களும் கழிப்பறைக்கு இடம் ஒதுக்குவதை, பணம் செலவிடுவதை ஒரு வீண் வேலையாக, வீண் செலவாகக் கருதாமல் அதனை ஒரு பயனுள்ள மூலதனமாகக் கருத வேண்டும். ‘ஒரு தேசத்தின் வளர்ச்சியை அதன் கழிப்பறை வசதிகள் எளிதாகக் காட்டி விடும்’ என்கிறார்கள் சர்வதேச சுகாதார நிபுணர்கள். அரிசி இலவசமாகக் கிடைக்கும் சமூகச் சூழலில் சிறுநீர் கழிக்க இரண்டு ரூபாய், மூன்று ரூபாய் என்பது மிகப் பெரிய சமூக முரண்பாடு. கழிப்பறை வசதிகளை மேம்படுத்தாத சமூகம், அடிப்படைச் சுகாதாரக் கேடுகளில் சிக்கி ஆரோக்கியமற்ற தலைமுறையைத்தான் உருவாக்கும்.

கழிப்பறை வசதியை மேம்படுத்தி, அத்துடன் கழிப்பறையை எப்படி பயன்படுத்துவது என்பது குறித்த விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்த அரசு மற்றும் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள்  இன்னும் தன் முனைப்போடு செயல்பட வேண்டும்.

சுத்தம் சோறு போடும்’ என்று தமிழில் ஒரு முதுமொழி உண்டு. அதன் பொருள், மனிதர்களுக்கு அகச்சுத்தம், புறச்சுத்தம் இரண்டுமே அவசியம். அப்போதுதான் ஆரோக்கியமான வாழ்வு சாத்தியமாகும். ‘நாம் சுத்தமாக இருக்க நினைத்தாலும், நம்முடைய சூழ்நிலை அதற்கு இடம் கொடுப்பதில்லையே…’ என்று நம்மில் பலரும் வருந்தியிருப்போம். ஏனென்றால், மிகவும் அடிப்படையான சுகாதார வசதிகளைப் பொறுத்த வரை நாம் இன்னமும் மிக மிகப் பின்தங்கிய நிலையில்தான் இருக்கிறோம்.

நகரங்களுக்குப் போனால் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் ஹோட்டல்கள். ஆனால், அவசர ஆத்திரத்துக்கு ஒரு கழிப்பறை வேண்டுமென்றால், நீங்கள் தெருத்தெருவாகத் தேடி அலைய வேண்டும் அல்லது சாப்பிடுவது போல் பாவனை செய்து ஏதாவது ஒரு ஹோட்டலுக்குள் நுழைய வேண்டும். அதிலும், பெரிய ஹோட்டல்களாக இருந்தால் தப்பித்தோம். இல்லாவிட்டால், கழிப்பறையைப் பார்த்துவிட்டு, வாந்தி எடுக்காமல் திரும்புவது கஷ்டம். இதுதான் நம்முடைய நகரங்களின் நிலவரம்.

நான்காண்டுகளுக்கு முன் பல ஆஸ்கார் பரிசுகளை அள்ளிக் குவித்த ‘ஸ்லம் டாக் மில்லியனர்’ திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சிவரும். அந்தப் படத்தின் நாயகனான சிறுவன் திறந்தவெளி கழிப்பறையில் மலம் கழித்து கொண்டிருப்பான். அப்போது அமிதாப்பச்சன் அங்கு வந்திருப்பதாக யாரோ சொல்லிக்கொண்டு போவார்கள். அவன் அந்த மலக்குழியில் குதித்துக் கரையேறி அப்படியே அமிதாப்பைப் பார்க்க ஓடுவான். படம் பார்ப்பவர்களை குமட்டச் செய்த காட்சி அது. இந்தியாவின் தரத்தைத் தாழ்த்தும் காட்சி என்ற விமர்சனங்களும் கிளம்பின. ஆனால், நம்முடைய தேசத்தில் பல இடங்களைப் போய் பார்த்தால்… அத்தகைய காட்சிகள் அன்றாட நிகழ்வுகளாக இருப்பதை உணரலாம். இந்த நிலையை மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு நம் அனைவருக்குமே உள்ளது.மனிதன் மலத்தை சகமனிதன் அள்ளும் நிலையும், ஒரு மனிதன் மலத்தை மற்றொருவன் பார்த்து முகம் சுளிப்பதும் ஆரோக்கியமான செயல் அல்ல என்பதை நம் பிள்ளைகளுக்காவது சொல்லித் தருவோம்.

(பசுமைத்தாயகம் டிசம்பர் 2012)

 

 

ஈஸ்வரனைக் காணும் போதெல்லாம் எனக்கு சந்தோசமாக இருக்கும். இவ்வளவு சின்ன வயதில் அரசியலில் அதுவும் ஒரு பிரபலமான கட்சியில் இணைந்து ஒன்றியக் குழு  உறுப்பினராகி, தன்னைத் தேர்ந்தெடுத்த பகுதி மக்களுக்காய் அவன் பணி செய்வதை நான் ரசித்திருக்கிறேன்.  படித்து விட்டு வேலையில்லாமலிருந்த  இளம்வயதில்  நாங்கள் பொழுது போக்காய் அரசியல் கட்சிகளின் நிகழ்ச்சிகளுக்கு ஏற்பாடு செய்து கொண்டலைந்து திரிந்தோம். சுவர்களில் சின்னம் வரைவதில் தொடங்கி,  தேர்தல் நாளில் வாக்குச் சாவடியில் முகவராய் உட்காருவது வரையில் எல்லாப் பணிகளுக்கும் நாங்களே பொறுப்பாளிகள். எங்களை அரசியல் கட்சிக்காரர்கள் தேவையான அளவுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். ஆனால் எங்களில் ஒருவரும் அரசியல் கட்சியில் பதவிகளுக்கு வந்ததில்லை.

 

ஈஸ்வரனின் வளர்ச்சி எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தது. திருவிழாவுக்காய் சொந்தவூர் சென்று திரும்பும் போதெல்லாம் “அண்ணே வணக்கம்“ என்று கரகரத்த குரலில் பேசி வரவேற்பான். அவனோடு எப்போதும் ஒரு கூட்டம் இருந்து கொண்டேயிருக்கும்.

 

ஒரு திருவிழாவுக்காய் ஊருக்குச் சென்றபோது ஈஸ்வரன் கண்ணீர் அஞ்சலி போஸ்டரில் சிரித்தபடி காட்சி தந்தான். அவனது இறப்பு என்னால் ஜீரனிக்க முடியாததாய் இருந்தது.  துக்கம் விசாரிக்க அவன் வீட்டுக்குப் போன போது “படிச்சு முடிச்ச கையோடு ஒழுங்கா ஏதாவது கம்பெனியில வேலைக்குச் சேர்ந்து கல்யாணம் காட்சின்னு வளர வேண்டியவன் இப்படி அரசியலுக்குள்ள போயி குடி.. கூத்தியா.. கும்மாளமுன்னு  கதைய முடிச்சிட்டானே…”  என்று ஈஸ்வரனின் தந்தை புலம்பினார்.

 

அங்கிருந்து வந்து இரண்டு மூன்று நாட்கள் “அரசியல், குடி, கும்மாளம், கூத்து“ என்ற வார்த்தைகள் மட்டும் திரும்பத் திரும்ப ஒலித்துக் கொண்டேயிருந்தது. அரசியலுக்கு வரும் இளைஞர்கள் எல்லாம் குடிகாரர்கள் ஆகிறார்களா…? குடிகாரர்களாவதற்காகவே அரசியலுக்கு வருகிறார்களா…? என்ற விவாதம் தமிழகம் முழுவதும் மட்டுமல்ல..  தேசிய அளவில் விவாதிக்க வேண்டிய கேள்வி.

 

அரசியல் என்பது அகில  உலக சுரண்டல்வாதிகளின் குருகுலமாகிக் கொண்டிருக்கும் சூழலில் தற்போது உள்ளாட்சி அமைப்புகளுக்கு இளைஞர்கள் பொறுப்பேற்பது ஆரோக்கியமான நிலைதான். ஆனால் அவர்களின் பணிகளும் பண்புகளும் ஆரோக்கியமாக உள்ளதா…? நாடு முழுவதுமுள்ள உள்ளாட்சிப் பிரதிநிதிகளில் 45 வயதுக்குக் கீழே உள்ள ஆண் பிரதிநிதிகளில் அரசு மதுபானக் கடைக்குச் செல்லாத அப்பாவிகளின் எண்ணிக்கை  மிகமிகக் குறைவு.

 

நமது  தேசத்தில் உள்ள இளைஞர்களின் மதுப் பழக்கம் தொடர்பாக  சமீபத்தில் ஒரு கணக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. அதில் கல்லூரிகளில் தங்கிப் படிக்கும் இளைஞர்கள் உள்பட 19 முதல் 26 வயதுக்குட்பட்டவர்கள் மது அருந்துவது சமீப ஆண்டுகளில் 60 விழுக்காடு வரை அதிகரித்துள்ளதாகவும், இதன் காரணமாகவே தமிழக, “டாஸ்மாக்’ நிறுவனத்திற்கு அரசு நிர்ணயம் செய்த இலக்கையும் தாண்டி மது விற்பனை நடைபெற்றுள்ளதாகவும், தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

 

மேண்மை தாங்கிய நமது தமிழக அரசால் கடந்த 2003 நவம்பர் முதல் தமிழகத்தில், “டாஸ்மாக்’ மூலம் மது விற்பனையை அரசாங்கமே நடத்தும் என்ற புனிதப் பணி தொடங்கப்பட்ட பிறகு ஆண்டுக்கு ஆண்டு மது விற்பனையில் 2,000 கோடி ரூபாய் வரை அதிகரித்து வருகிறது. இதனால் அரசும் மது இலக்கு விற்பனையை தொடர்ந்து அதிகரித்து வந்தள்ளது. நிர்ணயிக்கப்படும் இலக்கையும் தாண்டி மது விற்பனையில் சாதனை படைக்கப்பட்டும் வருகிறது. தமிழகத்தில் 7,434, “டாஸ்மாக்’ கடைகள் மூலம் மது விற்பனை மேற்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த மது விற்பனைக் கடைகளில் விற்பனையாளர், கடை மேற்பார்வையாளர், ஏரியா சூப்பர் வைசர் என 34 ஆயிரத்து 323 பேர் பணி செய்து வருகின்றனர். இவர்கள் எல்லோரும் இளைஞர்கள் என்பதும், இந்தப் பணிக்கு வருவதற்கு முன் இவர்களில் 70 விழுக்காட்டினர் சாராய வாசனையையோ… சாராயக் கடைகளையோ பார்த்தறியா அப்பாவிகள் என்பதும், தற்போது பணி நிமித்தம் கட்டாயம் குடித்தே தீர வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டவர்கள் என்பதும் உண்மை. நாளது தேதி வரையில் நமது அரசாங்க மதுபானக் கடைகளில் தினம் தோறும் சராசரியாக 1.35 லட்சம் பெட்டிகள் ஐ.எம்.எஃப்.எல்., மது பானங்களும், 75 ஆயிரம் கேஸ்   ( ஒரு கேஸில் 12 பாட்டில்) பீர் பாட்டில்களும் விற்பனை செய்யப்படுகிறது. வார நாளில் சாரசரி விற்பனை அளவு 52 கோடி ரூபாய்க்கு நடந்துள்ளது. இதுவே சனி, ஞாயிறு விடுமுறை நாட்களில் மது விற்பனை சராசரியாக 57 கோடி ரூபாய்க்கு நடந்துள்ளது. தீபாவளி, பொங்கல், புத்தாண்டு உள்ளிட்ட விழா நாட்களின் சராசரி மது விற்பனை 92 கோடி ரூபாய் வரை நடந்துள்ளது.

 

நிலமை இப்படி இருக்க நாம் இளைஞர்களை குடிக்க வேண்டாம் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? குடி தொடர்பாக நாம் தொடர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருந்தாலும் மதுபானக் கடைகளை அடைக்கும் மனம் இந்த கட்டுரை வெளியாகும் நாளிலாவது அரசுக்கு வரும் என்று நம்பிக்கை கொள்வோம். இங்கு நாம் எதிர்கால சமுதாயத்தை தலைதாங்கி வழிநடத்த வல்ல இளைய தலைமுறை பற்றித்தான் பார்க்கப் போகிறோம்.  (எதைத் தொட்டாலும் அது சாராயக் கடைக்கே நம்மை இழுத்துச் செல்கிறது)

 

இளைஞர்கள் அரசியலில் ஈடுபடலாகாது. மாணவர்கள் அரசியலுக்கு வரக்கூடாது.  வந்தால் அவர்கள் கெட்டுப் போவார்கள் என்று சில முன்னுதாரனங்களை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தி  இளைய பாரதம்  அரசியல் அறிவில்லாமல் போனதற்கு யார் காரணம்….? கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர் கூட்டமோ,  அரசியலுக்கு வர விரும்பவில்லை. காரணம் அது ஒரு சாக்கடை, விழுந்தால் எழுந்திருக்க இயலாது, என்று குருட்டுத்தனமாக மூக்கைப் பொத்துகிறார்கள். கல்லூரி செல்லாத சொந்தத் தொழில் செய்யும் இளைஞர்களோ அரசியலுக்கு வருவதால் தங்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கும் என்ற பயத்தால் தள்ளி நின்று கொள்கிறார்கள்.  படித்தவர்களும் சமுதாயத்தின் மீது மதிப்பு கொண்டவர்களும் தள்ளி நிற்பதால் கழிசடைகள் எல்லாம் சட்டசபைக்குச் செல்கின்றன. அரிதாரங்கள் எல்லாம் அவதாரங்களாய் கற்பனை செய்து கொண்டு அலைகின்றன

 

விடுதலைக்கு முன்னர் வெள்ளையர்களை வெளியேற்ற வேண்டும் என்ற ஒட்டு மொத்த இலக்கு இருந்ததால், இளைஞர்கள் தன்னெழுச்சியாக திரண்டு எழுந்தனர். விடுதலைக்குப் பின்னர் அத்தகைய இலக்குகள் எதுவும் இல்லாததால், அல்லது உருவாக்கப் படாததால், பெரும்பாலான இளைஞர்கள், அன்றாட அரசியலுக்கு வெளியிலேயே நின்று வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கி இருக்கின்றனர். தற்போதைய தலைமுறையினருக்கு, அரசியல் அவ்வளவு பிடித்தமான விஷயமாக இல்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை. உளவியல் ரீதியாகவே அரசியல் என்பதை, தங்களுக்கு தொடர்பற்ற ஓர் அற்ப உலகமாகப் பார்க்கும் போக்கு இளைஞர்கள் மத்தியில் உருவாகி உள்ளது.

இதற்கு காரணம் நம்முடைய நடைமுறை அரசியல்தான். அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதும், ஆட்சியைப் பிடிப்பதுமான புற அதிர்வுகள் மட்டுமே அரசியலாக இளைய தலைமுறையினருக்கு அடையாளம் காட்டப்படுகிறது. இந்தியாவில் மட்டுமின்றி, உலகம் முழுவதும் உண்மையான அரசியலின் பக்கம் இருந்து இளைஞர்களின் கவனத்தை திசை திருப்பும் இத்தகைய சாகசங்கள்,  இனிதே நிறைவேறி வருகின்றன.

மூன்றாம் உலக நாடுகள் அனைத்தையும், சிந்தாமல் சிதறாமல், நுகர்வு பொருளாதார பாதைக்குள் செலுத்திவிட வேண்டும் என்பதில், பெரிய அண்ணன்களான வளர்ந்த நாடுகள் கங்கணம் கட்டி செயல்படுகின்றன.

சுயச்சார்பு, உற்பத்தி சார்ந்த வளர்ச்சி, பொதுத்துறை நிறுவனங்களை வலிமைப்படுத்துதல், தாழ்த்தப்பட்ட, பழங்குடியின, பிற்பட்ட வகுப்பினருக்கு அரசியல், சமூக, பொருளாதார பாதுகாப்பிற்கான உத்தரவாதம் போன்றவைதான் உண்மையான அரசியலின், அடிப்படையான பிரச்சனைகள். தனிமனித போட்டியையும், நுகர்வு வேட்கையையும் வளர்த்தெடுப்பதன் மூலம், இத்தகைய பிரச்சனைகளில் இருந்து, இளைஞர்களின் கவனம் வேறு திசைக்குத் திருப்பப்படுகிறது. அதனால்தான் மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சினைகளுக்கான  போராட்டங்கள் குறைந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

உலகம் முழுவதும், ஒரு வேதிவினையைப் போல் நிகழ்ந்துவரும் இத்தகைய அரசியல் அகற்ற நடவடிக்கை, இந்தியாவில் சற்று விரைவாகவே அரங்கேறி வருகிறது. சுருக்கமாக  சொல்லப்போனால், இன்றைய இளைஞர்களின் மூளையில் இருந்து, அரசியல் முற்றிலுமாக அகற்றப்பட்டு ஒரு நாடு கார்ப்பரேட் நிறுவனமாக மாற்றப்படுகிறது என்பதைத் தவிர, சொல்வதற்கு பெரிதாக ஒன்றுமில்லை

“படித்த இளைஞர்கள் அதிக உடல் உழைப்பில்லாத நாகரிகமான சூழ்நிலை இருக்க கூடிய, தன்னை பிறர் மதிக்க கூடிய இடத்தில்தான் பணிபுரியவிரும்புவார்கள். அரசியலில் அப்படி ஒரு நிலையை எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால், அரசியல் என்பது கடின உழைப்பைக் கொண்டது. அதில் நுழையும் வழி நேர்வழியாகவும் இருக்கலாம். தவறான வழியாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் அதற்கும் பல இடர்களைக் கடந்தாக வேண்டும். கீழ்த்தர விமர்சனங்களைக் கூட சகித்துக்கொள்ளும் சூழ்நிலை ஏற்படும். படித்தவர்களிடம் இந்த சகிப்புத்தன்மையை எதிர்பார்க்க முடியாது. எனவே, அதற்கெல்லாம் துணிந்தவர்கள் மட்டும்தான் அரசியலில் தலைதூக்க முடியும். ஒருவேளை அரசியல் என்பது பன்னாட்டு நிறுவன வேலை போலவோ, அலுவலக உத்தியோகம் போலவோ ஆக்கப்பட்டால் படித்தவர்கள் அரசியலுக்கு வரக்கூடும்.“ என்று படித்த மேதாவிகளாகத் தங்களைத் தாங்களே சொல்லிக் கொண்டு திரியும் ஒரு வட்டம் எல்லா ஊடகங்களிலும் இந்தக் கருத்தைப் பதிவு செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அப்படியானால் அரசியலில் இருப்பவர்கள் அனைவரும் படிக்காதவர்களா….? தற்போது அரசியலில் உள்ள எல்லோரும் ஊதாரிகளா….? வேலை வெட்டி இல்லாதவர்களா…? நல்லவர்கள் இல்லையா….? யாரும் யாரையும் விமர்சிக்கக் கூடாது என்பதுதான் நமது கல்வி முறை நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கும் பாடமா….?  இளைய தலைமுறையினருக்குள் மெல்லத் தலைதூக்கும் அரசியல் பற்றிய ஆர்வத்தை காயடிக்கும் நோக்கில் பரப்பப்படும் நச்சு வார்த்தைகள் இவை என்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. படித்த இளைஞர்கள் அரசியல் பக்கம் வந்து விட்டால் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு அல்லக்கை வேலை பார்க்க ஆளிருக்காது. அவர்களது கடையை இங்கிருந்து துடைத்தெடுத்துக் கொண்டு ஓட வேண்டும். அதனால்தான் படித்தவர்கள் அரசியலுக்கு  வரக்கூடாது என்பதை போதிப்பதற்காகவே ஒரு கூட்டத்திற்கு மதிப்பூதியம் தந்து வைத்திருக்கின்றன இந்நிறுவனங்கள்.

வருங்கால அரசியல் இளைஞர்களின் பங்கேற்பு இல்லை என்றால், மிகச் சிறந்த அரசியலாக இருந்தாலும், எதிர்காலத்தை இழந்து விடும். உலகில் இளைஞர்களிடம் அரசியல் பேசிய தலைவர்களின். அரசியல் உரைகள் உலகப் புகழ் பெற்றது,  லெனின், மா சே துங், சேகுவேரா, போன்ற தலைவர்கள் தங்கள் நாடுகளில் புரட்சிகர நடவடிக்கைகளின் போதும், புரட்சியின் வெற்றிக்குப் பிறகும் அதிகளவில் இளைஞர்களிடம் பேசினார்கள்.

அக்டோபர் 2, 1920ல் லெனின், கம்யூனிஸ்ட் இளைஞர் கழக ஊழியர்களிடம் உரை நிகழ்த்தும் போது   ‘‘புரட்சிக்கு முந்தைய முதலாளித்துவ சமூகம் உருவாக்கி வைத்த கண்டு பிடிப்புகளை, தொழில் நுட்பத்தை, நல்ல அம்சங்கள் எனப்படும் அனைத்தையும், இளைஞர்கள்  கற்றுத் தேர வேண்டும்“ என வலியுறுத்துகிறார்.

இளைஞர்களின் பங்களிப்பு அதிகார மாற்றத்துடன் நின்று விடக்கூடாது. இளைஞர்கள் சமூக ஆக்கத்திற்கான பணிகளில் முன்நிற்க முடியும் என்பதை அறிவியல் பூர்வமாக உணர்ந்திருந்த காரணத்தாலேதான் இன்றும் இத்தலைவர்கள்  தங்களின் புகழால் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

”ஒரு நாடு வளர்ச்சி பெற இளைஞர்களிடம் முதலீடு செய்ய, அரசுகள் முன்வர வேண்டும்” என்பதே உலகளாவியக் கருத்து. இதன் இடிப்படையில்தான் இளைஞர் நலம், இளைஞர் மேம்பாடு போன்றவற்றை உள்ளடக்கிய துறைகள் நமது ஆட்சி அமைப்பில் உள்ளது. இளைஞர் நல மேம்பாட்டுத் துறையின் அமைச்சர்களாக நமது அரசுகள்  முதியவர்களையே நியமித்து நமது தேசத்தில் உள்ள முதியோர்களின் எண்ணிக்கையை உலகினுக்கு எடுத்தியம்பும் பணியை மிகச் சிறப்பாகச் செய்கின்றன.

ஆனால் உலகிலேயே மிக அதிகமான இளைஞர்களைக் கொண்டிருக்கும் நாடு இந்தியா என்பதும், . இங்கிருக்கும் அரசியல் இயக்கங்களோ, முதலாளித்துவ இளைஞர் இயக்கங்களோ, இளைஞர்களைத் தொலை நோக்குப் பார்வையுடன் அனுகுவதற்கு மாறாக இளைஞர்களின் உணர்ச்சி வேகத்தை மட்டும் பயன் படுத்துகின்றனர் என்பதும், உலகறிந்த உண்மை.

காஷ்மீரத்து போராட்டங்கள், வடகிழக்கு மாநிலங்களின் போராட்டங்கள், மாவோயிஸ்டுகள் போராட்டங்கள் ஆகிய அனைத்தும், இளமையின் வேகத்தைப் பயன் படுத்திக் கொள்ளும் சிந்தனையில் கருக் கொண்டதே. இளைய சக்தியை அரசாங்கம் முறையாக பயன்படுத்தாவிட்டால் அதை தவறாகப் பயன்படுத்த ஒரு கூட்டம் தயாராக இருப்பதும் நாமறிந்த செய்திதான்.

இன்றைய இந்திய சூழ்நிலையில், இளைஞர்கள் ஏன் அரசியலில் ஈடுபட வேண்டும்? என்ற பகத்சிங் எழுதிய கட்டுரை, சில விளக்கங்களை முன் வைக்கிறது. இன்றைய அரசியலில் புரட்சி புரட்சி என்று பேசுவோர்க்கும், , சமூக மாற்றம் அரசியலுக்குமான வித்தியாசத்தினை தெளிவுபடுத்துகிறது. ஊழல் குற்றச்சாட்டுகள் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவு அதிகரித்துள்ளது. பணத்தை விதைத்து, நாற்காலிகளுடன், நாடாளுமன்றம் அல்லது சட்டமன்றம் செல்வது எளிது, என்ற அரசியல் வியாபாரம் கண்டு, அதிருப்தி கொள்வது நியாயமே. அதிருப்தி காரணமாக அரசியல் வனவாசம் கொள்ள முடியாது.

இளைஞர்களை வசீகரிக்கும் ஒட்டு மொத்த அரசியல் மையமாக எந்த தலைமையும் இல்லை என்பதும் அப்படிப்பட்ட ஒரு தலைமை காலத்தின் கட்டாயத் தேவை என்பதும், தன்னலம் கருதாத் தலைமை ஒன்று கருக்கொள்ள வேண்டும் என்பதும் வெளிப்படையான உண்மை.

இந்தியாவில் அகில இந்திய அளவில் மட்டுமல்ல பிராந்திய அளவிலும் கூட, ஒரு விதமான அரசியல் வெற்றிடமே எங்கும் வியாபித்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது. ஊழலும், சுரண்டலும் இளைஞர்கள் மத்தியில் ஒருவிதமான அரசியல் விரக்தியை ஏற்படுத்தி இருப்பது உண்மைதான். ஆனாலும் ஊழலை ஒழிக்கும் முழக்கத்தையே அரசியலாகத் திரட்ட முடியாது என்பதையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அழுத்தமான தத்துவ அடிப்படைகள் இன்றி கட்டி எழுப்பப்படும் அரசியல் இயக்கங்கள், அர்த்தமற்ற நீர்க்குமிழிகளாக, காலப்போக்கில் கரைந்து போகும் நிகழ்வுகளை, வரலாறு நெடுகிலும் பார்க்க முடிகிறது. மக்கள் தங்களுக்கு எந்த கட்சியால் லாபம் என்று பார்க்கத் துவங்கிவிட்டனர். .தங்கள் குழந்தைகள் எதிர்காலத்தில் குறிப்பிட்ட ஒரு படிப்புப் படித்து, வெளிநாடு சென்று சம்பாதிக்க வேண்டும் அல்லது தங்கள் தொழிலைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைப்பதைப் போலவே  அரசியல்வாதிகளும் தங்கள் பிள்ளைகள் அவர்களுடைய குலத்தொழிலான அரசியலுக்கு வரவேண்டும்  என்று நினைக்கின்றனர். அப்படி நினைப்பது ஒன்றும் தவறில்லை என்றே படுகிறது.

இந்தியாவில் காலகாலமாய் வாரிசு அரசியலே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதுமாநிலங்களிலும் நடக்கிறது. மக்களுக்கான பணியை யார் வேண்டுமானாலும் செய்ய முன் வரலாம். அப்படி வரும் இளைஞர்களாவது மாற்றுக்கருத்துடன் செயல்பட்டு, லஞ்சம் ஊழலற்ற அரசாங்கத்தை ஏற்படுத்தி, அடித்தட்டு மக்களுக்கு இலவசமல்லாத நிரந்தர நலப்பணிகளை செய்யும் நோக்கத்தோடு வர வேண்டும். அப்படிச் செய்வார்களேயானால் 2020-ல் இந்தியாவைப் பற்றின டாக்டர்.அப்துல் கலாமின் கனவுகள் அதற்கு  முன்னதாகவே கூட  நிறைவேறிவிடும்வாய்ப்புகள் உண்டு.

முதலில் குழந்தைகளுக்கு பள்ளிக்கூடத்திலேயே அரசியல்,சமூகம், பொருளாதாரம் குறித்த நல்லப் பதிவை ஏற்படுத்த வேண்டும். பெற்றோர்களும் கல்வியை வியாபாரமாகப் பார்க்கும் மனப்போக்கையும், நமக்கேன் வம்பு என்று ஒதுங்குவதையும் விடுத்து, தங்கள் பிள்ளைகளை சமூக அக்கறை உள்ள மனிதனாக, தலைச் சிறந்த அரசியல் வல்லுநராக  வளர்க்க வேண்டும். தேசப்பற்று என்பது காஷ்மீர் போரில் மரணமடைந்த வீரர்களுக்காக வருத்தப்படுவதும், நிதித் திரட்டித் தருவதும் மட்டுமல்ல; வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழ்வாழும் மக்களைப் பார்த்து அவர்களின் பசியையும், தேவைகளையும் போக்க என்ன வழி என்று யோசிப்பதும்தான்.

எந்த மனிதனிடத்தில் இந்த சிந்தனை பிறக்கிறதோ,அவன் தனக்காக அதிக செல்வம் தேடி அலைய மாட்டான்; அரசியலை நிச்சயம் ஒதுக்க மாட்டான்; ஊழல் போன்ற செயல்களை ஏற்க மாட்டான்.  நல்ல மனிதர்களின் பாதம் பட்டு நமது நாடாளுமன்றங்களும் சட்டமன்றங்களும் அலங்கரிக்கப்படும் நாளுக்காய் காத்திருப்போம். இந்த காத்திருப்பு அர்த்தமான காத்திருப்பாய் இருக்கும் என்றே நம்பிக்கை கொள்வோம்.

(பசுமைத் தாயகம் அக்டோபர்2012)

 

கற்றல் கற்பித்தல்

-அப்பச்சி

“சார்”
ஒரு விரல் தூக்கியபடி எழுந்தான்.
அனுப்பினேன்.
“சார்”
உடனே மற்றொருவன்
அதட்டினேன்.
நொடிகள் நகர
உள்ளேயே ஈரம்
வகுப்பு முழுவதும் நாற்றமடித்தது
என் அதிகாரம்.
– பழ. புகழேந்தி
(“கரும்பலகையில் எழுதாதவை”)

எனது நண்பரின் மகளை முதுகலை படிப்பிற்காக ஒரு பிரபலமான கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டார்கள்.  இளங்கலை பட்டப் படிப்பில் சிறப்புத் தேர்ச்சி பெற்றவள் அவள். முதுகலை பயிலுவதற்காக சேர்த்து விடப்பட்ட கல்லூரியிலிருந்து தலைதெரிக்க ஓடி வந்து விட்டாள். நண்பர் குடும்பத்தில் பிடிபிடியென்று அந்த இளம் பெண்ணைப்  திட்டித் தீர்த்து விட்டு  “படிப்பும் வேணாம் ஒரு மண்ணும் வேணாம் கழுதைக்கு காலாகாலத்துல கலியாணம் பண்ணிவைக்க வழியைப் பார்க்கலாம்” என்று குடும்பத்தின்  ‘அதிகார மையம்‘ கூடி முடிவெடுத்து அதை செயல்படுத்தும் பணியிலும் ஈடுபடத் தொடங்கி விட்டார்கள்.   அவள் கல்லூரியை விட்டு வந்ததற்கான காரணம் வேறொன்றுமில்லை. கல்லூரியில் உள்ள  பேராசிரியர்கள் புத்தகங்களைப் பார்த்தே பாடம் நடத்துகிறார்களாம். ஐயம் கேட்கும் போதெல்லாம் அதட்டி உட்கார வைத்து விடுகிறார்களாம். பாடப் புத்தகம் தவிர்த்து வேறெந்தக் கருத்து சொன்னாலும் அதிகபிரசங்கி என்று திட்டுகிறார்களாம். இது ஒரு பதம் தான் இது போல  ஆயிரக்கணக்கான இளம் மாணவர்கள் தங்களின் ஆசிரியர்களின் தெளிவிலாக் கற்பிக்கும் முறையால் ஆண்டு தோறும் பழி வாங்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வெள்ளைக்காரன் விட்டுச் சென்ற கல்வி முறையைக் கட்டியழுது கொண்டிருக்கும் நம்முடைய கல்வி முறையில்  பல்கலைக் கழகங்களும், கல்லூரிகளும் போற்றிப் பாதுகாத்து வரும் கற்பித்தல் மரபை முட்டி  மோதி உடைத்துவிட்டு புதியன கற்பிக்கும் ஆற்றல் வாய்ந்தவர்கள் உருவாகும் காலம் எப்போது மலரும்? எளிதில் விடைகிடைக்காத வினாக்களோடுதான் நாமும் கற்றோம்….. நம் பிள்ளைகளையும் கல்விச் சாலைகள் நோக்கி இழுத்துச் சென்று கொண்டிருக்கிறோம்.

கற்றல் கற்பித்தல் இரண்டுக்குமான உறவுகளும் தொடர்புகளும் மிக நுட்பமானவை.  கற்றுக் கொள்ளும் மனநிலையில் வருபவர்கள் ……….. கட்டாயத்தினடிப்படையில் வருபவர்கள்……….. சும்மா வருபவர்கள் என தினுசு தினுசாக பங்கேற்பாளர்கள் வருவார்கள்……. வந்து கொண்டிருப்பார்கள்.  இவர்கள் அனைவரின் நாடி பிடித்துப் பார்ப்பது சாத்தியமானதா………?.

“ Teaching is a  political  activity. Teaching cannot  be natural .  கற்பித்தல்  ஓர் அரசியல் நடவடிக்கை. ஆசிரியர் என்பவர் நடுநிலையாக இருக்க முடியாது.  என்றும்,  அறிதல் என்பதே ஓர் அரசியல் செயல்பாடுதான்.  ஐம்பது விழுக்காடு ஆசிரியராகவும், ஐம்பது விழுக்காடு மாணவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.“ என்றும் பாவ்லோ பிரைரே அடித்துச் சொல்லும் கருத்திலிருந்து கற்றலை…. கற்பித்தலை மதிப்பீடு செய்து பார்க்கலாமா…? கற்பித்தல் என்பது மொழி தொடர்புடையதா….? அறிவு தொடர்புடையதா…..? மொழி அறிவைப் புகட்டுமா…? அறிவு மொழியைப் புகட்டுமா….?  தாய் மொழிக் கல்வியும் தாய் மொழியில் பயிற்றுவிப்பதும் மனதிற்கு மிகவும் சுகமானது. மற்ற மொழிகளைவிட தமிழ் ஒரு வசீகரமான மொ​ழி, பிறரை எளிதில் வசீகரிக்கும் மொழி. அதனால்தான் நம்மில் பலர் வேறு வேலை பார்த்தாலும் தமிழை இன்னும் நேசிக்கிறார்கள். தமிழ் மொழியின் சிறப்பு இப்படி இருக்கையில் பிற மொழியின் மோகத்தால் கட்டப்படும் பயிற்றுவிக்கும் முறை சரியாக உள்ளதா….?

கற்பித்தல் – மதிப்பிடுதல் என்பது நடுவதற்கும்  அறுவடைக்குமான உறவு.  விதைத்தவை யாவும் விளைய வேண்டும் என்பதில் எந்த முரண்பாடுமில்லை.  ஆனால், விளையாததால் விதைகள் யாவும் மலடுகளல்ல, விளைவிக்காததால் மண்ணும் மலடல்ல ,  தட்ப வெப்பங்களே விளைச்சலை முடிவு செய்கின்றன.  இதே போலவே கற்றல் – கற்பித்தல் – மதிப்பிடுதல் முறையில் நாம் எதிர்பார்ப்புகளோடுதான் மதிப்பிடுகிறோம்.  நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகள்  பூர்த்தியாகாத போது நமது கோபத்தை கற்றல் மீதோ …….. கற்பித்தல் மீதோ உமிழ்ந்து விடுகிறோம்.  கல்வி என்பது ஒரு வாளியை நிரப்புவதல்ல, சில தீப்பந்தங்களை ஏற்றுவது. நம் கற்பித்தல் முறை மாணவர்களை உரசி உரசி சில தீப்பொறிகளை உண்டாக்க வேண்டும். இதற்கு மாறாக ஒரு டம்ளர் பாலைக் குடிக்கச் சொல்லி ஒரு டம்ளர் ரத்தத்தை எடுப்பது போல உடனக்குடனான மதிப்பீடு முறையை  நாம் கடைபிடித்து வழி நடத்தி நமது செம்மறித்தனத்தை மேம்படுத்திக் கொண்டோம். எங்கெல்லாம் மதிப்பீடுதலில் குறைகள் ஏற்படுகிறதோ… அங்கெல்லாம் கற்பித்தல் தரமில்லை என்று தராதரமற்ற மதிப்பீட்டை நமக்கு நாமே ஏற்படுத்திக் கொண்டுள்ளோம். இதை என்ன செய்யப் போகிறோம்…? எப்போது மாற்றப் போகிறோம்.

எப்போதுமே புதியனவற்றைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புவோரும், தேடல்தான் முன்னேற்றத்துக்கான ஊற்றுக்கண் என்று நம்புவோரும்  நம்மிடம் இருக்கும் போது நாம் நமது கற்பித்தலை  முழு அர்ப்பணிப்போடு செய்ய வேண்டும். நாம் செய்யும்  காரியத்தில் ஈடுபாடு இல்லையென்றால் அது முழுமை பெறாது. முழுமையான பலனும் கிட்டாது.

“ஆசிரியர் என்பவர் பார்க்கப்பட வேண்டியவரே தவிர, கேட்கப்பட வேண்டியவர் அல்ல. ஆசிரியர்கள் கல்வி கற்றுத் தரும் முறை மாற்றப்பட வேண்டும். இவர்கள் மாணவர்களுக்கு ஸ்டேண்ட் போட்டு சைக்கிள் ஓட்ட சொல்லித் தருகிறார்கள். மாறாக, அவனை சைக்கிள் ஓட்டச் சொல்லி, அவனை தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டு உடன் ஓடிக் கொண்டே சொல்லித் தருபவர்களாக ஆசிரியர்கள் மாற வேண்டும்.“  என்று பேராசிரியர் ச. மாடசாமி ஒரு நேர்காணலில் சொல்லியுள்ளார். நமது ஆசிரியப் பெருமக்களில் எத்தனை பேரை இந்த அளவுகோலால் அளந்து பார்க்க முடியும்? எத்தகை பேர் தன்னைத்தானே சுய பரிசோதனை செய்து கொள்ள முன்வருவர்? “கல்வி என்பது பங்கேற்பாக இருக்க வேண்டும். மாணவர்களின் மேல் திணிப்பதாக இருக்கக் கூடாது. மாற்று வகுப்பறைகளை உருவாக்க வேண்டும்” என்று பேராசிரியர் மாடசாமி  கூறுவது காலத்தின் கட்டாயம்.

பயிற்றுவித்தல் – செய்ய வைத்தல் என்பதும் கூட மேற்கண்டது போலொரு முரண்பாட்டின் வடிவம்தான்.  தொலைக்காட்சிகளும் ஊடகங்களும் போகிற போக்கில் சொல்லிச் செல்லும் செய்திகளையெல்லாம் உடனடியாகச் செய்து பார்க்கும் மனநிலை உருவாகும்போது நம்மால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்கள் ஏன் செயல்படுத்துவதில்லை?  பதின் பருவங்களில் உள்ள குழந்தைகளை விளம்பரங்களும், திரைப்பாடல்களும் தங்கள் வசப்படுத்திக் கொள்கின்றன. ஆனால் பாடத்திட்டங்களாலும், பயிற்சிகளாலும் அவ்வளவு எளிதில் ஒன்றும் செய்ய முடியவி்ல்லையே…. என்ற ஆதங்கத்தில் பல ஆசிரியர்கள் தங்கள் மாணவர்களை எதிரிகளாக எண்ணத் தொடங்கி விடுகிறார்கள்.

ஆர்வத்தின் மீது கட்டப்படும் அல்லது விதைக்கப்படுபவை எல்லாம்  பயிற்றுவித்தவர்கள் எதிர்பார்த்த விளைச்சலைத் தருகிறது.  ஆனால் அவையெல்லாம் சரியான விளைச்சலா?  விளைவதெல்லாம் மகசூலாகுமா?  இங்கு மகசூல் எது?

ஒருமுறை விதைத்த விதைகள் குறிப்பிட்ட காலத்தில் மட்டும்தான் முளைக்க வேண்டுமா?  நடுவதற்கும் விதைப்பதற்குமான இடைவெளி எது?  நாம் செய்து கொண்டிருப்பது நடுதலா?  விதைத்தலா? “ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஒரு நட்சத்திரம் இருக்கிறது; அதைக் கண்டுபிடிக்க கண்கள் வேண்டும்” என்றார் எமர்சன். உண்மைதான். “ஆசிரியர்களுக்கு நூறு கண்கள் வேண்டும். அப்போதுதான் ஆற்றலுள்ளவர்களைத் கண்டுபிடித்து ஆசிரியர்கள் ஊக்குவிக்க முடியும். ‘நல்ல மார்க்’ வாங்கினால், ஒரு பத்து பேர் ஆசிரியர் கண்ணுக்குத் தெரிவார்கள். விளையாட்டில் முன் நிற்கும் ஒரு ஐந்து பேர், பாடக்கூடியவர்கள், வரையக் கூடியவர்கள் என்று ஒரு ஐந்து பேர் தெரிவார்கள். இந்த இருபது பேர்களைத் தவிர மிச்சமிருக்கும் நாற்பது மாணவர்கள் வெளிச்சத்திற்கு வருவதே இல்லை. அதற்கு உரிய வாய்ப்பினைத் தருவது மிகவும் முக்கியம். வகுப்பிலிருக்கும் படிக்கக் கூடியவன், பாடக் கூடியவன், ஓடக் கூடியவனைத் தவிர விடுபட்டவர்களை, மற்ற ஆற்றல்கள் பெற்றிருந்தும் வெளிச்சத்திற்கு வரக் கூசுபவர்களை இனம் கண்டு, அத்தகைய மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் ஊக்குவிக்க வேண்டும். அதற்கு ஆசிரியர்களுக்குத் தேவையான கண்களும், காதுகளும் இருக்க வேண்டும்.” என்று பேராசிரியர் மாடசாமி தனது எனக்குரிய இடம் எங்கே என்ற நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்நூல் அவரின் கல்விப் பணிகளின் அனுபவத் தொகுப்பு. தமது பணிகளின் அனுபவங்களைத் தொகுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் நம்மில் எத்தனை பேருக்குள் நீறுபூத்த நெருப்பாய் இருக்கிறது? கற்பித்தல் என்பது ஆசிரியப் பணி மட்டும் தானா…? குறிப்பிட்ட வயதினருக்கு மட்டும் கற்பிப்பதுதான் கல்வியா…? வயது வந்தோருக்கு கற்பிப்பதை எந்தக் கணக்கில் வரவு  வைப்பது?

மேற்கண்ட வினாக்களோடுதான் கடந்த எட்டாண்டு கால கற்பித்தல் பணி நடந்து கொண்டிருக்கிறது. கற்பித்தல் பணியிலிருந்து தற்காலிகமாய் துண்டித்துக் கொண்டாலும் எட்டாண்டுகளாய் என் மீது அழுத்தமாய் விழுந்த பயிற்சியாளனுக்கான அடையாளத் தழும்பை எந்த கழிம்பு போட்டாலும் மாற்ற முடியவி்ல்லை. ஊதியக் குறைவு தவிர்த்து வேறெந்தக் குறைவுமில்லாத, செய்யும் பணிகளில் நூறு விழுக்காடு பணிச் சுதந்திரம் உள்ள ஒரு பணியை விட்டுவிட்டு, எந்தவொரு பணிச் சுதந்திரமுமில்லாத ஒரு பணியில் அதுவும் தற்காலியமாய் உட்கார்ந்து கடந்த காலத்தைப் பற்றி அசை போடுதல் சரியா… தவறா.. என்பது ஒரு புறம் இருந்தாலும் வளர்ச்சிப் பணிகளில் ஏற்படும் அனுபவமும், அதன் பகிர்வும்தான் நமது கடந்த காலத்தை மதிப்பீடு செய்யப் பயன்படுகிறது. வளர்ச்சிப் பணிகளில் அணியாக இணைந்தவர்கள் தங்களின் பணி காலத்தின் அனுபவங்களைத் தொகுக்க வேண்டிய காலமிது.

1998ம் ஆண்டு ஒரு ஆகஸ்ட் மாதத்தின் இறுதி வாரத்தில் நான் வசித்த கிராமத்தில் இருந்த ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தில் பணியாளனாக நுழைந்தேன். அதற்கு முன் வரையில் தொண்டு நிறுவனங்களை விமர்சினம் செய்து வந்த நான் எனது பிழைப்பூதியத்திற்காக ஒரு தொண்டு நிறுவனத்திற்குள் நுழைந்ததை எனது நண்பர்கள் கடுமையாக விமர்சித்தார்கள். அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவாவது ஒரு வருமானம் வேண்டும். என்று நுழைந்து, ஒரு தலைமுறை காலம் அதில் தொலைந்து விட்டது.  இதைப் பற்றி எழுதினால் தனி புத்தகமே போடலாம். அது கிடக்கட்டும். அந்தப் பணியில் சேர்ந்த நான்காண்டு காலம் கழித்து நான் பயிற்றுநராய் ‘ஞானஸ்தானம்‘ பெற்று  நானும் வாத்தியாருடோய் எனச் சத்தம் செய்து வேலை செய்த நாட்கள் ஏராளம். இந்த நாட்களில் நானும்  எனது சக பயிற்றுநர் கண்ணனும் எங்கள் குடும்ப உறுப்பினர்களிடம் பகிர்ந்து கொண்ட செய்திகளை விட பல மடங்கு பங்கேற்பாளர்களிடம்தான் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். தொண்டு நிறுவனங்களின் பணிகளை மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் ஆணி வேர்களான களப் பணியாளர்களை பயிற்றுவிக்கும் பெரும் பணியில் நாங்கள் இணைந்திருந்தோம். அதிகாலையில் ”மக்களின் பணிக்கே அர்ப்பணித்தோம்… இது மாபெரும் பணியென அனுதினம் எண்ணி எண்ணி…..” எனத் தொடங்கும் பாடலோடு வகுப்புகளுக்குள் நுழையும் பயிற்சிகள் “வெற்றி பெறுவோம்…. வெற்றி பெறுவோம்…“ என்ற பாடலோடு முடியும்  பதினைந்தாவது நாளில் கார்கால மேகங்களைப்  போன்று கனத்த கண்ணீரோடு விழிகள் விடைபெறும் வரையிலான கால கட்டத்தில்  சந்தோஷமோ ………. சங்கடமோ ……….. எதுவானலும் சில நொடிகள் மட்டுமே அனுபவித்து விட்டு அடுத்த காட்சிக்குத் தயாராகும் மேடைக் கலைஞர்ளைப் போலவே பயிற்றுனர்களாக நாங்கள் இருந்தோம். எங்களைப் போன்றே இன்றும் பல பயிற்சி மையங்களில் உணர்வுகளும் கடமைகளும் பிண்ணிப் பிணைந்த பயிற்சி வல்லுனர்களாய் பலர் உருவகமாகி கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களில் பலர் பத்தாம் வகுப்பைக் கூட தாண்டாதவர்கள். பள்ளிக் கூட பாடத்திட்டத்தால் பெயிலாக்கப் பட்டவர்கள். தனது சொந்த வாழ்க்கையில் தோல்வி கண்டு சொந்தங்களாலும் சமுதாயத்தாலும் புறந்தள்ளப்பட்டவர்கள்.  தொன்னூறுகளின் முற்பகுதியில் அறிவொளி இயக்கத்தில் தங்களைத் தொண்டர்களாய் பதிவு செய்து கொண்டு தெருவிளக்கடியில் உட்கார்ந்து உழைப்பாளிகளுக்கு பட்டா.. பாடம் படி என்று எழுத்தறிவித்தவர்கள்….. காலப் போக்கில் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக தொண்டு நிறுவனங்களில் களப்பணியாளராகச் சேர்ந்து தனது பணிகளைச் செவ்வனே செய்து அதை மற்றவர்களுக்கும் கற்றுத் தரும் வாத்தியார்களாய் மலர்ந்தவர்கள்.

ஆசிரியராவதற்கு நம்முடைய கல்வி முறை காலங்காலமாய் கட்டிக்காத்து வரும் எந்தவொரு  முறையான கல்வித் தகுதியையும் பெறாதவர்கள்  தாம் எடுத்துக் கொண்ட கடமையை சரியாக பங்கேற்பாளர்களிடம் கொண்டு செல்லும் வல்லமையை எப்படிப் பெறுகிறார்கள்?  இந்த வித்தை இவர்களுக்குள் எப்படி தானாக விளைந்தது என்று எனக்கு நானே  கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

1980 – ஆண்டின் பிற்பகுதியில் தொடங்கி கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலமாய் இந்தியச் சமவெளியெங்கும் வளர்ச்சி நிறுவனங்கள் என்று அழைக்கப்படும் தொண்டு நிறுவனங்களும் அவற்றிற்கான பயிற்சி நிலையங்களும் மெல்ல மெல்ல முளைத்து தற்போது நிலைத்த தன்மையடைந்து விட்டன. நுனிநாக்கு ஆங்கிலவாதிகள் தொடங்கி, வட்டார மொழிகளில் வெளுத்துக் கட்டுபவர்கள் வரையில் அனைவருமே கற்பிக்க விரும்புகிறார்கள்.  கரும்பலகையில் இருந்து வெண்பலகைக்கும் சாக்பீஸிலிருந்து மார்க்கருக்கும் மாறியபடியே இன்றைய கற்பித்தல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

எங்கெங்கு கானினும் தொண்டு நிறுவனங்களும், சுயஉதவிக் குழுக்களும் முளைத்து செழித்து கொப்பும் கிளையுமாய் இருக்கிற காரணத்தால் நிறைய பயிற்சிகளும், பயிற்சி நடத்துவதற்கான பயிற்றுநர்களும் தேவைப்படுகிறார்கள்.  பயிற்சி நிறுவனங்களும் தேவைப்படுகின்றன.  கடந்த இருபதாண்டுகளில் இல்லாத அளவுக்கு தற்போது மத்திய மாநில அரசுகள் சுயஉதவிக் குழுக்களுக்கான திறனூக்கத்தில் அதிக அக்கறை செலுத்துகின்றன.  அரசின் பயிற்சி நிறுவனங்கள் தவிர்த்து பல தனியார் பயிற்சி நிறுவனங்களும் இந்தப் பணியில் தங்களை இணைத்துக் கொண்டுள்ளன.  அரசாங்க மையங்களிலும் சரி, தனியார் மையங்களிலும் சரி பயிற்சி தரும் பயிற்றுநர் ஆசிரியர் பயிற்சியில் தோ்வு  பெற்றவர்கள் அல்ல. தங்களுடைய பணி அனுபவத்தால் ஆர்வம், ஈடுபாடு புதியனவற்றை உருவாக்கல் என்ற இலக்குகளின் மீது  உருவானவர்கள், உருவாக்கப்பட்டவர்கள்.  இவர்களில் பலர் நபர்கள் சிறந்த பயிற்றுநர்களாகப் பரிணாமிக்கிறார்கள்.

ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை மாற்றப்படும் பாடத்திட்டம் கொண்ட நமது கல்வி முறையில் கூட, அந்த இடைப்பட்ட ஆண்டுகளில் பத்துமுறையாவது  ஆசிரியர்களுக்கான திறனூக்கப் பயிற்சிகளை அரசு கொடுக்கிறது.  ஆனால் ஆண்டுதோறும் மாறுதல் பெறும் வளர்ச்சி நிறுவனங்களின் பணிமுறைகளையும், நடைமுறைகளையும் கற்பிப்பவர்களுக்காக நிறுவனங்கள் செலவிடுவது மிக மிகக் குறைவே. முறை சாராகக் கல்வி முறையில் தாமாக……….. சுயம்புகளாக தங்களைத் தாங்களே கதவமைத்துக் கொண்டு வகுப்பறைகளில் புதியன செய்யும் இவர்களின் கடமை உணர்வு முறை சார்ந்த கல்வி முறையின் ஆசிரியப் பெருமக்களிடம் குறைந்து வருவது  கவலை தருவதாகும். “இன்றைய ஆசிரியர்கள் கற்றுத் தருவதற்கு மேற்கொள்ளும் பயிற்சிகள் மிகவும் பழமையானவை. ஆங்கிலக் கல்வியை பெரிதும் நகல் எடுப்பவை. நவீன உளவியல் காரணிகளோ, உபகரணங்களோ, குழந்தைகளின் இயல்புணர்வுகளையே அவை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவேயில்லை.  ஆசிரியர்களைப் போலவே வீட்டில் குழந்தைகளை படிக்க வைக்கும் பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை அமுக்கி வைத்து கற்றுத்தருவதும் மனப்பாட இயந்திரங்களாக அவர்களை மாற்றுவது மட்டுமே“ என்று எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் ஒரு பதிவில் தெரிவித்துள்ளார்.

நான் எனது பணி காலத்தில் ஒரு திறனூக்கப் பயிற்சியில் கலந்து கொண்டேன். மிகவும்  தொய்வாக… சோர்வேற்படும் அந்தப் பயிற்சியில் கலந்து கொண்ட பாபு ஒரு விளையாட்டு நடத்தினார்.  அந்த மூன்று நாளில் இல்லாத சந்தோசம் பங்கேற்பாளர்களுக்கு பாபுவின் விளையாட்டு மூலம் கிடைத்தது.  அப்படியானால் பாபு பங்கேற்பாளர்களின் நாடி பிடித்து பார்க்கத் தெரிந்தவரா?  பயிற்சி ஒருங்கிணைப்பாளருக்கு இந்த சூட்சுமம் தெரியவில்லையா? எல்லோரையும் ஒருங்கிணைத்து கவனங்களைக் குவியச் செய்வதும், குவிந்த கவனங்களை தனக்குச் சாதகமாக்கிக் கொள்வுதும் ஒரு கலை.  இது எல்லோருக்கும் வாய்க்காது.

அடித்தட்டு மக்களுக்கான கல்வி முறைக்காய் தொடர்ந்து போராடியவர்களில் ஒருவரான பாவ்லோ பிரையரே 1997இல் இறப்பதற்கு சற்று முன்னதாக சொன்னதாக சொல்லப்படுவது, “அன்பில்லாமல் கல்வியினை என்னால் கனவிலும் நினைத்து பார்க்க முடியாது, நான் அன்பினை உணர்கிறேன், பகிர்ந்தளிக்க நினைக்கிறேன், அதனாலேதான் நான் கல்வியாளனாக இருக்கிறேன்”. என்று சொன்னதாக ஒரு செய்தி நமக்குத் தகவல் தருகிறது. அன்பு செய்தல் மூலமே ஆர்வத்தைக்  குவிக்க முடியும். ஆர்வமானவர்கள் ஒன்று சேருமிடத்தில் கற்றலுக்கும் கற்பித்ததுக்கும் பஞ்சமிருக்காது.

சாதாரண ஆசிரியர் செய்திகளைக் கூறுவார்…… நல்ல ஆசிரியர் அதை  விளக்குவார்……..சிறந்த ஆசிரியர் செய்து காட்டுவார். உன்னதமான ஆசிரியர் வாழ்ந்து காட்டுவார் அல்லது ஊக்க​மூட்டுவார். நீங்கள் சாதாரண​ ஆசிரியரா, அல்லது நல்ல ஆசிரியரா அல்லது சிறந்த ஆசிரியரா அல்லது உன்னதமான ஆசிரியரா என்பதை உங்கள் மாணர்வர்கள் சொல்வார்கள்.

(பசுமைத் தாயகம் சுற்றுச்சூழல் செப்டம்பர்2012)

 

 

 

படித்தவன் சூதும் வாதும் செய்தால்

போவான்… போவான்….

அய்யோ என்று போவான்

              – பாரதியார்

 

சென்னைப் பள்ளியொன்றில் பதினைந்து வயது கூட முழுமையடையாத ஒருமாணவன் தன் பள்ளி ஆசிரியையைக் குத்தி கொலை செய்தது அதிர்ச்சியாகவும்துயரமாகவும் இருக்கிறது.  என்ற செய்தியை பத்திரிகைகளில் வாசித்த பிறகு நம் கலாச்சாரச் சூழலில்  இப்படியான சம்பவங்கள் எப்படி  நடந்தது….. ? ஏன் நடந்தது…..?  இதில் யார் முதல் காரணம்…..?  என்ற தொனியில் ஆராய புறப்பட்டு,   தன் பாடத்தில் சரியாகத் தேர்ச்சி பெறாத மாணவனின் டயரியில் தன் ஆசிரியை எழுதிய குறிப்புகளின் மேல் ஆத்திரப்பட்டு மாணவன் இந்தக் கொலைச் செயலை நடத்தியிருக்கிறான். அப்படியெனில்  அதற்கு காரணம் பாடத்திட்டமா…. ஆசிரியரா….. என மாறிய கேள்வி எல்லோருடைய மனதிலும்  விடை தெரியாத கேள்வியாய் நின்று பெற்றோர்களா, ஆசிரியர்களா திரைப்படம் ஊடகங்கள் போன்ற புறச்சூழல்களா என்ற விவாதத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது.  மேற்கண்ட சம்பவத்தை யார் மீதாவது பழி போட்டுவிட்டு தாங்கள் அல்லது தங்களுக்கு வேண்டிவர்களைத் தப்பிக்கச் செய்யும் விதமாக  பிரச்சினையைக் சுருக்கி அணுகி ஆராய்ந்து  ஒரு வழியாய் வழக்கம் போலவே எந்தத் தீர்வையும் சொல்லத் திரானியற்ற நிலையில் சப்பென ஓய்ந்த பிறகு கடந்த வாரம் மீண்டும் ஒரு செய்தியைப் படிக்க நேர்ந்தது

தமிழகம் முழுவதும் பத்தாம் வகுப்புப் பொதுத்தேர்வு நடைபெற்று வருகிறது. திருவண்ணாமலை பஸ் நிலையம் அருகேயுள்ள ஒரு மெட்ரிக்மேல்நிலைப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்புத்தேர்வில் முறைகேடுகள் நடைபெறுவதாக, கலெக்டருக்கு இ,மெயிலில் புகார் வந்தது.
அந்த பள்ளியில் படிக்கும் ஒரு மாணவியின் பெற்றோர் அதனை அனுப்பியிருந்தனர்.அந்த தனியார் பள்ளியில் தேர்வு எழுதும் முக்கிய பிரமுகர்கள் மற்றும்கல்வித் துறையில் பணிபுரியும் ஒரு சிலரின் பிள்ளைகளுக்கு பிட்கொடுப்பதாகவும், பள்ளி நிர்வாகமும், தேர்வு கண்காணிப்பு பணியில்ஈடுபட்டுள்ள ஆசிரியர்களும் இதற்கு உடந்தையாக இருப்பதாகவும் அதில்தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

 

நன்றாக படித்து எழுதும் தனது மகள் மனதளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், எந்தெந்த தேர்வு அறையில் முறைகேடுகள் நடக்கிறது, எந்தெந்தஆசிரியர்கள் இதுபோன்ற தவறில் ஈடுபடுகின்றனர் என்பதையும் புகாரில்குறிப்பிட்டிருந்தார். அதைத்தொடர்ந்து, தனியார் பள்ளியில் நடைபெறும்முறைகேடுகளை கண்டுபிடிக்க கலெக்டர்  சைரன் பொருத்தாத காரில் சென்றார். பள்ளி அலுவலக அறைக்கு சென்று சோதனை நடத்தினார்., அங்கிருந்தஜெராக்ஸ் மெஷினில் கணக்கு பாடத் தேர்வுக்கான விடைகள் எழுதப்பட்ட பேப்பரைஜெராக்ஸ் எடுத்துக்கொண்டிருந்தது தெரியவந்தது. மேலும், ஒரு வினாத்தாளும்அங்கிருந்தது. அவற்றை கலெக்டர் பறிமுதல் செய்தார்.
கலெக்டர் உத்தரவின்பேரில், முதன்மைக் கல்வி அலுவலர் தலைமையில்அமைக்கப்பட்ட 5 அதிகாரிகள் கொண்ட குழுவினர் பள்ளிக்கு விரைந்து வந்தனர்.தேர்வு அறைகளுக்கு சென்று கண்காணிப்பு பணியில் ஈடுபட்டிருந்தஆசிரியர்களிடம் கலெக்டர் மற்றும் அதிகாரிகள் சோதனை நடத்தினர். அப்போது, 7 ஆசிரியர்களிடம் தேர்வுக்கான விடைகள் அடங்கிய பிட்பேப்பர்கள் இருந்ததுதெரியவந்தது. மேலும், ஒரு ஆசிரியரின் சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்த கவரில், ஒரு மாணவியின் பெயரும், தேர்வு எண்ணும் எழுதப்பட்டிருந்தது. கவருக்குள்ஐநூறு ரூபாய்இருந்தது கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
என்ற செய்தி மீண்டும் ஓர் அதிர்வை உருவாக்கியுள்ளது. வழக்கம் போலவே நாளிதழ்கள் தொடங்கி தொலைக்காட்சிகள் வரையில் விவாத மேடைகள் உருவாக்கப்பட்டு உள்ளன. சம்மந்தப்பட்ட பள்ளியின் அங்கீகாரத்தை ரத்து செய்யலாமா…. ஒட்டுமொத்த தேர்வு முறையையே மாற்றலாமா….. என்ற ரீதியில் விவாதங்கள் நீண்டு செல்கின்றன. அங்கீகரத்தை ரத்து செய்வதென்றால் அந்த ஒரு பள்ளியோடு நிறுத்திக் கொள்ளலாமா….? கண்ணுக்குத் தெரியாமல் தொடர்ந்து பிட்டுக்கு ஜெராக்ஸ் சுமந்து கொண்டிருக்கும் கல்வித் தந்தைகளின் பள்ளிகளை என்ன செய்வது..?  உங்கள் பிள்ளைகள் டாக்டராக வேண்டுமா…? எஞ்சினியராக வேண்டுமா….? கவலையை விடுங்கள். எங்களிடம் சேர்த்து விடுங்கள். நீங்கள் துட்டு குடுத்தால் போதும். நாங்கள் பிட்டுக் கொடுத்தாவது உங்களின் கனவை நிறைவேற்றி வைக்கிறோம் என்று வெளியில் தெரியாமல் விளம்பரம் செய்யும் கல்வி நிறுவனங்களை என்ன செய்வது?

இது தனிப்பட்ட கல்விக்கான பிரச்சினை மட்டும் அல்ல;   அடிப்படையான ஒட்டு மொத்தமான  ஒரு பிரச்சினை என்பதுதான் உண்மை. இந்த அடிப்படையான ஒட்டு மொத்தமான  பிரச்சினையின்  பங்கேற்பாளர்களாக (stakeholders) பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும், பள்ளி மேலாண்மையினரும், மற்றும் மாணவர்களும் அமைகின்றனர். மேலும் திரைப்படங்களின், ஊடகங்களின் பங்கும் இதில் இருக்கின்றன.

படிக்கிற காலத்தில் நல்லாப் படிக்காமல் உரிய மதிப் பெண்கள் எடுக்காமல் நினைத்த வேலைக்குப் போக இயலாமல் கிடைத்த வேலையில் தங்களை இருத்திக்கொண்டுள்ளவர்கள் எல்லாம் ஒன்று கூடி தங்களின் நிறைவேறாத கனவுகளை பிள்ளைகளின் தலையில்  ஏற்றுகிறார்கள். குருவியின் தலை மேல் பனங்காயை அல்ல   பாறாங்கல்லை வைக்கிறார்கள் பெற்றோர்கள்.  தாம் அடையாத கனவை அல்லது தாம் அடைந்த கனவை மீறிய கனவை தம் பிள்ளைகள் அடைய ஆசைப்படுகிறார்கள். அதன் விளைவாக மாணவர்கள் அவர்களின் வயது, மனப்பக்குவத்தை மீறிய மன அழுத்தத்திற்கு உட்படுத்தப்படுகிறார்கள். சில பெற்றோர்கள் தம் பிள்ளைகளிடம் காது திருகுதல், கோபித்து அடித்தல், சாப்பாடு போடாதிருத்தல்… பேசாதிருத்தல் போன்ற அறச் செயல்களில் (?)  கூட இறங்கி விடுகிறார்கள்.

பள்ளி மேலாண்மையினர் நூறு விழுக்காட்டு தேர்ச்சியை விரும்புவது மட்டுமல்ல, முதல் மதிப்பெண்கள் வாங்கும் மாணவர்களும் தங்கள் பள்ளிகளிலிருந்து ‘உற்பத்தியாக’ வேண்டுமென்று விரும்புகிறார்கள். இதனால் பள்ளிகள் வணிக வளாகங்களாகி விட்டன. வகுப்புகள் எல்லாம் விற்பனை அரங்கங்களாகி விட்டன.  இப்படியாக வணிக முறையில் நடத்தப்படும் உறையுள் பள்ளிகள் (Residential schools) மாணவர்களைப் படி படி என்று கட்டாயப்படுத்தும் சிறைக்கூடங்களாக மாறி விட்டன. தமிழகத்தில் இப்படியாகப்பட்ட சிறைச் கூடங்களை நல்ல முறையில் பராமரிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு ஆள் பிடித்துப் கொடுக்கும் பணியையே தங்களின் தொழிலாக பலர் செய்கிறார்கள். இந்த மண்ணாங்கட்டிகளுக்கு ஹெச். ஆர். நிறுவனங்கள் என்று பெயராம்.

பள்ளி மேலாண்மையினரின் இந்தப் போக்குக்கு பெற்றோர்களும் துணை நிற்கிறார்கள்.  தம் பிள்ளைகள் மேல் அவர்கள் சுமத்தியிருக்கும் அவர்களின் நிறைவேறாத கனவுகளை மேற்சொன்ன பள்ளிகள் நிறைவேற்ற உதவும் என்பது அவர்களது (மூட) நம்பிக்கை.

பெற்றோர்களின் கனவுகளும், பள்ளி மேலாண்மையினரின் எதிர்பார்ப்புகளும் ஆசிரியர்களின் பணியை சாகசத்திற்குரிய காரியமாக்கி விடுகிறது. படிப்பை முடித்துவிட்டு அரசுப் பணி கிடைக்காத சோகத்தில் தனியார் பள்ளிகளில் ஆசிரியர்களாய் ஞானஸ்தானம் பெறும் ஆயிரக்கணக்கான அபலை ஆசிரிய வர்க்கம் தங்களின் தற்காலிய பணியைத் தக்க வைக்க மானவர்களை படிபடி என்று தார்க்குச்சி வைத்து குத்தும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். கற்பிக்க வேண்டிய பாடங்கள் அதிகமாகவும், கடினமானதாகவும் மாணவர்களின் வெவ்வேறு விதமான அறிவு, புரிதல் நிலைகளை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாததாகவும் இருக்கின்றன. இதனால் அவர்கள் மாணவர்களின் தேர்ச்சிக்கு கண்டிப்பாகவும் கறாராகவும், இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது சில சமயங்களில் சரியாய்த் தேர்ச்சி பெறாத மாணவர்களை அடிப்பது போன்ற வன்முறை உத்திகளையும் கையாள வேண்டியுள்ளது. கடைசியில் அந்த மாணவர்களின் கத்திக்குப் பலியான சோகமும் நடந்து விட்டது.

மாணவர்களோ சக்கர வியூகத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்ட அபிமன்யுக்களாய் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள். பெற்றோர்கள், பள்ளி மேலாண்மையினர், ஆசிரியர்கள், தம்மை விட நன்றாகத் தேர்ச்சி பெறும் தம்முடைய சகாக்கள் என்று சகல திசைகளிலிருந்தும் வரும் அழுத்தங்களால் அவர்கள்  மன அழுத்தங்களுக்கு ஆளாகிறார்கள். போதாக் குறைக்கு திரைப்படங்களும் , தொலைக்காட்சிகளும் அவர்களுக்கு கல்வி மேலான  கவனத்தைக் குறைக்கின்றன.  பத்தாண்டுக் காலம் என்பது ஐந்து வயதிலிருந்து பதினாறு வயது வரை ‘இம்ப்ரஷனபல் ஏஜ்’ என்று சொல்கிறார்கள். கற்றுக் கொள்வதும், ஏற்றுக் கொள்வதும், ஆர்வத்தை மேம்படுத்திக் கொள்வதற்குமான வயது அது. இம்ப்ரஷனபல் ஏஜ் என்று சொல்லப்படும் பருவத்தில், 10 ஆண்டுகள் என்னதான் படித்திருக்கிறான்? என்னதான் சாதித்திருக்கிறான்? இதைத்தான் நாம் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நாம் மனப்பாட பாடத்தைச் சொல்லவில்லை. அவன் படித்த கல்வியை எந்தளவுக்கு உள்வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். எந்தளவுக்கு அவன் படித்திருக்கிறான் என்பது ஒரு அளவுகோல்.

கல்வி என்பது “சமூக மேம்பாட்டிற்கான லாப நோக்கற்ற சேவை’ என்ற நிலையிலிருந்து, விற்கத் தக்க, லாபமீட்டக் கூடிய தொழிற் சேவை என உலக வங்கியாலும், உலக வர்த்தகக் கழகத்தாலும் வரையறுக்கப்பட்டு அதைக் கொள்கை ரீதியில் அரசு பின்பற்றி வருகிறது. எனினும் சுயநிதிக் கல்வி நிறுவனங்கள் சேவை நிறுவனங்களாகக் கருதப்பட்டு, அவற்றின் வருமானத்திற்கு இன்றளவும் வரிவிலக்கும் அளிக்கப்பட்டு வருகிறது என்பதே உண்மை.

நுனி நாக்கு ஆங்கிலமும், டீசென்டான’ நடை, உடை பாவனைகளும், தோற்றமும் இல்லாதவர்களுக்கு கல்விக் கடன் மட்டும் மறுக்கப்படவில்லை, பன்னாட்டுக் கம்பெனிகளின் நுழைவாயில்களும் திறக்க மறுக்கின்றன. அவ்வாறு உபரியாகக் கழித்துக் கட்டப்படும் இளைஞர்கள் சென்னையிலும், பெங்களூரிலும் சில ஆயிரங்களுக்கு, சில இடங்களில் சம்பளம் கூட இல்லாமல் கொத்தடிமைகளாக வேலை செய்கிறார்கள். பலர் சொல்லப்படும் பொறியியல் கல்வி தேவைப்படாத கடைநிலைப் பணிகளுக்கு வேறு வழியின்றி தள்ளப்படுகிறார்கள். என்பதும் ஊரறிந்த செய்தி.

உலகம் முழுவதிலும் உள்ள நாடுகளின், நாட்டு மக்களின் முன்னேற்றம், வாழ்க்கைத்தரம், வளர்ச்சி நிலை, கல்வி, சுகாதாரம், வேலைவாய்ப்பு, தொழில் வளர்ச்சி என மொத்தத்தில் மனிதவளம் குறித்த ஆய்வினை ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஐக்கிய நாடுகள் சபை மேற்கொண்டு வெளியிட்டு வருகிறது. சரியான வளர்ச்சி நிலையை எட்ட நாம் எங்கே செல்ல வேண்டியுள்ளது ? என்ற கேள்வியை ஒவ்வொரு நாடும், நாட்டு மக்களும் எழுப்ப இவ்வறிக்கை காலக்கண்ணாடியாக இருக்கிறது.  2005ஆம் ஆண்டுக்கான ‘மனிதவள மேம்பாட்டு அறிக்கை ‘யை ஐக்கிய நாடுகள் சபை செப்டம்பர் 7, 2005 அன்று வெளியிட்டது. 177 நாடுகள் உறுப்பினராக உள்ள இவ்வமைப்பில் ஒவ்வொரு நாட்டைப் பற்றிய மதிப்பீடும், தற்போது அந்தந்த நாடுகள் வகிக்கும் இடத்தையும் பட்டியலிட்டுள்ளது. இப்பட்டியலில் இந்தியாவிற்கு 127வது இடமே கிடைத்துள்ளது. இதிலிருந்தே நம்முடைய நாட்டின் மனிதவளத்தில் நாம் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதை அறிந்து கொள்ளலாம். நமக்கு பக்கத்தில் இருக்கக்கூடிய இலங்கையில் 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இனச்சண்டைகள் நடந்து வருவதை நாம் அறிவோம். இருப்பினும் கூட மனிதவளத்தில் நம்மை விட அவர்கள் முன்னிற்கின்றனர்; இலங்கை இப்பட்டியலில் 93வது இடத்தை பிடித்துள்ளது.

இன்றைய பள்ளிக் கல்வி முறையில் எல்லோரையும் பிணித்திருக்கும் அழுத்தத்தை விடுவிக்க அல்லது குறைக்க வேண்டும்.  பள்ளி மாணவர்கள் மேல் இருக்கும் பாடங்களின் பளுவைக் கொஞ்சம் குறைக்கலாம். இதற்காகப் பாடங்களின் தரத்தைக் குறைக்க வேண்டுமென்றில்லை; எண்ணிக்கையைக் குறைக்கலாம். இந்தக் கருத்து இன்னொரு முக்கியமான கருத்தோடு தொடர்புள்ளது. இன்றைய மாணவர்கள் தங்களின் பட்டாம் பூச்சி போன்ற விளையாட்டுத் தனத்தை வெகு சீக்கிரமாக இரு வகைகளில் இழந்து விடுகிறார்கள்- ஒன்று கால அவகாசமின்மையில், இன்னொன்று மனப்பாங்கில். முன்னது பாடப்பளுவோடு தொடர்புடையது. அன்றைய  வகுப்புப் பாடங்களை அன்றே படித்து முடிக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தோடு, ஆசிரியர்கள் தரும் வீட்டுப் பாடங்களும் மாணவர்கள் மேல் அழுத்தத்தைக் கூட்டுகின்றன.  இந்த அழுத்தத்தை மேலும் தீவிரமாக்குகிறது ஊடகங்கள், திரைப்படங்கள், விளம்பரங்கள் போன்ற புறச்சூழல்கள். இந்த புறச்சூழல்கள்தான் கள்ளமில்லாத பிள்ளைப் பருவத்தை மெல்ல மெல்ல வன்முறையை நோக்கி நகர்த்தக் காரணமாகிறது. மாணவர்களின் இயல்பான கள்ளமின்மையிலிருந்து ஒரு வாலிப மனப்பாங்குக்கு உடல்சார் மாற்றத்திற்கு முன்பே நகர்த்துவதால் ஏற்படும் உள்ளச் சலனங்கள் பாடங்களின் மேல் கவனக் குறைவை விளைவிக்கின்றன. இந்த கவனக் குறைவு கால அவகாசமின்மையால்  எழும் சிக்கலோடு சேர்ந்து அழுத்தத்தை மேலும் அதிகரிக்க இன்றைய பள்ளி மாணவர்கள் ஒரு விதமான மோசமான மன அழுத்தச் சுழலில் எளிதில் சிக்கி விடுகிறார்கள். இதிலிருந்து அவர்களை விடுகிக்க வேண்டும். ஒரு சிறந்த கல்வி முறையின் வெற்றி  விரும்பிப் படிக்கும் தாகத்தை மாணவர்களிடம் உருவாக்குவதன் மூலம்தான் நிரூபணமாகும் என்பதற்கு நல்ல சான்று தூத்துக்குடி லூர்துமாள்புரத்தைசேர்ந்தவர் ஆக்னஸ் ராஜ். இவரும்இவருடைய சகோதரரும் நேற்று இரவு இருசக்கர வாகனத்தில் சென்ற போது எதிரே வந்தகார் மோதியதில் விபத்தில் சிக்கினர்.  இதில் ஆக்னஸ் ராஜின் கால் உடைந்துதூத்துக்குடி அரசு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார்.தனியார் பள்ளியில்பத்தாம் வகுப்பை படித்து வந்த ஆக்னஸ் ராஜ் தனது கடைசி தேர்வைமருத்துவமனையில் இருந்து ஆம்புலன்சில் வந்து எழுதினார்.  என்ற பத்திரிகைச் செய்திதான்.  ஆர்வத்தின் மீது கட்டப்படும் கனவுகள்தான் வெல்லும் என்பதற்கு இது போன்ற செய்திகளே முன்மாதிரியாகிறது.

அதே போல பாடங்களின் தேர்ச்சியில் எல்லா மாணவர்களையும்  உச்சத்தில் ஒரே தரப்படுத்துதல் என்ற எதிர்பார்ப்பையும் கைவிட வேண்டும். இதிலும் எல்லா மாணவர்களும் எல்லாப் பாடப் பிரிவுகளிலும் அதிக மதிப் பெண்கள் பெற்று தேர்ச்சி பெற வேண்டும் என்ற இன்றைய கல்வி அணுகு முறையும் நடை முறை சாத்தியம் மட்டுமல்ல. அறிவார்த்த, உளவியல் ரீதிகளில் கூட சாத்தியமற்றது. ஒவ்வொரு மாணவனுக்கும் உள்ளார்ந்து ஒரு பாடப் பிரிவில் அல்லது சில பாடப் பிரிவுகளில் –கணிதத்திலோ, அறிவியலிலோ, வரலாற்றிலோ என்று- திறமையும் தேர்ச்சியும் இயல்பாய் அமையும். இந்த இயற்கைப் பான்மையை ஒரு கல்வி முறை அங்கீகரிக்க வேண்டும். நமது கல்வி முறை தான் கணித மேதை இராமானுஜனை கல்லூரி நிலையில் இருமுறை  தேர்ச்சி பெறவில்லை என்று புறந்தள்ளியது என்பதையும் நாம் அடுத்த தலைமுறைக்குச் சொல்ல வேண்டும்.

சுருக்கமாய்ச் சொல்ல வேண்டுமானால் இன்றைய கல்வி முறையில் புரையோடியிருக்கும் இறுக்கத்தையும் அழுத்தத்தையும் எப்படி விடுவிப்பது அல்லது குறைப்பது என்பது தான் நம் முன்னால் இருக்கும் பெருங்கேள்வி. அதற்கு சென்னைப் பள்ளியில் நடந்த ஆசிரியை கொலை சம்பவமும்  வேலூர் பள்ளியில் நடத்தப்பட்ட பிட்டு சம்பவமும் ஆய்வுக்கான கருப்பொருளாய் எடுத்துக்கொள்ளப்பட் வேண்டியவை.   இதனை ஒரு தனிப்பட்ட அசாதாராண அசம்பாவிதமாக எடுத்துக் கொள்ளாமல் அடிப்படையான சிக்கலாய்க் கருதி  கல்வியாளர்களும் சமூக ஆர்வலர்களும் தங்களின் கருத்துகளையும் முன்மாழிவுகளையும் அரசாங்கத்திற்கு வைக்க வேண்டும்.  வளரும் தலைமுறையினரின் நலன் கருதி அரசாங்கம் தனது நிலைபாட்டை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அரசின் நிலைப்பாடு இதில் மிக முக்கியம் என்பதில் மிகையில்லை. பள்ளியில் கற்பதும் பள்ளிக்குச் செல்வதும் மாணவர்களுக்கு அறிவோடும், ஆனந்தத்தோடும் கூடிய   வாழ்வாக அமைய வேண்டும். அது எந்தக் கல்வி முறையில் இருந்தாலும் சரி.

( பசுமைத்தாயகம் மே 2012)

நேற்று புறப்பட்டது போலிருக்கிறது. சரியாக இம்மாதத்தோடு எட்டாண்டுகளாகி விட்டன. கடமலையிலிருந்து தானம் மக்கள் கல்வி நிலையத்திற்கு 05-06-2003 அன்று எனது  நான்கு மாத மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு நானும் எனது மனைவியும் என் அம்மாவின் துணையோடு புல்லூத்துக்குச் சென்றோம்.

இரண்டாண்டுகளில் மீண்டும் சொந்த ஊர் வந்துவிடலாம் என்ற எண்ணத்தில் புறப்பட்டுச் சென்று நான் மீண்டும் கடமலை வர  எட்டாண்டுகளாகி விட்டன.  வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் தனது வாழ்வாதாரத்தைத் தேடி பயணப்படும் பலரும் தங்கள் சொந்த மண்ணில் மிதிக்கும் வாய்ப்பைப் பெற முடியவில்லை.  சென்னை நுங்கம்பாக்கத்தில் உள்ள எங்கள் அலுவலகத்திற்குச் செல்லும் போது நடைபாதைக் கடை வைத்திருக்கும் ஒரு பெரியவரிடம் காலை உணவு சாப்பிடுவது வழக்கம். ஒரு முறை தற்செயலாக  அவரது சொந்த ஊரைக் கேட்டேன்.  திருநெல்வேலி என்றார். நாற்பதாண்டுகளுக்கு முன்  பிழைப்புக்காக சென்னை வந்தவர் அங்கேயே தங்கி விட்டார். இவரைப் போன்று லட்சக்கணக்கானவர்களின் நிலை இதுதான்.

கடமலையில் தற்போது நான் குடியிருக்கும் வீடு எனது நண்பரின் வீடு.  கவிஞர் சரவணன். அவன்  இறந்து பத்தாண்டுகளாகி விட்டன. நான் வீடு கேட்டதும்  சரவணனின் தாயார் சந்தோசத்தோடு கொடுத்தார்கள். “பத்தாண்டுகள் கழித்து என் மகன் வந்து விட்டான்“ என்று சரவணனின் தாயார் சொல்லுகிறார்.

காலை 8.45 மணிக்குச் சென்று மாலை அதே நேரத்திற்கு வீடு திரும்பும் நீண்ட நேரப் பணியாக இருந்த  போதிலும், தினந்தோறும் குறைந்தது ஐம்பது நபர்களோடாவது உரையாடும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது.  காலையில் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையடிவாரத்தில் நடை பயிற்சிக்குச் செல்லும் போது நிறைய நல விசாரிப்புகள். ஊருக்கு வந்து ஒரு மாதமாகிய பிறகும் “லீவுக்கு வந்திருக்கீங்களா…?” என்ற கேள்விகளும்  ” தம்பி நம்ம கலெக்டராபீசுல வேலை செய்யுதில்லே…” என்ற பதில்களும் தினந்தோறும் நிகழ்ந்த வண்ணம் உள்ளது.

என்னோடு படித்தவர்களில் சிலர் ஆசிரியர்களாக உள்ளனர். நடை பயிற்சி நேரத்தில் சமச்சீர் கல்வி தொடர்பான விவாதங்களைத் தொடர முடிகிறது. ஒரு நாளில் எனக்குக் கிடைக்கும் நேரத்தில் உறவுகளில் வீடுகளில் ஒரு மிதியாவது மிதித்து  வருவதில் உறவு நாளங்கள் இன்னும் கெட்டி படுத்தப்படுகிறது.

அரசு அலுவலகங்களில் … அதுவும் மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் தங்களின் பணிக்காய் காத்துக் கிடக்கும் கூட்டத்திலிருந்து யாராவது ஒருவர் அடையாளங்கண்டு என்னிடம் வருகிறார்கள். அவர்களுக்கு வேலையாக வேண்டிய துறைக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். பலருக்கு காரியம் ஆகாவிட்டாலும் மனதில் ஒரு சந்தோசம். “ அவரு வேலையை விட்டுட்டு நமக்காக வந்தாரில்லே….” என்று சமாதானமடைகிறார்கள். அவர்களிடம் எப்படி உணர்த்துவது….. பிரதமரே வந்தாலும் இங்கு  அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் காரியமாகாது என்று.

இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் தேனி  பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்த போது ஒரு இளைஞன் என்னிடம் வந்து தன்னைத் தானே அறிமுகம் செய்து கொண்டான். அவன் பள்ளி மாணவனாக இருந்த போது கடமலை த.மு.எ.ச. கலைஇரவு மேடையில் நாடகத்தில் நடித்த அனுபவத்தைச் சொன்னான். இப்போது ஏன் கலை இரவு நடத்துவதில்லை என்று கேட்டான்.

அவன் மட்டுமல்ல பலரும் கேட்கும் கேள்வி இதுதான். தொடந்து பத்தாண்டுகள் சங்கில் தொடராய் சமூக மாற்றத்திற்கான நிகழ்வுகளை நடத்தி விட்டு திடீரென்று காணாமல் போய்விட்டதில் பலருக்கும்  வருத்தம். ஆனால் அடுத்த தலைமுறையை அடையாளங்கண்டு அவர்களிடம் அமைப்பைக் கொடுக்காமல் எங்களின் காலத்திலேயே அதற்கு மூடு விழா நடத்தியவர்கள் நாங்கள்தான்.

இன்னும் அந்த குற்றவுணர்வு இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது.  இந்தக் குற்றவுணர்வைப் போக்க நண்பர் காமுத்துரை எனக்கு உதவினார். ஆம் கடமலை கிளை மீண்டும் பதிவு செய்யப்பட்டு விட்டது. நமது பழைய நண்பர்கள் அதே ஆர்வத்தோடு வந்திருந்தார்கள். தமிழ் வந்தான். மிகவும் உணர்வுப் பூர்வமாக அவன் பேசியது… அதுவும் நமது வசந்த காலத்தில் கம்பமும் கடமலையும் ஆரோக்கியமான போட்டியோடு செயல்பட்டதைச் சுட்டிக் காட்டியது தோழர்களை இன்னும் உற்சாகமடையச் செய்தது. நேற்று நான் புதிதாய் மீண்டும் பிறந்தேன். இந்த பத்தாண்டுகளில் கிடைக்காத மகிழ்ச்சி நேற்றுக் கிடைத்தது. எனக்குள் இருந்த குற்றவுணர்வு கொஞ்சங்கொஞ்சமாகக் குறைகிறது.

ஆனாலும் இந்த சொந்தவூர் வாழ்க்கை நிரந்தரமானதல்ல…. பணி நிமித்தம் மீண்டும் எங்காவது நான் பந்தாடப் படலாம்.  அதுவரையில் இதை அனுபவிப்போம். மீண்டும் ஒரு பகிர்தலில் விவரிக்கிறேன்.


“ வேலூர் மாவட்டத்தில் மகளிர் சுய உதவிக் குழுவைச் சேர்ந்த பெண்களில் பலர் “நுண் கடன்’ வலையில் சிக்கி பரிதவித்து வருகின்றனர். இம் மாவட்டத்தில் மகளிர் சுய உதவிக்குழுவினருக்கு, அரசு பல்வேறு கடனுதவிகளை வழங்கி வருகிறது. சில குழுக்களைச் சேர்ந்த பெரும்பாலான பெண்கள் சுய தொழில் செய்து வருவாய் ஈட்டி கடனை அடைக்கின்றனர்.  இந் நிலையில், அண்டை மாநிலமான ஆந்திர மாநிலத்திலிருந்து வேலூர் மாவட்டத்துக்குள் 5-க்கும் மேற்பட்ட நுண்கடன் நிறுவனங்கள் நுழைந்துள்ளன. இந்த நிறுவனங்கள் குடியாத்தம், வேலூர் உள்ளிட்ட பல்வேறு பகுதிகளைச் சேர்ந்த ஆயிரக்கணக்கான பெண்களைத் தங்களது வலையில் சிக்க வைத்துள்ளன. எதையும் ஈடாகப் பெறாமல், ரூ.8 ஆயிரம் முதல் ரூ.30 ஆயிரம் வரை உடனடியாகக் கடன் கொடுக்கின்றன. அதற்குத் தேவையான ஒரே தகுதி, மகளிர் சுய உதவிக்குழுவைச் சேர்ந்தவராக இருந்தால் போதும். குடும்ப அட்டை, வாக்காளர் அட்டை நகல்கள், தம்பதி புகைப்படம் ஆகியவற்றை அளித்தால் கடன் கிடைக்கும். கடன் அளிக்கும்போது கடவுளின் மீது சத்தியம் செய்யக்கூறி, பணத்தை வழங்குகின்றனர். வாரத்தில் குறிப்பிட்ட ஒரு நாள் சென்று தவணையை வசூலிக்கின்றனர். இந் நிறுவனங்களில் 15 பேர் அடங்கிய குழு கடன் பெற்றால், அனைவரும் அன்று ஆஜராக வேண்டும். குழுவில் ஒருவர் அந்த வார தவணையைச் செலுத்தாவிட்டால், அதை மற்றவர்கள் பங்கிட்டுச் செலுத்த வேண்டும். தொடர்ந்து 5 வாரம் செலுத்தாவிட்டால் வீட்டை பூட்டுவோம் என்பது உள்பட சில இந்த நிறுவனங்களின் விதிகளில் உள்ளதாம். கடன் தொகை அளிக்கும்போது, ஆவணங்கள் செலவு என ரூ.400 வரை பிடித்தம் செய்கின்றனர். வாரம் ஒரு முறை அசல், வட்டியோடு, வட்டிக்கு நிகரான தொகையை சேமிப்பு எனக் கூறி பெறுகின்றனர். 50 வாரக் கடன் எனக்கூறி, 45 வாரத்திலேயே, சேமிப்பு தொகையைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு அசலில் இருந்து கழிக்கின்றனர். இதுபோன்று பல்வேறு “தந்திரங்’களை இந் நிறுவனங்கள் கையாள்கின்றன. ஆனால், மகளிரிடம் இருந்து பெறும் சேமிப்புக்கு இந் நிறுவனங்கள் வட்டி தருவதில்லை. மேலும், ஓராண்டுக்கு எனக்கூறி 20 சதவீதம் வரை வட்டி வசூலிக்கும் இந் நிறுவனங்கள், முன்கூட்டியே சேமிப்பைக் கையகப்படுத்தி கடன் தொகையை 10 மாதங்களில் நிறைவு செய்து விடுகிறது. இதன் மூலம், இந் நிறுவனங்களுக்கு இரட்டை லாபம் கிடைக்கிறது. மொத்தத்தில், 10 மாதங்களுக்கு இந் நிறுவனங்கள் வசூலிக்கும் வட்டியைக் கணக்கிட்டால் 26 முதல் 28 சதவீதம் வரை வரும் என்று பாதிக்கப்பட்ட பெண்கள் தெரிவித்தனர். இவ்வாறு கடன் சுமையில் சிக்கித் தவிப்பதாகவும் அவர்கள் கூறினர்.” (திணமணி செய்தி)

” தர்மபுரி மாவட்டத்தில், நுண் கடன் நிறுவனத்தில் கடன் பெறும் மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்கள், வட்டி கட்ட முடியாமல் திணறி வருகின்றன. தர்மபுரி மாவட்டத்தில், கிராமம் மற்றும் நகரப் பகுதிகளில் 1,400க்கும் மேற்பட்ட மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்கள் உள்ளன. இந்த குழுக்கள் மதி மற்றும் நான்மதி அமைப்புகளின் கீழ் செயல்பட்டு வருகிறது. இதை தவிர பஞ்சாயத்து அளவிலான மகளிர் சுய உதவி குழுக்களும் இயங்கி வருகின்றன. மகளிர் சுய உதவிக்குழுக்களுக்கு தேவையான வங்கிக்கடன் மற்றும் சங்க கடனுதவி, தொழில் மேம்பாட்டு பயிற்சி ஆகியவற்றை வழங்கி, மகளிர் சுய உதவி குழுக்களை நிர்வகிக்கும் வகையில் மாவட்டத்திலுள்ள 16க்கும் மேற்பட்ட தனியார் தொண்டு நிறுவனங்கள் செயல்படுகின்றன.

இத் தொண்டு நிறுவனங்கள் போதிய நிதி ஆதாரத்தை சுய உதவிக்குழுக்களுக்குப் பெற்று தர முடியாத நிலையில், நுண் கடன் நிறுவனங்கள் மகளிர் குழுக்களின் தலைவிகளிடம் பேரம் பேசி, குழுக்களுக்கு தேவையான நிதியை தங்கள் நிறுவனங்களிடமிருந்து பெற்றுகொள்ள குழு உறுப்பினர்களிடமிருந்து ஒப்பந்தம் செய்யப்படுகிறது. 1,500 ரூபாய் கட்டினால், ஒரு லட்சம் ரூபாய் வரை கடனுதவி என கூறி, மாவட்டத்திலுள்ள பல்வேறு மகளிர் சுய உதவிக் குழுக்களிடமிருந்த 15 லட்சம் ரூபாய் வரை வசூலித்துள்ளது.

அதிக கடனுதவி கிடைக்கும் ஆசையில், குறைந்த முன் பணத்தை கட்டி நுண் கடன் நிறுவனங்களிடமிருந்து கடன் பெற்று கொள்கின்றனர் மகளிர் சுய உதவிக்குழுக்கள். ஆனால், கடனுக்கு நுண் கடன் நிறுவனங்கள் மீட்டர் வட்டி வசூலிக்கின்றன. குறிப்பிட்ட நேரத்தில், அசல் பங்கு தொகையை செலுத்தவில்லையென்றால், வசூலிக்கும் வட்டி விகிதம் இரண்டு மடங்காகவும், தாமதமாகும் ஒரு வாரத்துக்கு அசல் தொகையில் ஐந்து சதவீதம் வட்டி என, வசூலித்து நூதனமாக ஏமாற்றுகின்றன. அதனால், குறிப்பிட்ட காலத்துக்குள் அசல் தொகையை கட்ட முடியாத மகளிர் சுய உதவிக்குழுக்களும், கடன் வாங்கும் குழுக்களும் மீட்டர் வட்டியை கட்டமுடியாமல் திணறிவருகின்றன.(தினமலர் செய்தி)

மேற்கண்ட இரு செய்திகளும் நாளிதழ்களை வாசிக்கும் போது கண நேரத்தில் வந்து சென்றவை. இன்றைய நமது தேசத்தின் மிகப் பெரிய பிரச்சனைகளுக்கு மத்தியில் இச்செய்திகள் மிகச் சாதாரணமாவை. ஆனால் எதிர்காலத்தில் ஒட்டு மொத்த தேசத்தின் பார்வையை ஈர்க்கும் சக்தி இந்தச் செய்திகளுக்கு உண்டு.  ஆம். நாடு முழுவதும் நுண்கடன் நிறுவனங்களின் தாக்கம் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறது.  நிதி நிறுவனங்களை நடத்துவதிலும், பைனான்ஸ் தொழில் செய்வதிலும் நிபுணத்துவம் வாய்ந்தவர்களும், வங்கிகளில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்களும், சமூக மற்றும் அரசியல் பின்புலம் உள்ளவர்களும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களோடு இணைந்து உருவாக்கிய அமைப்புகள்தான் நுண்கடன் நிறுவனங்கள் எனும் கடன்காரப்பேய்கள்.  இந்திய அறக்கட்டளை சட்டத்தின் கீழ் பதிவு செய்துள்ள இந்த நிறுவனங்கள் தேசம் முழுவதும் தங்களின் ஆக்டோபஸ்  கரங்களை விரித்து அப்பாவி மக்களை கடன் வலையில் சிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இவர்கள் ஒரு மாவட்டத்தில் நுழையும்போது, அந்த மாவட்டத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் சின்னச் சின்ன தொண்டு நிறுவனங்களை தங்களின் மாய வார்த்தைகளால் மயக்கி கபளீகரம் செய்து கொள்கிறார்கள்.   ஆர்வக் கோளாறில் மகளிர் சுயஉதவிக் குழுக்களை உருவாக்கி தங்களை தொண்டு நிறுவனங்களின் தந்தைகளாய் பிரக்கடனம் செய்து கொள்பவர்களால் தொடர்ந்து மகளிர் சுய உதவிக்குழுக்களை வழி நடத்த முடியாத சூழலில் நுண்கடன் நிறுவனங்களின் காலடியில் விழுந்து விடுகிறார்கள். (இப்படித்தான் பிரிட்டிஷ்காரனிடம் நமது குறுநில மன்னர்களும் சரணடைந்தார்கள் என்று வரலாறு சொல்கிறது)

இன்றைய மின் பற்றாக்குறையால் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், ஆட்குறைப்பு ஆலைமூடல், விலைவாசி உயர்வு ஆகியவற்றின் காரணமாக நகர்ப்புற வர்க்கத்திடம் பொருளாதார தேக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது. அதனால், கடந்த சில ஆண்டுகளாக சந்தையின் அளவு  எதிர்பார்த்த  மாதிரி விரிவடையவில்லை. இந்தப் பின்னணியில் பல பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நகர்ப்புறத்தில் புதிய நுகர்வோர்களை கவர்ந்திழுக்க முடியாமல் புதிய களங்களைத் தேட ஆரம்பித்தன., கடந்த பத்தாண்டுகளாக பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் இலாப வெறிக்கான புதிய இரையாக கிராமங்கள் மாற்றியமைக்கப்படுகின்றன. அதற்காக அவர்கள்  தங்களுக்குத் தாங்களே சூட்டிக் கொண்ட நாமகரம்தான்  நுண்கடன் திட்டம்.

நம் நாட்டின் 100 கோடிக்கு மேற்பட்ட மக்கள் தொகையில், கிட்டதட்ட 75 கோடி மக்கள் கிராமங்களில் உள்ளனர். இம்மக்கள் 6.4 லட்ச கிராமங்களில் வசிக்கின்றனர். இதில், ஒரு லட்ச கிராமங்கள் 2000 முதல் 10,000 வரையும், 2.2 லட்ச கிராமங்கள் 500க்கும் குறைவான மக்கள்தொகையும் கொண்டவையாகும். முதலில் கூறப்பட்ட ஒரு லட்ச கிராமங்கள் ஒட்டுமொத்த கிராம மக்கள் தொகையில் 50 சதம் கொண்டதாகவும் 60 சதவீத கிராம பொருளாதாரம் கொண்டதாகவும் உள்ளது. அன்றாட மற்றும் துரித தேவையான பொருட்களான பற்பசை, சோப், பவுடர் போன்ற பொருட்களின் கிராமச் சந்தை மதிப்பு ரூ. 65,000 கோடியாகவும், டி.வி. மற்றும் குளிர்சாதன பெட்டி போன்ற வகையறாக்களின் சந்தை மதிப்பு ரூ. 5000 கோடியாகவும், விவசாய இடுபொருட்களின் சந்தை மதிப்பு ரூ. 45,000 கோடியாகவும், இரண்டு மற்றும் நான்கு சக்கர வாகன சந்தை மதிப்பு ரூ. 8,000 கோடியாகவும் உள்ளது. அதாவது, மொத்த இந்திய கிராமச் சந்தையின் ஆண்டு மதிப்பு ரூ. 1,23,000 கோடியாகும் இந்த பிரமாண்டமான சந்தையில் 35 முதல் 44 சதம் வரை மட்டுமே பன்னாட்டு மற்றும் இந்திய தரகு முதலாளிகளால் கட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. ( நன்றி. புதிய ஜனநாயகம்)

மீதியுள்ள சந்தையைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர பல்வேறு தடைகள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக, இந்திய கிராமங்கள் மிகவும் விரிந்து பரந்து பல்வேறு புவியியல் அமைப்புகளில் உள்ளன. மேலும் 30 சதவீத கிராமங்கள் சொற்பமான மக்கட் தொகையே கொண்டுள்ளது. சாலை மற்றும் போக்குவரத்து வசதிகள் இல்லை. கிராம மக்கள், பாரம்பரியத்தாலும் உழைக்கும் வர்க்கக் கலாச்சாரத்தினாலும் பின்னிப் பிணையப்பட்டுள்ளார்கள்; அவர்களின் வாங்கும் சக்தி குறைவாக உள்ளது. பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பொருட்களை பற்றிய விழிப்புணர்வு அவர்களிடம் குறைவு. விழிப்புணர்வை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்புகளும் குறைவாகவே உள்ளது. ஆனால், மக்கள் அல்லும் பகலுமாய் சுழற்சியாய் உழைத்துக் கொண்டு, பொருளாதாரத்தை ஈட்டி தமது தேவையை உள்ளூர் மற்றும் அருகாமையில் உற்பத்தியாகும் பொருட்களின் மூலம் ஈடேற்றிக் கொள்கின்றனர். இவ்வளவு சிக்கல்கள் இருப்பினும், இந்த ஏழை எளிய கிராம மக்களிடம் உள்ள சொற்ப செல்வங்களைக் கூட கொள்ளையடித்தே ஆகவேண்டும் என்கிற வெறியில், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நுண்கடன் நிறுவனங்களாய் அவதரித்து வருத்தப்பட்டுக் கிடக்கும் மக்களுக்கு அள்ளியள்ளித்  தரும் திருப்பணியைச் செய்யத் தொடங்கியுள்ளன.

இந்தத் திருப்பணிக்கு பல்வேறு திறம்பட்ட கூட்டாளிகள் தேவைப்படுகின்றனர். கிராம மூலை முடுக்கெல்லாம் சென்றடைய சங்கிலித் தொடர் வலைப்பின்னலைக் கொண்ட அமைப்புகள் அல்லது நிறுவனங்கள் தேவை; கிராம பாரம்பரியத்தையும் உழைக்கும் மக்களின் கலாச்சார பின்னணியையும் உடைத்தெறிந்து நுகர்வெறி கலாச்சாரத்தைத் திணிக்கக் கூடிய ஊடகங்களும், தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களும் தேவை. குறைந்த முதலீட்டை போட்டு அதிக லாபத்தை எடுக்க என்னென்ன அம்சங்கள் தேவைப்படுகிறதோ அவற்றை முடித்துக் கொடுக்கிற நிறுவனங்கள் மற்றும் அமைப்புகள் கூட்டாளிகளாகத் தேவை. தங்களின் நம்பகமான, திறமையான கூட்டாளிகளாக தன்னார்வக் குழுக்கள், மகளிர் அமைப்புகள், சுயஉதவிக் குழுக்கள், கூட்டுறவு நிறுவனங்கள், நிதி நிறுவனங்கள் மற்றும் தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களைச் சேர்த்துக் கொண்டன. இவர்களின் மேலான் ஊதவியோடு இவர்களுக்குக் கீழ்படிந்து நடப்பதற்காகவே சுய உதவிக் குழக்களை உருவாக்கும் பணியையும் செய்கின்றன.

பன்னாட்டு நிறுவனமான “”ஹிந்துஸ்தான் லீவர்” 2001ஆம் ஆண்டில் 4 மாநிலங்களில் 52 மாவட்டங்களில் உள்ள 5000 கிராமங்களுக்கு தங்கள் பொருட்களை விற்பதற்காக பல்வேறு தன்னார்வக் குழுக்கள் மற்றும் அதனின் சுயஉதவிக் குழுக்களுடன் கூட்டு வைத்து விற்பனையை ஒத்திகை பார்த்தது. இந்த வெற்றியின் பின்னணியில், இவ்வழி முறையை 8 மாநிலங்களுக்கு விரிவுபடுத்தி 130 மாவட்டங்களில் பல லட்சக்கணக்கான மக்களை இந்நிறுவனத்தினர் சென்றடைகின்றனர். இத்திட்டத்திற்கு சுய உதவிக் குழுக்களிலிருந்து பெண்களை, தன்னார்வக் குழுக்களின் மேற்பார்வையில் தேர்ந்தெடுத்து பொருட்களை விற்பதற்கான பயிற்சியையும், சுத்தம் மற்றும் சுகாதாரம் பற்றி கிராம மக்களிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகளையும் இந்நிறுவனத்தினர் கற்றுத் தருகின்றனர்.

பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் உத்திரவாதத்தில் கடன் கொடுக்கவும் தங்களுடைய சேவைத் திட்டங்களை கிராமப்புறங்களில் விற்கவும் பல நிதி நிறுவனங்கள் புற்றீசல் போல் கிராமத்தை நோக்கிப் படையெடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் மேற்பார்வையில் இயங்கும் தன்னார்வக் குழுக்கள் மற்றும் சுய உதவிக் குழுக்களுடைய நுண்கடன் சந்தையின் மதிப்பு 15 முதல் 45 ஆயிரம் கோடியாகும். இக்கடன்களை திருப்பிப் பெற்று தர, பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மற்றும் தன்னார்வக் குழுக்கள் இருப்பதால் மிகவும் இலாபகரமானதாக கருதப்படுகிறது.

தன்னார்வக் குழுக்களோ, பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குச் சேவை செய்யக்கூடிய திட்டங்களுக்கு மட்டுமே உத்திரவாதம் தர முன் வருகிறது. அதாவது, கிராம இணைய நிலையங்கள் வைப்பதற்கும், பன்னாட்டு நிறுவன பொருட்களை விற்பதற்கும் சுய உதவிக் குழுக்கள் நுண்கடன்களை வாங்க உத்திரவாதம் கொடுக்கிறது. தன்னார்வக் குழுக்களின் பிரதான வேலை, அசலையும் வட்டியையும் கறாராகப் பெற்று நிதி நிறுவனங்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும்; அதாவது, அடியாள் வேலை!

உலக வங்கியின் வளர்ச்சி அதிகாரியாகப் பணியாற்றி நூறுக்கும் மேற்பட்ட சுய உதவிக் குழுக்களை உருவாக்கும் போக்கில், நுண்கடன் உள்நோக்கங்களைப் புரிந்து கொண்ட டாக்டர் சுதிர்ரேந்தர் சர்மா, அவ்வேலையிலிருந்து விலகிக் கொண்டார். அவரின் கூற்றுப்படி, ‘நுண் கடன் என்பது செயற்கையான பணப் புழக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது; இந்த நுண் கடன் மூலம் பெரும்பான்மையான தன்னார்வக் குழுக்கள், நிதி நிறுவனங்கள் மற்றும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் கொழுத்த இலாபத்தை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ பெறுகின்றன. மேலும் இந்நுண்கடன்கள், சமூக உணர்வு, அரசியல் விழிப்புணர்வு மற்றும் வாழ்வுரிமைப் பாதுகாப்பை அடியோடு அரித்து விடுகிறது; நுண்கடன் என்பது மாபெரும் சதி என்கிறார்.

இன்னொருபுறம், பன்னாட்டு நிதி நிறுவனங்கள், பொது மற்றும் ஆயுள் காப்பீடு சேவை திட்டங்களை கிராமங்களில் விற்கவும் முனைந்துள்ளன. குறிப்பாக, ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ. போன்ற நிறுவனங்கள் புதிதாக களத்தில் இறங்கியுள்ளன. இந்நிறுவனம் பயிர் மற்றும் கால்நடை, மழை போன்ற காப்பீடுகளில் இறங்கியுள்ளது. ஆந்திராவில் மெகபூப் நகர் மாவட்டத்தில் மழைக்கான காப்பீடுகளை விவசாய அமைப்புகளிடம் விற்று ஒத்திகை பார்த்துள்ளது.

விவசாயம் போண்டியாகி வரும் பின்னணியில், எண்ணற்ற விவசாயிகள் தற்கொலையைத் தீர்வாகக் கொண்டுள்ள சூழ்நிலையில், இந்நிறுவனங்கள் இருக்கும் மிச்ச மீதியையும் கொள்ளையடிக்கத் திட்டமிடுவதோடு ஒத்திகையும் பார்த்து வருகின்றன. ஆந்திர மாநிலத்தில் மட்டும் விவசாயிகள் மற்றும் இதர கிராம மக்கள் தங்கள் ஆயுட்காப்பீட்டுக்காக எல்.ஐ.சி.யிடம் ரூ. 1000 கோடி அளவுக்கு பிரிமியம் கட்டியுள்ளார்கள். அண்மைக்காலமாக சந்தையின் வீழ்ச்சியாலும் வறட்சியாலும் பிரிமியத்தைத் தொடர்ந்து கட்ட முடியவில்லை. வாடிக்கையாளர்கள் மரணத்தை தழுவிக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், விதிமுறைகளை காட்டி, மக்கள் கட்டிய ரூ. 1000 கோடியையும் எல்.ஐ.சி. விழுங்கிக் கொண்டு விட்டது. அரசு சார்ந்த நிறுவனத்திடம் சிக்கியவர்களின் நிலைமை இப்படியிருக்கும் பொழுது, பன்னாட்டு நிறுவனங்களிடம் ஏதேனும் எதிர்பார்க்க முடியுமா?

பதினைந்து ஆண்டுகளாக தீவிரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வரும் புதிய பொருளாதார கொள்கையின் விளைவாக, விவசாயிகள் வாழ்வுரிமை இழந்து குற்றுயிருடன் உதவியை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் சூழ்நிலையில், இருக்கும் மிச்ச சொச்சங்களையும் கொள்ளையடிக்க கிராம வளர்ச்சி என்கிற போர்வையில் தன்னார்வக் குழுக்களும், நுண்கடன் நிறுவனங்களும் கிராமங்களை வட்டமிட்டு கொண்டிருக்கின்றன. ஆரம்ப காலத்தில் கடன் கொடுப்பதற்காக மட்டுமே உள்ளே நுழையும் நுண்கடன் நிறுவனங்கள்  மெல்ல மெல்ல மகளிர் சுயஉதவிக் குழுக்களின் தன்மையையே சீரழித்து விடுகின்றன.

மாதாந்திர தவணைத் திட்டம் என்பது வங்கிகளும், அரசு நிறுவனங்களும் ஏற்றுக் கொண்டு செயல்படுத்துவது.  ஆனால் நுண்கடன் நிறுவனங்கள் தங்களின் நிர்வாக வசதிக்காக வாரம் வாரம் கடன் வசூல் செய்கிறார்கள்.

அதிகாலை, செங்கமங்கலான  நேரத்தில் வாசல் தெளித்து கோலம் போடும் வேலைகளை முடித்தாலும், முடிக்காவிட்டாலும் நுண்கடன்களுக்கான தவணை கட்டி முடிக்க வேண்டும்.  ”காலக்கடன் கழிக்கிறோமோ இல்லையோ இவங்க வாரக்கடனை கண்டிப்பா கட்டணும் என்று ஒரு பயனாளி .  தனது வேதனையான அனுபவங்களை நகைச்சுவையோடு பகிர்ந்து கொண்டார்.

நுண்கடன் நிறுவனங்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் நடைமுறை விதிகளை நாம் படித்தால் நமக்கே தலைசுற்றும்  ”ஏழைக்களுக்கான குறைந்த கடன்  திட்டம்……..” ”சுலபத் தவணைகள்” ……. . ”உங்கள் வருமானம் ………. உங்கள் கையில் ……..” ”சிறுசேமிப்பு …….. சிறுகடன் …………சிறு காப்பீடு” ………….. என்றெல்லாம் இனிக்க இனிக்க  மண்ணாங்கட்டித்தனமான வார்த்தைகளைப் பேசும் இவர்களது பொய்களை நம்பி பல மகளிர் சுயஉதவிக் குழுக்கள் ஓட்டாண்டிகளாகி விடுகின்றன.  பதினெட்டு விழுக்காட்டில் தொடங்கி முப்பத்தி ஆறு விழுக்காடு வரையில் வட்டி வசூல் செய்கிறார்கள்.  ஒரு தவணை அசலோ……வட்டியோ கட்டாவிட்டால் அதற்கு அபதாரம் கட்ட வேண்டுமாம்.

நுண்கடன் ஏழைகளின் பொருள் நுகர்வை உத்தரவாதப்படுத்த மட்டுமே பயன்படுகிறது என்பது இன்னொரு பொருளாதாரக் கணிப்பு. இயற்கைச் சீற்றங்களாலோ அல்லது பருவநிலை மாற்றங்களாளே வேளாண்மை பாதிக்கப்படுவது இயல்பு. அப்படிப்பட்ட பாதிப்பு ஏற்பட்டால் வேளாண்மையை நம்பி இருக்கும் மக்களிடம் நுகர்வுப் பொருட்கள் வாங்க காசுக்குத் தட்டுப்பாடு ஏற்படும். நுண்கடன் மூலம் அந்த இடைவெளியில் சூனியம் நிலவாமல் காப்பாற்ற முடியும். அரசாங்கம் வேறு கௌரவமான பயிர்ப் பாதுகாப்பு முறைகளை வடிவமைக்காமல் இருப்பதனால் நுண்கடன் மேல் வேளாண் குடிமக்களுக்கு அபரிதமான நம்பிக்கை ஏற்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் ஏழைகளின் வருமானம் உயர வாய்ப்பு இல்லை. மாறாக அவர்களின் வருமானம் அவர்களுக்குள்ளேயே சுழல்கிறது. இதனால் அன்றைய தினத்தை /நிகழ்வை/குடும்பக் கனவைத் தள்ளி விட முடிகிறது. ஏதாவது நல்லது செய்ய ‘ஒரு கட்டுப் பணம்’ தேவை என்றால் அதற்கு நுண்கடனை எதிர்பார்த்து இருக்கும் ‘பற்று மனப்பான்மையும்’ இதனால் உருவாகிறது.
சுயஉதவிக் குழுக்கள் மூலம் நுண்கடன் வழங்குவதால் மட்டும் ஏழ்மை மறைந்து சமத்துவ சமூகம் மலர்ந்து விடாது. இது ஒரு தற்காலிக நிவாரணம். இதை முகமது யூனுசும் உணர்ந்து இருக்கிறார். எனவேதான் ‘கிராமீண்’ நுண்கடன் வழங்குவதோடு மட்டும் ‘அமைதி’ பெற்று விடவில்லை. காப்பீடு, வீட்டுவசதிக் கடன், மீன்பிடித் தொழிற்கடன், சிறுதொழிற்கடன், சூரிய ஒளித் திட்டம், கிராமத் தொலைபேசித் திட்டம் என்று பரந்துபட்ட வகையில் வங்கதேசத்தின் கிராமப் பொருளாதாரத்தில் தன் தலையீடுகளைச் செய்கிறது. ஆனால் நுண்கடன் மூலம் பலமான பொருளாதார அமைப்பை உருவாக்க முடியும் என்ற கனவு வீண். இவ்வளவு வெற்றி பெற்ற பிறகும் ‘கிராமீண்’ உட்பட சுய உதவிக் கூட்டமைப்புகளுக்கு அரசு பல்வேறு மானியங்களை வழங்குகிறது. மானியங்கள் தடைபட்டால் செயல்பாடுகள் நஷ்டக்கணக்கில் தான் ஓடும். எனவே ‘முட்டைத் தோடு பொருளாதாரம்’ பற்றிய எச்சரிக்கை எல்லோரையும் போல முகமது யூனுசுக்கும் இருக்கிறது. அவரது நேர் கொண்ட பார்வை நிலத்தினில் சில மாற்றங்களைக் கொண்டு வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பு வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.நுண்கடன் வழங்கும் நிறுவனங்களின் துன்புறுத்தலால் நிகழ்ந்திருக்கும் மரணங்கள், ஊரை விட்டு வெளியேற்றம் போன்ற சம்பவங்களை முழுமையாக விசாரித்து உண்மையை அறிந்திட விசாரணைக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட வேண்டும். இத்தகைய மரணங்களை வறுமையால் நடைபெற்ற தற்கொலை என காவல் துறை பதிவு செய்வதை தடுத்து உண்மையான காரணத்தை இணைக்க வேண்டும். என்பன உள்ளிட்டவை அந்த பரிந்துரைகள். நுண்நிதி நிறுவனங்கள் தோன்றியது என்பது ஏதோ தற்செயலான நிகழ்வல்ல. நவீன தாராளமயச் சூழலில் நிதித்துறைச் சீர் திருத்தங்கள் இவற்றின் தோற்றத்திற்கு வழி கோலின. நுண்நிதி கட்டுப்பாட்டு வரைவு மசோதாவுக்கு பதிலாக வரவுள்ள புதிய மசோதா அல்லது ஆந்திர மாநிலத்தின் அவசரச் சட்டம் ஆகிய இரண்டுமே இத்தகைய நுண்நிதி நிறுவனங்கள் விதிக்கும் வட்டி விகிதத்திற்கு உச்சவரம்பினை விதித்திட மறுத்துவிட்டன. இந்த குறிப்பிட்ட பிரச்சனையை எடுப்பதுடன், மத்திய அரசு பின்பற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கான பாதையையும் விவாதத்திற்கு உள்ளாக்கிப் போராட வேண்டும். இல்லையெனில் நமது தேசம் நுண்கடன் தருவோர்களின் பினாமி பூமியாக மாறிவிடும் என்பதில் எந்தவிதமான ஐயமுமில்லை.

(பசுமைத்தாயகம் சுற்றுச்சுழல் ஜனவரி2010)


“கொல்லிமலை எனக்கிளைய செல்லிமலை அம்மே….

கொழுநனுக்கு காணிமலை பழனிமலை அம்மே….

எள்ளுலவும் விந்தைமலை எந்தைமலை அம்மே

இமயமலை என்னுடைய தமையன்மலை அம்மே….“

-குற்றாலக் குறவஞ்சி

பண்டைய இலக்கியங்களை வாசிக்கும் போதெல்லாம் குற்றாலக்குறவஞ்சியின் வரிகள் வந்து வந்து செல்லும். தமிழ்க்கடவுள் முருகனுக்கு குறமகள் வள்ளியை மணமுடித்துக் கொடுத்தபோது ஆதினத்து மலைகளையெல்லாம் முருகனுக்கு சீதனமாய்க் கொடுத்ததாக குறவஞ்சி செய்தி சொல்கிறது. நமது தெய்வங்கள் எல்லாம் மலைமேல் நின்றே நமக்கு தரிசனம் தருகிறார்கள். அதுவும் மேற்குத் தொடர்ச்சிமலைகள் என்றால் தெய்வங்களுக்கெல்லாம் கொள்ளை  ஆனந்தம்.

வருசநாட்டுப் பள்ளத்தாக்கில் கிழக்குப் பக்கமாக உள்ள மலைகள் சதுரகிரி மலைகள். இவை 480 சதுர கி. மீ., பரப்பளவு கொண்டது. கடல் மட்டத்திலிருந்து நாலாயிரத்து ஐந்நூறு அடி உயரத்தில் உள்ளது. இது மதுரை, தேனி, விருதுநகர் மாவட்டங்களை இணைக்கிறது. இதில் சாப்டூர்- வத்ராயிருப்பு இடையே 230 ச.கி.மீ.,பரப்பில் மதுரை மாவட்ட மலை பகுதியில் 60 கிராமங்கள் உள்ளன. மலைமேல் கோவில் கொண்ட சதுரகிரி சுந்தர மகாலிங்கப் பெருமானைத் தரிசிக்க மக்களின் மலையேற்றம், ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆடி அமாவாசையை முன்னிட்டு நடைபெறும்.  முதல்நாள் மாலையில் தொடங்கி இரவெல்லாம் அடர்ந்த வனத்தில் நடந்து, அதிகாலையில் சதுரகிரி கோயிலில் போய் சேரும். இந்த நீண்ட பயணத்தில் ஆண்களும் பெண்களுமாய் ஏறக்குறைய மூன்று லட்சம் மக்கள் பயணம் செய்கிறார்கள். சூரிய உதயத்தில் மலை உச்சியிலிருந்து கிழக்குப் பக்கம் பார்த்தால் கடல் வரையிலான நீண்ட சமவெளி தெரியும். மனிதர்கள் எறும்புகளாக மாறி ஊர்ந்து செல்வதைப்போல ஒரு இனிப்பான பயணம். பயணச் சோர்வை கொஞ்சம் தணித்துக் கொள்ள எருமைப்பாறையில் இளைப்பாறுதல் இருக்கும். குடிக்கத் தண்ணீர் இருக்கும். சதுரகிரி மலை மூலிகைகளுக்குப் பெயர்போன மலை. இன்றும் பல மூலிகைகள் இருக்கின்றன. மூலிகைகளின் வகை தெரியாமல் அவற்றை வேரோடு தோண்டி எடுத்துச் செல்லும் மனிதர்களால்  வனம் தன்னியல்பைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. கிரிவலம் என்பது வெறும் ஆண்மீகத்தோடு மட்டும் தொடர்புடையதல்ல…. மலைவலம் வரும்போது இயற்கையின் எழில் நிறைந்த மூலிகை வாசம் மனதுக்குள் இதம் தரும். உடல் ஆரோக்கியம் பெறும். இதற்காகவே நமது முன்னோர்கள் கிரிவலம் வருவதை வாழ்வின் ஒரு கட்டாயமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். ரஜினி போன்ற ஆண்மீகவாதிகள் அல்லது வசதியானவர்கள் இமயமலைக்குச் சென்றாலும், சாதாரண மக்கள் ஆண்டுக்கு ஒரு முறையாவது குற்றாலம், பழனி, கொல்லிமலை, ஊட்டி, கொடைக்காணல், சதுரகிரி, சபரிமலை போன்ற மலைகளில் ஏறி இறங்க வேண்டும் என வேண்டுதல் ஏற்படுத்திக்கொண்டு அதை தமது வாழ்நாள் கடமையாகவே கருதுகிறார்கள்.

சதுரகிரி மலையிலும்,  குற்றால மலையிலும் உள்ள  ஆண்டிகளாய் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் பலர் தங்களின் வாழ்வில்  சமூக மயமாக்கப்பட்ட உலக நடைமுறையில் கிடைக்கப் பெறாத நிம்மதியை மலைத் தளங்களில் பெற்றுள்ளார்கள். இதில் இறைவழிபாடு எந்தளவுக்குத் தொடர்புடையதோ எனக்குத் தெரியாது….. ஆனால் இயற்கை  வழிபாடே மனிதனை இயல்பாக்கி அவனது மன நலத்தைப் புதுப்பிக்கிறது.  இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வே  உயிரினங்களுக்கான புத்துயிர்ப்பாய் இன்றும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. (இது பட்டறிவு. எங்கள் கிராமம் குக்கிராமமாக இருந்தபோது மக்கள் தங்களுக்கான வைத்தியங்களுக்குப் பெரும்பாலும் மூலிகைகளையே நம்பியிருந்தனர். குக்கிராமம் பேரூராட்சியான பிறகுதான் தொட்டதுக்கொல்லாம் ஊசிகுத்தும் வைத்தியமுறை வந்துவிட்டது)

ஆனால்…….?

அன்மைக்காலங்களில் நம்முடைய  இறைவழிபாடுகளும் இன்பச்சுற்றுலாக்களும் புவி வனப்பின் மீதுள்ள ஆயிரமாயிரம் இயற்கை உயிரிங்களுக்கு துன்பம் ஈந்து கொண்டிருக்கின்றன.  தென் மேற்குப் பருவக்காற்று தொடங்கும் காலமான ஆடி மாதத்தில்  மரங்களும் செடிகளும் கொடிகளும் மழையை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கிடக்கும் போது லட்சக்கணக்கான மக்கள் மலையேறுகிறார்கள். தங்களின் மனச்சுமையையும், துன்பங்களையும் கடவுளிடம்  கொட்டுவதற்காக மலையேறும் மக்கள், துன்பங்களோடு தாங்கள் கொண்டு வரும் துயரக் குப்பைகளையும் மலைகளிலேயே விட்டுவிட்டுச் செல்கிறார்கள். மக்களின் மனச்சுமை நீங்கியதோ இல்லையோ மலைகளின் அவலச்சுமை மட்டும் நீங்கவேயில்லை. திருவிழா முடிந்த பிறகு மலையில் ஏறிப்பார்த்தால் எங்கெங்கு காணினும் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நெகிழிகளே  கொண்டிக்கிடக்கின்றன. சலசலக்கும் நீரோடைகளையெல்லாம் சரசரக்கும் நெகிழிக் குப்பைகள் மூடிக்கொண்டதால் நீரூற்றுகள் அடைபட்டுப் போய்விடுகின்றன. இது சதுரகிரிக்கு மட்டுமல்ல….. சபரிமலைக்கும் பொருந்தும்.

கார்த்திகை மார்கழி மாதங்களில் காலைநேரப் பனியைக் கிழித்துக்கொண்டு பெரியாறு புலிகள் சரணலாயத்துக்கு உட்பட்ட வனப்பகுதியில் அமைந்துள்ள சபரிமலைக்குச் செல்லும் லட்சக்கணக்கான பக்தர்களுக்குத் தெரியாது…. அங்கு அய்யப்பன் மட்டுமல்ல… ஆயிரமாயிரம் கானுயிர்களும் குடியிருக்கின்றன என்று…. முன்பு மகரவிளக்கு திருவிழா மட்டுமே இங்கு நடந்தது. ஆரம்பத்தில் தமிழ்நாடு, கேரள பக்தர்கள் மட்டுமே வந்தனர். நாளடைவில் ஆந்திரா, கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா போன்று அகில இந்தியாவில் இருந்தும் பக்தர்கள் வர தொடங்கினர். இதனால் கார்த்திகை முதல் தேதி முதல் 41 நாட்கள் மண்டலகாலம் தொடங்கப்பட்டது. பின்னர் மாதபூஜை, சித்திரை விஷூ, பங்குனி உத்திரம் போன்ற நாட்களிலும் நடைதிறக்கப்பட்டது.  என்றாலும் மண்டல – மகரவிளக்கு காலத்தில்தான் அதிகமாக பக்தர்கள் வருகின்றனர். சபரிமலையை நிர்வகித்து வருவது திருவிதாங்கூர் தேவசம் போர்டு. இதன் கீழ் உள்ள பிற கோயில்களுக்கு, சபரிமலை வருமானம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இங்கு வரும் பக்தர்களில் தமிழகத்தை சேர்ந்தவர்களே அதிகம். அடுத்ததாக ஆந்திரா, கர்நாடகா, கேரளாவைச் சேர்ந்தவர்கள் இடம் பெறுகின்றனர். பக்தர்களுக்கு வசதிகள் செய்து கொடுக்காமல் இருக்க தேவசம்போர்டு காரணம் சொல்வதில்தான் குறியாக இருக்கிறதே தவிர, பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு காண்பதில் ஆர்வம் காட்டவிலை. சபரிமலையில் சீசன் நேரத்தில் கிடைக்கும் 200 கோடி ரூபாய் வருமானத்துடன், பக்தர்கள் கேரளா வழியாக பயணம் செய்வதன் மூலம் பல கோடி ரூபாய் வருமானம் கிடைக்கிறது என்பதை கேரள அமைச்சர்களே பலமுறை ஒப்புக்கொண்டு விட்டனர். எனினும் சபரிமலை விஷயத்தில் போதுமான கவனமின்மைதான் அடிக்கடி உயிர்பலியை ஏற்படுத்தி வருகிறது. குமுளியில் தொடங்கி பம்பைநதி வரையில் திருவிழாக்காலங்களில் கொட்டப்படும் குப்பைகள் கணக்கில் அடங்காதவை. (“கங்கைநதிபோல் புண்ணிய நதியாம் பம்பையில் நீராடி…. ” என்ற  வீரமணியின் பாடல் கங்கையைப் போலவே பம்பையும் பக்தியின் பெயரால் அசுத்தப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை மறைமுகமாக ஒத்துக் கொள்கிறதோ….)

கடந்தாண்டு பக்தர்கள் நெரிசலில் செத்துமாண்ட புல்மேடு விபத்து உலகறிந்த கதை. இது போன்ற விபத்துகளுக்கான காரணம் எது? புல்மேடு விபத்தை பொறுத்த வரை கேரள அரசின் அலட்சியம்தான் காரணம். போதிய வெளிச்சம் இல்லாததால் கீழே விழுந்தவர்களை பக்தர்களே மிதித்து கொன்ற சம்பவம் மிகவும் பரிதாபகரமானது. புல்மேட்டில் யானையும், புலிகளும் சாதாரணமாக நடந்து செல்லும். இங்கு லட்சக்கணக்கான் பக்தர்களை அனுமதிப்பதே தவறு. அதுவும் இரவு நேரத்தில் அனுமதித்தது எப்படி என்பது இன்னும் விடை தெரியாத கேள்வி. 1999ல் பம்பையில் நடைபெற்ற விபத்தை தொடர்ந்து அமைக்கப்பட்ட நீதிபதி சந்திரசேகர மேனன் கமிஷன் அளித்த அறிக்கையில், பம்பை போன்ற சம்பவம் நடைபெறாமல் இருக்க மகரஜோதி தரிசிக்க பக்தர்கள் அதிகமாக கூடும் புல்மேட்டில் தேவையான ரோடு, மின்சாரம், குடிநீர், பாதுகாப்பு போன்ற வசதிகள் செய்யப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அவைகிடப்பில் போடப்பட்டது.

1999ல் பம்பை நெரிசலில் 53 பேர் பலியான சம்பவத்திற்கு தீர்வு காண, சபரிமலையில் இருந்து 7 கி.மீ., தூரமுள்ள புல்மேடு பகுதியில் இருந்து மகரஜோதியை காணலாம் என்ற கருத்து அப்போது எழுந்தது. புல்மேடு வழியாக சென்றால், குமுளியில் இருந்து 46 கி.மீ., தூரத்தில் சன்னிதானத்தை அடையலாம். 30 ஆண்டுகளுக்கு முன் புல்மேட்டில் இருந்து 4 கி.மீ., தொலைவில் உள்ள உப்புபாறை பகுதியில், மரங்களை கொண்டு வருவதற்காக புதியதாக ஜீப் பாதை அமைக்கப்பட்டது. வள்ளக்கடவு வரை அமைக்கப்பட்ட ஜீப் பாதைதான் தற்போது பக்தர்களின் வாகனங்கள் செல்ல பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. புல்மேடு வனப்பகுதி 100 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டது. இதில் 25 ஏக்கர் ஒரே சீரான புல்வெளியுடன் அமைந்த மலைப்பகுதி. இப்பகுதியில் ஒரே நேரத்தில் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் அமர்ந்து மகரஜோதியை தரிசனம் செய்யலாம் என்ற நிலை இருந்தாலும் வனவிலங்குகள் தொந்தரவும் மிகச் சரிவான மலையாகவும் உள்ளது.  இப்பகுதியில் இருந்து 2 கி.மீ., தூரத்தில் பக்தர்கள் வந்த வாகனங்கள் நிறுத்தப்படும் உப்புபாறை உள்ளது. புல்மேட்டில் இருந்து உப்பு பாறைக்கு வருவதற்கு சிறிது தூரம் ஒற்றையடி பாதையும், மீதி தூரம் ஜீப் பாதையும் உள்ளது. புல்மேட்டில் மகரஜோதியை தரிசனம் செய்த பின், லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் ஒரே நேரத்தில் உப்புபாறைக்கு வருவது தான் பிரச்னை. ஜன.14ல் மகரஜோதி தரிசனம் செய்ய புல்மேட்டில் 3 லட்சம் பக்தர்கள் இருந்துள்ளனர். உப்புபாறையில் பக்தர்கள் வந்த 2500 வாகனங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. எவ்வித பாதுகாப்பு ஏற்பாடு செய்யாத இப்பகுதியில் அதிகமான வாகனங்களும், லட்சக்கணக்கான பக்தர்களும் எப்படிவந்தார்கள். வண்டிப்பெரியாரில் இருந்து புல்மேடு வருவதற்கு இடையில் வள்ளக்கடவில் வனத்துறை செக்போஸ்ட் உள்ளது. இங்கு ஜீப், கார்களுக்கு நுழைவுக்கட்டணமாக 50 ரூபாயும், மினிபஸ்களுக்கு 100 ரூபாயும் வசூல் செய்யப்படுகிறதுஇப்படி வனவழிபாட்டைத் தங்களின் கருவூலத்தை  நிரப்புவதற்கான வருமானப் பெருக்குத் திட்டமாக அரசாங்கங்கள் எடுத்துக் கொண்டதால்தான் அதிகமான மக்கள் மலையேறுவதும் அதனால் விபத்துகளோடு மக்கள் உயிரிழப்பதும், வனங்கள் அழிவதும் தொடர்கதையாகிவிட்டது.

வனங்களில் இயற்கையின் குழந்தைகளான பழங்குடிகள் தங்களின் சகோதரர்களாக, முன்னோரகளாக, தெய்வங்களாக, மண்ணையும்,மரங்களையும், நீரையும், விலங்குகளையும் வழிபட்டனர் பழங்குடிகளின் வாழ்க்கைத் தேவைகளை வனங்களே நிறைவு செய்தன. அவர்களின் தேவைகளும் மிகக் குறைவு. எளிய வாழ்க்கை முறை, இயற்கையை சிதைக்காமல், இணைந்து வாழ்ந்தனர். சிதைப்பது குற்றம் எனக் கருதினர்.

ஆங்கிலேயர்களின் வருகைக்கு முன்பு வனத்திற்குள் சுதந்திரமாக சுற்றித் திரிந்து, காய்களை, கனிகளை, கிழங்குகளை உணவாகக் கொண்டனர். தேவைக்கு சிறு விலங்குகளை வேட்டையாடினர். வேட்டையின் போது சினையாக உள்ள விலங்குகளை வேட்டையாடமாட்டார்கள். இனப்பெருக்க காலத்தில் வேட்டைக்கு செல்வதை தவிர்த்தார்கள். வேட்டையை அந்த கிராமமே பகிர்ந்து கொள்வர். இது அவர்களின் சிறந்த பண்புக்கு எடுத்துக்காட்டு. தங்களது உணவுத் தேவைக்கு அளவான இடத்தில் விவசாயம் செய்தனர். கலப்புப் பயிர் விவசாயம் செய்தனர்.

மண்ணின் வளத்திற்கு ஏற்ப இடம் பெயர்ந்து விவசாயம் செய்தனர். 10, 15 குடும்பங்களைக் கொண்ட ஒரு இனக்குழு ஒரு கிராமமாக இருந்தது. விவசாயத்திற்காக கிராமமே இடம் பெயர்வது, எளிமையானது. சிறிய வீடுகள், அதே சமயம் தட்பவெப்பநிலைக்கு ஏற்புடையது. தங்களுக்கென தனி மொழி, நீதி, நிர்வாகம், உறவு, எல்லைகளைக் கொண்ட வாழ்க்கை முறை. வனம், நிலம், தனி நபர்களின் உடைமையாக இல்லாமல் வளங்கள் அனைத்தும் சமூக உடமையாகக் கொண்டு வாழ்ந்தனர். ஆங்கிலேயர்களின் காலத்தில்வனங்களிலுள்ள கனிமங்களை எடுக்க மரங்களை வெட்டினர் ஆங்கிலேயர். வனங்களைச் சிதைத்துக் கொள்ளை அடித்த ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராக வனத்தைக் காக்கும் போராட்டத்தை பழங்குடிகள் நடத்தினர். பழங்குடிகளை ஒடுக்கி, வனத்தின் வளத்தை வசப்படுத்த, பழங்குடிகளின் பாரம்பரிய உரிமையைப் பறிக்கிற வனக் கொள்ளைகளை, சட்டங்களை ஆங்கிலேய அரசு, 1882லிருந்து கொண்டு வந்தது. பாதுகாக்கப்பட்ட காடுகள், ஒதுக்கப்பட்ட காடுகள் என்று அரசு எல்லை நிர்ணயித்து, அந்த பகுதிக்குள் பழங்குடிமக்கள் செல்லவே தடை போட்டது. வேட்டையாட, விவசாயம் செய்ய, கால்நடைகள் மேய்க்க, சிறு வனப்பொருட்களை பயன்படுத்த உரிமை மறுக்கப்பட்டது. மீறினால் அபராதம், சிறைத்தண்டனை வழங்கப்பட்டது. வனப் பாதுகாப்பிற்கென வனத்துறை அதிகாரிகள் தங்க, ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் ஒய்வெடுக்க வசதியான இல்லங்கள் வனப்பகுதியில் கட்டப்பட்டன. வன விலங்குகளை வேட்டையாடுவது ஆங்கிலேயர்களுக்குப் பொழுதுபோக்கு. கிராமக்காடுகள் என ஒதுக்கப்பட்ட நிலங்களில் பட்டா வழங்கப்பட்டது. தங்களுக்கென தனித்தனியாக சொத்துக்களை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையற்ற பழங்குடிகளின் உயர்ந்த பண்புகள் வசதி படைத்த பழங்குடி அல்லாதவர்களுக்கு வசதியானது. அதிகாரிகளின் துணையோடு பழங்குடி அல்லாதார் மலை நிலங்களுக்குப் பட்டா பெற்றனர். காப்பி, தேயிலை போன்ற பணப்பயிர் பயிரிட பல்லாயிரம் ஏக்கர் மலை நிலங்கள் ஆங்கிலேயருக்கும், அவர்களுக்குத் துணை நின்ற பணம் படைத்தவர்களுக்கும் தாரை வார்க்கப்பட்டது. நிலத்தை இழந்த பழங்குடிகள் தேயிலைத் தோட்டக் கூலிகளாயினர்.

வேட்டையாடும் உரிமை முற்றாக பறிக்கப்பட்டு வன வெளியேற்றம் தொடர்ந்தது. வன விலங்கு சரணாலயம், தேசிய பூங்காக்கள் ஆகியவற்றிற்கு எல்லை வகுக்கப்பட்டு அப்பகுதியில் வாழ்ந்த பழங்குடிகள் வெளியேற்றப்பட்டனர். காகித ஆலைகளுக்கு வனத்திலுள்ள மரங்கள் வெட்டப்பட்டன. ஆலைகளின் தேவைகளுக்காக மரங்கள் வளர்க்க வனப்பகுதி ஒதுக்கப்பட்டது. கனிமங்கள், கருப்புக்கல் போன்றவை எடுக்கவும் மரங்கள் வெட்டவும் தனியாருக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. சந்தன மரக் கிடங்குகள் உருவாக்கப்பட்டு பல கோடி மதிப்பு மிக்க சந்தன மரங்கள் வனத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. வனத்தில் விளைகின்ற நெல்லி, கடுக்காய், சிறு வனப்பொருட்கள் தனியாருக்கு ஏலம் விடப்பட்டன. வன வளம் அரசிற்கு வருவாய் ஈட்டித் தரும் பகுதியாகவே மாற்றப்பட்டது. பாசன அணை, மின்சார அணை, தேயிலை – காப்பி தோட்டங்கள், நிலக்கரி, எண்ணை, இரும்பு, கருங்கற்கள், தைல, ரப்பர் மரங்கள், நெடுஞ்சாலைகள், ரயில் பாதைகள், ஆலைகள், அரசு-தனியார் ஓய்வில்லங்கள், சுற்றுலா தலங்கள் போன்ற அரசு மற்றும் தனியார் வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்காக தொன்று தொட்டு வனங்களை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறது அரசு.

உலகமயச் சூழலில் மலை நிலங்கள் வீட்டுமனைகளாக, சுற்றுலா தலங்களாக மாற்றப்படுகின்றன. இயற்கை சுற்றுலாவிற்கும் திறந்து விடப்படுகிறது. தண்ணீர் குடிக்கும் பணப்பயிர் விவசாயம், ஆழ்குழாய் கிணறுகள், புதிய வேளாண்முறைகள் போன்றவை, ஓடைகளை வற்ற வைத்துவிட்டன. வன விலங்குகள் கோடையில் தண்ணீருக்கு அலைகின்றன. பழங்குடிகளின் தற்சார்பு வாழ்க்கை முறை சிதைந்து நுகர்வு கலாச்சாரத்தால் சாலையோரம் நின்று வாகனங்களில் வருவோரை பிச்சை கேட்கும்  நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். ஊட்டி, ஏற்காடு, கொடைக்காணல், வால்பாறை, மூணாறு, தேவிகுளம், பீர்மேடு, சபரிமலை சதுரகிரி, ஹைவேவிஸ் என நீண்டு செல்லும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளில் கட்டப்படும் ஆயிரக்கணக்கான கட்டிடங்களின் உரிமையாவுமே நம்மை ஆண்ட…. ஆண்டுகொண்டிருக்கும்…. ஆளப்போவதாக கனவு கண்டு கொண்டிருக்கும் ஆதிக்க சக்திகளின் வருமானத்திற்கும் அதிகமான சொத்துகளின் பதுக்கலே. தேசத்தில் நிலவும் வரலாறு காணாத ஊழலை எதிர்த்து தனது உரத்த குரலை அன்னா ஹசாரே பதிவு செய்து கொண்டிருக்கிறார். இதை வரவேற்போம். அதே நேரத்தில் நமது மாண்புமிகு ஊழல்வாதிகள் தங்களது அதிகார காலத்தில் திருடிச் சேர்த்த பணத்தையெல்லாம் உயர்ந்த மலைகளின் உச்சியில் உயர்தரத் தங்கும் விடுதிகளாகவும், கோடை வாழிடங்களாகவும் நிறமாற்றம் செய்துள்ளார்கள். இதனால் இயற்கையின் இயல்பே உருமாற்றமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

பக்தி, சுற்றுலா, பொருளாதாரப் பெருக்கம் போன்ற போலி முகங்களின் தயவில் மலைவளங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன….. திருடப்படுகின்றன. எழுபது விழுக்காடு வேளாண் உற்பத்தியை மட்டுமே நம்பியுள்ள தேசத்தில் மலை வளத்தை, இயற்கையின் வளத்தைப் பாதுகாக்க புதிய சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும்.

 

அசுத்தவாதிகளிடமிருந்தும், கனிமத் திருடர்களிடமிருந்தும், ஆக்கிரமிப் பாளர்களிடமிருந்தும்   இயற்கையைக் காப்பாற்ற நாடு தழுவிய  இயக்கம் உடனடியாகத் தேவை. முதல் குரலை யார் உயர்த்தப் போகிறார்கள்?

( பசுமைத் தாயகம் நவம்பர்2011)

 

 

 

 


சென்ற வாரம் எனது சொந்த கிராமத்தின் திருவிழாவிற்குச் சென்றேன். பல வருடங்கள் நான் பார்த்துச் சலித்த நிகழ்ச்சிகளும், முகங்களுமே இருந்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் புதுப்புது அனுபவங்களை திருவிழாக்கள் கற்றுத் தருகின்றன. ஏனெனில் திருவிழாக்களை எந்த பஞ்சாங்கங்களும் முடிவு செய்வதில்லை. உழைக்கும் மக்களால் உருவாக்கப்பட்டுள்ள கிராமக் கமிட்டிகளே முடிவு செய்கின்றன. அவர்களுக்கு  ஏதுவாக நாட்களில் தங்கள் மண்ணின் தட்ப வெப்பத்தின் தன்மையறிந்து திருவிழாக்களை முடிவு செய்கிறார்கள். பொது மக்களின் ஏகோபித்த சம்மதங்களின் அடிப்படையிலேயே விழாக்களை நடத்துகிறார்கள்.

 

கரகம் எடுத்தல் என்ற நிகழ்ச்சிதான் கிராம திருவிழாக்களின் தொடக்க நிகழ்ச்சி. தமிழகம் முழுவதும் உள்ள எல்லா கிராமங்களுக்கும் இது பொருந்தும். மண் பாண்டத்தில் வேப்பிலையும், தென்னம்பாலையும் மல்லிகையும் மஞ்சளும் சேர்த்து, சந்தனம் குங்குமம் விபூதி வாசனையோடு அம்மன் உருவாக்கப்பட்டு நள்ளிரவில் பூசாரியின் மஞ்சள் நீராட்டத்தோடு புறப்படும் அம்மன் புறப்பாடு விடிய விடிய மக்கள் வெள்ளத்தில் நீந்தி வைகறை வேளையில் ஊர் சேரும்.  வெப்பம் தகிக்கும் வேனிற்காலத்தில் நடத்தப்படும் திருவிழாக்கள் யாவும் அறிவியல் பூர்வமாக நிகழ்ச்சிகளைக் கொண்டதாகவே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.

“பக்தி என்பது ஒடுக்கப்பட்டவனின் புலம்பல்” என்பார் கார்ல்மார்க்ஸ். பெருங்கோவில்களுக்குள் சென்று கடவுளிடம் புலம்பி, தனது உளவியல் நெருக்கடியை தீர்த்துக் கொள்ள ஆதிக்க சக்திகளுக்கு உரிமையளிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் உழைக்கும் அடித்தள மக்கள் தங்களின் உளவியல் நெருக்கடியை தீர்த்துக் கொள்ளும் இடமாக சங்க காலத்தில் “நடுகல் வழிபாடு” என்றும், பின்னால் “நாட்டார் வழிபாடு” என்றும் தங்களுக்கான வழிமுறைகளைக் கட்டமைத்துக் கொண்டனர். “சென்று சிறுதெய்வம் சேர்வோம் அல்லோம்” எனத் திருநாவுக்கரசர் பாடியது. இவர்களின் மீது எந்தளவு வெறுப்பு இருந்துள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது. எனினும் ஒன்று மற்றொன்றின் கூறுகளை உள்வாங்கிக் கொண்டும் வரலாற்றில் பயணித்தது. கல்வி, அறிவுள்ள ஆதிக்க சக்திகள், தங்களது அனுபவங்களையும், எண்ணங்களையும் கல்வெட்டு, இலக்கியம், செப்பேடு போன்றவற்றில் பதிவு செய்தபோது, கல்வி மறுக்கப்பட்ட இவர்கள் தங்களது அனுபவங்களையும், எண்ணங்களையும், “வாய்மொழி வரலாறாகவும்”, வழக்காறுகளாகவும், சமயச் சடங்குகளாகவும், கலைகளாகவும் உருவாக்கிக் கொண்டனர். அவர்களது மனங்களின் பதிவுப்படிமங்களாக, நனவிலியில் தொன்மங்களாக, இயற்கை வாழ்வில் ஏற்படும் நெருக்கடியைத் தளர்த்தி, மீண்டும் கூட்டு மனத்தை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் பண்பாட்டுத்தளமாக திருவிழாக்களைக் கட்டமைப்பு செய்து கொண்டனர்.

கடந்த நான்காண்டுகளாய் ஆற்றில் சாமி செய்யும் நிகழ்ச்சியை நான் பார்ப்பதில்லை. பின்னிரவு தாண்டி புறப்படும் இந்த ஊர்வலத்தில் எழுபது விழுக்காட்டினர் போதையின் உச்சத்திலிருப்பார்கள். கோவிலுக்கான தலைக்கட்டு வரி வசூலைக் காட்டிலும் டாஸ்மார்க்கடையில்  இரண்டு மடங்கு தொகைக்கு விற்பனை நடந்துள்ளது. (டாஸ்மார்க் கடையில் திருவிழா நடந்த மூன்று நாட்களில் மட்டும் மொத்த விற்பனை ஆறு லட்சத்து ஐம்பதாயிரம். திருவிழாவுக்கான வசூல் தொகை ஒரு லட்சத்து அறுபதாயிரம்.) எனவே நான் கடந்தாண்டுகளில் இந்த ஊர்வலத்தில் கலந்து கொள்ளவில்லை. இந்தாண்டு நானும் சுந்தரும் கலந்து கொண்டோம். எனது நண்பர் வட்டத்தில்  பலர் மாறிப்போன பிறகும் சுந்தர் மட்டும் இன்னும்  எனக்கான எண்ணங்களோடும், பிற பழக்கங்கள் இல்லாமலிருப்பதும் ஆறுதலான ஒன்று.

 

எங்கள் ஊர்த்திருவிழாவில் ஒட்டுமொத்த சாதிக்காரர்களும் சேர்ந்து சாமி கும்புடு நடத்துவது சுற்று வட்டாரத்தில் எப்படி பிரபலமோ அதே போல சாமியெடுத்தலும் பிரபலமான நிகழ்வு. சாமி செய்தல் என்ற நிகழ்வின் பின்னால் பலர் தங்களின் உழைப்பைத் தந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அம்மன் சிலையை மண்சட்டியில் வேப்பிலையைச் சொருகி, மண்சட்டியைச் சுற்றிலும் மல்லிகைப் பூக்களைச் சுற்றி, அதில் நட்ட நடு மையத்தில் மஞ்சள் வைத்து அதன் மீது அம்மனின் உருவம் பொறித்த ஐம்பொன் முகத்தை வைப்பார்கள்.

 

இதில் ஒவ்வொரு பணியையும் ஒவ்வொருவர் தாமாகவே எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். மல்லிகைப் பூக்களைக் கட்டிக் கொடுப்பது என சிலர், வேப்பிலை பறித்துத் தருவதென சிலர்,  கரகம் எனப்படுகிற சாமி செய்யும் போது பக்கத்திலிருந்து அதற்கான பணிவிடைகள் செய்வதென சிலர், சாமி ஊர்வலத்தில் குடை பிடிப்பதென சிலர், பூசாரி அதிகமாக அருள் வந்து சாய்ந்துவிடாமல் அவரைப் பிடித்துக்கொள்வதென சிலர் நேர்த்திக் கடன் பட்டிருக்கிறார்கள். அவரவர் பணியை அவரவர் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

அதிகாலை மூன்று மணிக்குப் புறப்படும் சாமி ஊர்வலம் வரும் வழியெல்லாம்  நூற்றுக்கணக்கான சாமியாடிகளுக்கும் ஆயிரக் கணக்கான பக்தர்களுக்கும் காட்சி தந்து விட்டு  காலை ஐந்து மணிக்குப் பிறகே ஆலயம் வந்தடைகிறது. சாமியாடிகளில் பல பழைய முகங்களாக இருப்பதைக் காணும்போது இளைய சமுதாயத்தினரின் மத்தியில் பகுத்தறிவு பிறந்து விட்டது என்று நம்பத் தோன்றியது.

 

கொட்டு முழக்கமும் வானவேடிக்கை ஆரவாரமும் பலருக்கு சாமியாடும் வாய்ப்பைத் தருகிறது. நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் சாமியாடுவதால் அனைவருக்கும் விபூதியிட்டு சாமிகளைமலைஏறச் செய்யும் பெரும் பொறுப்பை பூசாரியால் மட்டுமே செய்ய முடியாத காரணத்தால் பல துணைப் பூசாரிகளும் முளைத்து விடுவார்கள். இந்தாண்டு பல துணைப் பூசாரிகளுக்குள் யார் பெரியவர் என்ற சண்டைபிறந்து பிறகு கிராமத்தார் சமாதானம் செய்ய வேண்டியதாயிற்று.

 

பெரியமேளம், தாரை, தப்பாட்டம், உருமி, கரகாட்டம், வான வேடிக்கை  என அனைத்து ஆரவாரத்தோடும் புறப்பட்டு வரும் காளியம்மனுக்கு முன்னால் காளி வேடமிட்டு ஆடுவதற்குத் தயாராக சிலர் இருந்தார்கள்.  எனது சின்ன வயதில் தொடங்கி நீண்ட நாட்கள்  என் பள்ளித் தோழன் கருப்பையாவின் தந்தைதான்  காளி வேடமிடடு ஆடுவதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். தற்போது இளம் வயதுக்காரன் ஒருவன் தயாராக இருந்தான். கருப்பையாவின் அண்ணன் மகனாம். யாரும் யாரையும் கட்டாயப்படுத்தாமலே வாழையடி வாழையாக இந்தப் பொறுப்புகளை எடுக்க நமது ஜனங்கள் பழகிக்கொண்டார்கள். கடந்த பத்தாண்டுகளாய் எனது தம்பிதான் எங்கள் குடும்பத்தின் சார்பில் சாமிக்குக் குடைபிடிக்கிறான். இதற்கு முன் எனது அண்ணன் இந்தப் பணியைச் செய்தார். குடைபிடிப்பதற்காக பங்குனி மாதம் முழுவதும் விரதமிருப்பதும் வேறு பழக்கங்களை ஒத்திவைப்பதும் பக்தியாலா…? அல்லது பயத்தாலா….?

 

சாமி வரும் வழியெல்லாம் கோலமிட்டிருந்தனர். உள்ளூர் மற்றும் வெளியூர்ப் பெண்கள் அவரவர் வீட்டு முன் இந்தப் பணியைச் சிறப்பாகவே செய்திருந்தார்கள். சாமி கோவிலை அடைந்தவுடன் மாவிளக்கு எடுத்து வரப்பட்டது. அன்று பகலெல்லாம் ஆட்டங்களும் கொண்டாட்டங்களுமாய் பொழுது மிக வேகமாய்ச் சென்றது.  கிராமத்திலிருக்கும் மக்கள் அவரவர் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்த தங்களால் முடிந்த வேடங்களைப் போட்டு தெருவெல்லாம் ஆடித்திரிந்தார்கள். வேடமிடுவதில், ஆடுவதில் மணியார்களே எப்போதும் பிரமாதப் படுத்துவார்கள். இந்தாண்டும் அப்படியே இருந்தது. அதிலும் பதினிக்கார மாமாவின் பலவேசம் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது.

 

முளைப்பாரி எடுத்துக் கொண்டு வரும் நேரத்தில் நாங்கள் கிளம்பினோம். எனது பிள்ளைகளுக்கு ஒவ்வொன்றாய் சொல்லிக் கொண்டு வந்தேன்.

 

மாலையில் நான் எங்கள் ஊருக்குப் பக்கத்திலிருக்கும் சித்தார்பட்டிக்குச் சென்றேன். இங்கும் இன்று திருவிழா. எங்கள் ஊரைப் போன்று ஆண்டுதோறும் கொண்டாடாமல் கிடப்பில் கிடந்த திருவிழா. ஊருக்குள் சண்டை வந்தால் முதலில் சாமி கும்பிடைத்தான் பழிவாங்குவார்கள். பதினைந்தாண்டுகள் திருவிழா நடத்தாத   ஊரில் திருவிழா நடப்பதால் அதைக்காணும்  ஆவலில் அங்கு சென்றேன். எங்கள் ஊரை விட எல்லா வகையிலும் சின்ன கிராமமான சித்தார்பட்டியில் மிகப் பிரம்மாண்டமான முறையில் திருவிழா நடந்தது.

 

சாமியாட்டங்களுக்கும் குறைவில்லை. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தனித்தனியாக கிடா வெட்டி, பொங்கல் வைத்து விருந்துக்கு  சொந்த பந்தங்களை அழைத்து அவர்களுக்கு உணவு படைத்து, தாங்களும் உண்டு, மறுநாள் காலையில் ஊரே மஞ்சள் நீராட்டில் நனைந்து என ஒட்டுமொத்த கிராமமும் குதூகலத்தில் இருப்பது பங்குனி… சித்திரை…. வைகாசி மாதங்களில் மட்டுமேதான்.

 

திருவிழா முடிந்த அடுத்த நாளில் மிகவும் பரபரப்போடு தங்களின் வாழ்வாதார இருப்பிடங்களுக்கு மக்கள் கூட்டம் படையெடுத்தது.

 

ஒவ்வொரு திருவிழாவுக்கும் தாங்கள் பணிபுரியும் நிறுவனங்களோடு சண்டையிட்டு விடுப்பு வாங்கிவருவதும், பின்னர் அவசர அவசரமாகப் புறப்பட்டுச் செல்வதுமாய் பலரின் வாழ்க்கை நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. தான் எவ்வளவு துன்பப்பட்டாலும் தனது கடவுளையும்  அதனை வணங்குவதற்கான நேரத்தையும் உழைக்கும் மக்கள் ஒரு நாளும் தள்ளிப் போட்டதில்லை. தங்களுக்குள் ஏற்படும் சின்னச் சின்ன கோபங்களால் சிலநேரம் வழிபாடு தள்ளிப் போனாலும் பின்னர் ஒரு நாளில் மொத்தமாய் தனது தெய்வ கடமையைத் தீர்த்தக் கொள்வதில் அடித்தட்டு மக்களே எப்போதும் சிறந்தவர்கள்

 

கிராமங்களின் திருவிழாக்களில் காணப்படும் சின்னச் சின்ன குறைபாடுகளை ஒதுக்க வேண்டிதில்லை அதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். சித்தார்பட்டியில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடம் வரி வாங்குவதில்லை. கடமலையில் ஆதிகாலத்திலிருந்து வரி வாங்கினாலும், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு கிராமக் கமிட்டியின் நிர்வாகக்குழுவில் பங்கு பெறுவதற்கான வாய்ப்பு இன்று வரையில் வழங்கப்படவில்லை.

 

“அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத் தளத்தில் அடித்தள மக்களைத் திரட்டி, ஆதிக்கச் சக்திகளுக்கு எதிராக போராட முயலும் ஒரு போராளி கூட, தனது குடும்பம், சாதி, கிராமம் மற்றும் வட்டாரம் சார்ந்த பண்பாட்டு நிகழ்விற்கு அடி பணிந்து போகும் தன்மையைக் காண்கிறோம். திருமணச் சடங்கு, பூப்புச்சடங்கு, சவ அடக்கச் சடங்குகளில் ஐக்கியப்பட்டுப் போவதைக் காண முடியும். பண்பாட்டு நிகழ்வுகளில் ஒன்றான நாட்டார் தெய்வ வழிபாடுகளை செவ்வியல் தெய்வங்களைப் போல் இதையும் ஒரு கருத்துமுதல் கோட்பாடுகளைக் கொண்ட தெய்வ வழிபாடாகக் காணும் போக்கு உள்ளது. இதனால் அடித்தள மக்களின் மனவிலியில் அமுக்கம் பெற்று இருக்கும் தொன்மங்களையும், வரலாற்றையும் புரிந்து கொள்ள தவறி விடுகிறார். இதனால் ஆய்வுகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட நாட்டார் வழக்காற்றியல் பனுவல்கள் கூட, இவருக்கு கருத்துமுதல் கோட்பாடுகளாகக் கண்டுணர முடிகிறது. அரசியல் மற்றும் பொருளாதார தளத்தில் இவரோடு நெருங்கி இருக்கும் அடித்தள மக்கள், பண்பாட்டு அசைவியக்கத்தால் அந்நியமாகிப் போகும் விந்தையும் நடைபெறுகிறது. இங்குதான் ஆதிக்க சக்திகள், அடித்தள மக்களை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கட்டிப் போட்டு வைக்கிறார்கள். போராளி தனிமைப்படுத்தப்படுகிறார்.“ என்று நாட்டார் வரலாற்று ஆய்வாளர் ஈரோடு தி. தங்கவேலு தனது செம்மலர் கடடுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

நமது தேசத்தின் ஆதாரங்களான கிராமங்கள்தான் ஒற்றுமையின், பண்பாட்டின். சின்னங்களாகவும் இன்று வரையில் விளங்குகின்றன. மண்ணை…  மனிதனை….. இயற்கையை நேசிக்கும் விழாவை கிராமங்கள்தான் இன்றும் நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

காலமழைக்காகவும், கோடை மழைக்காகவும் விரதமிருப்பதும்… விழா நடத்துவதும் கிராமங்கள்தான். உற்பத்திக்கான புதுப்பித்தலுக்கே விழாக்கள் நடத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்.

 

வெளி நாடுகளில் அறுவடைத் திருவிழாக்களை உழைக்கும் மக்களோடு இணைந்து நடத்தும் வழக்கத்தை அரசியல் தலைவர்கள் கொள்கையாகவே வைத்திருக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் மருத்துவர் அய்யா, வைகோ போன்ற ஒரு சிலரே கடைபிடிக்கிறார்கள். கிராமங்களை உயிரோட்டமாக்குவதன் மூலமே நகர்மயமாதலைத் தடுக்க முடியும். கிராமங்களின் பண்பாடு, கலாச்சாரம் யாவும் இயற்கையோடு இயைந்து வருவதாகும். வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடும் பண்பை கிராமங்களிடமிருந்துதான் வள்ளலார் பெற்றார்.

கேரளத்தில் மலையாளம் பேசும் மக்கள் “உங்கள் ஊர் எது?” என்று கேட்பதற்கு “நிங்ஙளுடே நாடு ஏதாணு?” என்பார்கள். நாடு எனும் சொல் தோன்றிய மிகப் பழங்காலத்தில் நாடு என்பது ஒரு கிராமத்து வட்டார அளவுதான் போலும்! இன்றும் கூடத் தமிழ்நாட்டில் சில `நாடுகள்’ உண்டு அவை: செட்டிநாடு, மேலாண்மறைநாடு, வருசநாடு, ஒரத்தநாடு, பாப்பாநாடு… பின்னர் ஒவ்வொரு கால அளவிலும் நாடு எனும் சொல் உணர்த்தும் நிலப்பரப்பு விரிவடைந்துகொண்டே போயுள்ளது. என்றாலும், மரபார்ந்த அடையாளமாக -ஆகுபெயராக- இன்றும் அந்த ‘நாடு’ என்பது நாட்டுப்புறமாக விளங்கி வருகிறது. கேரளத்திலும் அந்த `நாடுகள்’ உள்ளன. அவை வயநாடு, குட்டநாடு. ஆக நாட்டுப் பற்றையும், நாடடு நடப்பையும் கிராமங்கள்தான் தனது பழக்கங்களின் மூலம் மக்களுக்குப் பொதித்து வருகின்றன.

கிராம விழாக்கள் பலப்படுத்தப்பட வேண்டும். பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.  கிராமங்களில் பிறந்து நகரங்களில் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் தங்களின் கிராமத்தின் பொருளாதார மற்றும் கலாச்சார முன்னேற்றத்திற்கான உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும். கிராம மக்களின் வருவாய் பெருக்கத்திற்கான வழியை உருவாக்கும் பொருட்டு தங்களது முதலீடுகளையும் தொழில்களையும் கிராமத்தில் தொடங்க வேண்டும்.

 

தங்களின் கிராமத்திலிருந்து படித்து வெளியே வரும் அனைத்து இளைஞர்களுக்கும் தங்களால் இயன்ற வழிகாட்டுதலை வழங்க வேண்டும். வழிகாட்டுதலின்றியே பல இளைஞர்கள் தங்களது வாழ்வை பல தவறான பழக்கங்களுக்குள் திணித்துக் கொண்டு சிரழிந்து போய்விட்டார்கள். தொலைந்து கொண்டிருக்கும் கிராமங்களின் அடையாளங்களை மீட்டெடுக்கும் பணியை யார் முதலில் தொடங்குவது?

(பசுமைத் தாயகம் சுற்றுச் சூழல் சூலை2011 இதழில் வெளியானது)

நாமும் நமது தொழில்களும்

இரா. தங்கப்பாண்டியன்

 

சமீபத்தில் ஒரு திருமணத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். மிகப் பழமையான அந்த திருமண முறையில் திருப்பூட்டுதலுக்கு முன்னும் பின்னுமாய் மணமக்கள் தங்களின் திருமணத்திற்குத் துணைபுரிந்த நாவிதர், சலவைத்தொழிலாளி, குயவர், நெசவாளர், கொல்லாசாரி, தச்சாசாரி, வளையல் செட்டி, பூக்காரர், மேளம் இசைப்பாளர்  என  ஒன்பது கைவினைஞர்களுக்குத் தட்சனை கொடுத்தார்கள். தமிழகத்தில் இருக்கும் மிகப் பழமையான சிறு இனக்குழுக்களில் இன்னும் இப்படிப்பட்ட முறை பின்பற்றப்படுவதை நாம் காணலாம். வாழும் இடங்களுக்குத் தகுந்த சிற்சில வேறுபாடுகள் மட்டும் இருக்கும்.

 

மனித வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையாக அமைவன அவர்கள் செய்கின்ற உழைப்பும், அந்த உழைப்பால் உயரும் தொழிலும்தான் என்பதை நமது முன்னோர்கள் அறிந்திருந்தனர்.  இதன் காரணமாகவே நம் தமிழர் பழங்காலந்தொட்டு தொழில் துறைகளை ஆதரித்தும்,  கைவினைத் தொழில்களில் சிறந்து விளங்கியும் வந்தனர்.  நமது பண்டைய கிராமங்கள் யாவும் பல்தொழில் செய்வோரின் கூட்டுக் குழுமங்களாகவே போற்றப்பட்டு வந்தமைக்கு தக்க சான்றுகளே சிலப்பதிகாரமும் பட்டிணப்பாலையும்.

 

தொழில்களே நாட்டிற்கு வளத்தைத் தருகின்றன. பலவகை தொழில்கள் நிறைந்திருக்கும் சமுதாயமே சிறந்த சமுதாயம் ஆகும். மக்கள் கல்விக்கும் அறிவுக்கும் திறமைக்கும் உடல் வலிமைக்கும் தக்கனவாக அவர்கள் செய்யும் பணிகளும் பலவாகும்.

 

இங்குத் தொழில் எனக் கொள்ளப்படுவது கைத்தொழில் மட்டுமன்று. உடலுழைப்பினாலோ அறிவுத்திறமையினாலோ கல்வியினாலோ பண்பினாலோ வீரத்தினாலோ ஆற்றப்படும் பணிகளைனைத்துமே கொள்ளப்படுகின்றன. கலைகளும் பொழுதுபோக்குகளும் கூட தொழில்களாகவும் நமது கலாச்சாரத்தில் கருதப்பட்டு கலைஞர்கள் பாராட்டவும் பாதுகாக்கவும் பட்ட வரலாறு இன்னும் அழியாமல் உள்ளது.  எது தொழில்?  எது கலை? இசை ஒரு கலை. இசை மூலமாகவே ஊதியம் பெறுபவருக்கு அதுவே தொழிலுமாயிற்று. கூத்து, நாடகம் ஆகியவை கலைகள். இவற்றை வாழ்நாள் முழுதும் பயின்று அவற்றின் மூலம் ஊதியம் பெறுவோருக்கு அவை தொழிலுமாகும்.

 

“காவிரிப்  பூம்பட்டினத்தில் பட்டினபாக்கம், மருவூர்பாக்கம் என்று இரு பிரிவுகள் இருந்தன. வணிகர்கள் வசித்து வந்த அவ்விடத்தே சுங்கச்சாலையும் கலங்கரை விளக்கமும் இருந்தன. அங்கே கடல் வழியே வந்த குதிரைகளும், நிலத்தின் வழியே வந்த மிளகுப்பொதிகளும், இமயத்திலுண்டான மணிகளும் பொன்னும், குடகுமலையில் பிறந்த சந்தனமும் அகிலும், காவிரியில் உண்டான வளங்களும், ஈழநாட்டிலிருந்து வந்த உணவுப்பொருள்களும், பிற அரிய பொருள்களும் கூடி வளம் மிகுந்த பரந்த இடத்தையுடைய தெருக்கள் இருந்தன. இப்பண்டங்களில் சிலவான, தக்கோலம், தீம்பு இலவங்கம், கற்பூரம், சாதி முதலிய மணப்பொருள்களை விற்பவர்கள் வாசவர் எனப்பட்டனர். வெற்றிலை கட்டி விற்கும் தொழிலையும், கயிறு திரித்து விற்கும் தொழிலைச் செய்தவரும் பாசவர் எனப்பட்டனர்……“ என்று நீண்டு செல்லும் சிலப்பதிகாரத்தின் பதிவுகள் யாவுமே நமது அடுத்த தலைமுறைக்கு வெறும் கற்பனைகள் என்ற எண்ணத்தைப் போதிப்பவையாகிக் கொண்டிருக்கின்றன.

 

திண்டுக்கல் பூட்டு,   திண்டுக்கல் சுருட்டுத், கும்பகோணம் பாத்திரத்தொழில், காஞ்சிவரம் நெசவுத் தொழில்  உடன்குடி பனைத்தொழில்,சில்லுகருப்பட்டி,  பவானி ஜமுக்காளம், மதுரை சுங்கடி, கூறைப்புடவை, ஊத்துக்குளி வெண்ணை, மணப்பாடு மீன்பிடித் தொழில், பெரியதாழை கருவாடு என நடுத்தர மக்களும்,  அடித்தட்டு மக்களும் தங்களின் உயிரோடும் உடலோடும் கலந்து வளர்த்து வந்த  தொழில்கள் அனைத்தும் கத்தியின்றி கத்தலின்றி சத்தமில்லாமல் வழக்கழிக்கப்படுகிறது. நெடுங்காலமாக சாத்தூரில் நடந்து வந்த பேனா நிப்பு தொழிலும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு காலத்தில் இந்தியா மட்டுமல்லாமல் மேலை நாடுகளுக்கும் நிப்புகள் இங்கிருந்து அனுப்பப்பட்டன. அலுமினியக் கழிவுகளிலிருந்து செய்யப்படும் இந்த நிப்பு குடிசைத் தொழிலாக நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்களுக்கு வாழ்வளித்தது. பால்பாயிண்ட் பேனா வந்ததிலிருந்து இந்தத் தொழில் நசித்துவிட்டது. அதை நம்பியிருந்த குடும்பங்கள் இன்றைக்கு வறுமையில் வாடுகின்றன.

 

 

கும்பகோணம் வெற்றிலை சீவல், கோவில்பட்டி கடலை மிட்டாய்,  நெல்லை அல்வா, கடம்பூர் போளி, உடன்குடி சில்லுக்கருப்பட்டி,  மணப்பாறை முறுக்கு,  திருவில்லிபுத்தூர் பால்கோவா,  கல்லிடைக்குறிச்சி அப்பளம், தூத்துக்குடி மக்ரோன், சாத்தூர் சேவு, திண்டுக்கல் மலைப்பழம், மதுரை மல்லிகை, மதுரை இட்லி, மாப்பிள்ளை விநாயகர்கோடா, அய்யனார் கலர்கம்பெனி, ஆம்பூர் பிரியாணி, செட்டிநாட்டுச் சமையல் என ஊரின் பெயரிலேயே வாசனையும், சுவையும்  கலந்திருந்த  நமது உணவுத் தொழில்களும்  பெரு வியாபாரிகளின் வாழ்வாதாரங்களாகி விட்டதால் சிறு குறு வியாபாரிகளின் ஜீவாதாரம்  கேள்விக்குறியாகிவிட்டன.  குடிசைத் தொழில்கள், வறுமைக்கோட்டிற்குக் கீழ் உள்ள மக்கள் ஈடுபடுகின்ற தொழில்கள் யாவும் நசுக்கப்படுகின்றன.

 

ஒரு நாட்டின் நல்வாழ்விற்கு உழவர், வணிகர்,  சான்றோர் இன்றியமையாதவர்களாகப் பண்டைத் தமிழர்கள் கருதினார்கள்  ஒரு நாட்டின் தொழில்களிலே உழவும் வணிகமுமே தலை சிறந்தன என்பது அறிஞர் கொள்கை. ஒரு நாட்டின் மேம்பாட்டுக்கு இவ்விரு தொழில்களும் ஒருங்கு செழித்திருந்தல் வேண்டும். தமிழகமும் சங்க காலத்தில் இவ்விரு தொழிலையும் குறைவறப் பெற்றிருந்தது. மதுரைக் காஞ்சியில்,

 

“வியன்மேவன் விழுச்செல்வத்து

இருவகையா னிசைசான்ற

சிறுகுடிப் பெருந்தொழுவா;

குடிகெழீ இய நானிலவரொடு”

என வரும்  அடிகளாலும், அப்பகுதிக்கு ஆசிரியர் நச்சினார்க்கினியர் “உலகத்துத் தொழில்களில் மேலாகச்சொல்லும் உழவு வாணிகம் என்கின்ற இரண்டு கூற்றாலே அகலம் பொருந்துதலையுடைய சீரிய செல்வத்தாலே புகழ் நிறைந்த குடிமக்கள் பொருந்தின நான்கு நிலத்து வாழ்வாருடனே” எனக் கூறும் உரையாலும் தமிழ்நாட்டில்  உற்பத்திக்கும் வாணிபத்திற்கும் தக்க சான்று

 

பாரம்பரியமிக்க நம்முடைய தொழிற்கூடங்களையெல்லாம் அழித்தொழித்து  விட்டு தங்களின்  தொழிற்சாலைகளை வெள்ளையர்கள் கட்டமைத்துக் கொண்டபிறகு, நாடு விடுதலையடைந்து தனது சொந்தக்காலில் நாம் நாமாகவே நிற்கத் தொடங்கிய காலத்தில் பசுமைப் புரட்சியும், இருபதம்சத் திட்டமும் நடைமுறையில் இருந்த போது ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சி ஒரு ஒலிப்பேழையை வெளியிட்டது. அதில் “தொழில்முதலீட்டில் துனிந்து பணம்போடும் தூயவர்க்கே துணை செய்திருவோம்…. வழிபலவும் தந்து வர்த்தகம் உற்பத்தி வாழப்புதுமுறை செய்திடுவோம்…“ என்று ஒரு வரி வரும்.

 

இதற்கான விடை தொன்னூறுகளில்தான் தெரிந்தது. இந்தியாவில் மீண்டும் அந்திய முதலீடுகளை கால்பரவ விட்டு அதன் வேர்களுக்கு உள்ளூர்த் தொழில்களை உரமாக்கும் சூட்சுமத்தை மிகச் சிறப்பாகச் செய்து விட்டார்கள். வாழைப் பழத்தில் அல்ல.. தண்ணீரில் ஊசி ஏற்றும் வித்தையை உலகில் கண்டுபிடித்த பெருமை நமதாட்சியாளர்களைத் தவிர வேறுயாரைச்சாரும்? 1998-க்குப் பிறகு மத்திய தொழில்த்துறை அமைச்சராய் பொறுப்பு வகித்த மென்மைதாங்கிய முரசொலி மாறன் நமது பாரம்பரியத் தொழில்களில் 133 வகைகளை அந்நியருக்குத் தாரை வார்த்து அவரும் புண்ணியம் தேடிக் கொண்டார். (மாமன் உழவர் சந்தையில் காய்கறி விற்கிறார்… மருமகன் உலக வங்கியில் உள்ளூர் தொழில்களையே விற்கிறார்… மொத்தத்தில் குடும்ப வியாபாரம் சிறப்பாக நடக்குது என்று ஒருவர் கவிதை எழுதினார்)

 

 

இத் தொழில்களை நம்பிய மக்கள் வேலைவாய்ப்பை இழந்து திருப்பூர் பனியன் ஆலையில் வேலை கிடைக்கும் என்று அங்கு செல்லத் தொடங்கினர். அங்கும் வேலை இன்றி, பலர் துயருறுகின்றனர்.  பாரம்பரியத் தொழில்களின் காப்புரிமையை பன்னாட்டுப் பன்னாடைகளுக்குத் தாரை வார்க்கத்தொடங்கி இருபதாண்டுகளாகி விட்டன. சென்ற தலைமுறையின் உற்பத்திச் சமுதாயத்தைக் கூலிக்காரர்களாக மாற்றியதன் விளைவு அவர்களின் வாரிசுகளும் கூலிக்காரர்களாய் பன்னாட்டுக் கம்பெனிக்காரனிடம் வரிசையில் நிற்கிறார்கள். குறைந்த கூலிக்கு இரவு பகல் பாராமல் உழைக்கும் மக்களை ஒவ்வொரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் வாசலிலும் பார்க்கலாம்.

நவயுக இந்திய வரலாற்று இயந்திரமயமாக்கலில் ஒரு சில ஆதிக்க சக்திகள்தான் பயனடைகின்றனவே தவிர ஏழைகளும் குறுந்தொழில் செய்வோரும் கைவிணைஞர்களும் அரசாங்கத்தால் கைவிடப்பட்டவர்களாகி விடடார்கள்.  பாரம்பரியத் தொழில் முனைவோருக்கு நமது ஆட்சியாளர்கள் பள்ளத்தூருக்குத்தான் தொடர்ந்து வழி காட்டுகிறார்கள். மேட்டூருக்கு வழிகாட்ட மறந்து விட்டார்களா…….. மறுத்து விட்டார்களா….? பாமர விவசாயிகளின் முன்னேற்றத்திற்காக ஒரு ஆணியைக் கூட புடுங்க லாயக்கற்றவர்களையே நாம் மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் மாறி மாறித் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

 

உலகமயமாக்கலால் ஏற்கெனவே லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன கதையை எல்லோரும் அறிவர். அம்மாதிரியான கொடுமைகள் நமக்கும் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சம், தற்போது ஏற்பட்டுள்ளது. உலகமயமாக்கல், தாராளமயமாக்கல் என்ற நிலையில் சிறு தொழில்கள் விலைவாசி உயர்வு, அறிவிக்கப்படாத மின்தடை. இவற்றால் தமிழக மக்களின் வாழ்வாதாரம் சிதைந்துள்ளது.

அதிலும் குறிப்பாக அறிவிக்கப்படாத மின்தடை அனைத்து தரப்பு மக்களையும், ஆலை, விசைத்தறி, கோழிப்பண்ணை, லாரி பாடி கட்டும் தொழில், விவசாயிகள், மருத்துவமனைகள் ஆகியவை பாதிக்கும் வகையில் தமிழகத்தின் பொருளாதாரத்தை வீழ்த்தும் அளவுக்கு உள்ளது.

 

சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலம் என்ற பெயரில் நாட்டின் ஏழை விவசாயிகளின் வாழ்வாதாரமான சிறுதுண்டு நிலங்களையெல்லாம் பிடுங்கி பெருமுதலாளிகளின் வசம் ஒப்படைக்கும் இந்திய அரசு, அதே மக்களின் உணவுத் தேவையை நிறைவேற்ற வெளிநாடுகளில் நிலம் வாங்கும்படி முதலாளிகளை ஊக்குவிக்கிறது. ஒட்டுமொத்த நாட்டின் உணவு உற்பத்தியை நாட்டை ஆளும் பெருமுதலாளிகளுக்கு வாங்கித் தரும் தரகு வேலையைத்தான் இந்திய அரசு முழு வேகத்தில் செய்து வருகிறது.

 

விவசாயத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட இந்தியப் பொருளாதாரத்தில், சுதந்திரம் பெற்று 65 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் பொருளாதாரச் சமச்சீரின்மை தொடரும் மோசமான சூழலில், நாட்டின் மொத்த ஜனத் தொகையில் 36 விழுக்காட்டிற்கும் மேற்பட்டவர்கள் வறுமை கோட்டிற்கு கீழ் வாழ்கின்றனர். விவசாய நிலங்களின் அளவு 37.05 சதவீதமாக குறைந்து விட்டது என்ற அபாயகரமான செய்தி தமிழக அரசின் 11ஆவது ஐந்தாண்டு திட்டத்திற்கான அணுகுமுறை அறிக்கையில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது. குறைந்து விட்டது என்பதைவிட குறைக்கப்பட்டு விட்டது என்பதே சரியான வார்த்தைப் பயன்பாடு. அதிலும் தமிழக விவசாயத்துறையின் இன்றைய நிலை குறித்து அதிர்ச்சிகரமான தகவல்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. 1993-94ல் 25 சதவீதமாக இருந்த வேளாண் உற்பத்தி, 2005-06ல் 13.03 சதவீதமாக சரிந்துள்ளது. அதேபோல் 2001-02 ல் 76.89 இலட்சம் டன்னாக இருந்த உணவு தானிய உற்பத்தி, 2004-05ல் 61.40 இலட்சம் டன்னாக குறைந்துள்ளது. ஏன் இந்த அவலநிலை என்று பார்த்தால் சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் என்ற பெயரில் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் படையெடுப்பு, வயல்வெளிகளில் வீட்டுமனைகள் தோற்றம் போன்ற பல காரணங்கள் நம்முன் தெரிகின்றன.

 

உணவை உற்பத்தி செய்யும் விளைநிலங்களை பன்னாட்டுக் கம்பெனிகளுக்கு தாரை வார்த்துக் கொண்டிருப்பதை உடனடியாக நிறுத்தாவிட்டால், மண்ணைத் தின்று வாழும் ஹைத்தி மக்களைப் போல, எத்தியோப்பிய மக்களைப் போல நாமும் பட்டினியால் கூட்டங் கூட்டமாக மடியும் நாள் வெகு தூரத்திலில்லை. எனவே இந்திய விளை நிலங்களை பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு விற்பனை செய்வதையும், வெளிநாடுகளில் இந்திய கம்பெனிகள் விளை நிலங்களை வாங்கிக் குவிப்பதையும், எதிர்த்து தெரடர் போராட்டங்களை முன்னெடுப்பது நமது அவசரமான, அவசியமான கடமை. ஏனெனில் இவை ஒரே பிரச்சினையின் இரண்டு கூறுகள். வேளாண் வல்லாதிக்கத்தின் இரண்டு முனைகள்.

இழந்த தொழில்களை மறு புணரமைப்பு செய்து மீண்டும்  உற்பத்தி சமுதாயத்தை பலமான சமுதாயமாக்கினால்தான் நமக்கான உணவுத் தேவைகளை நாமே பூர்த்தி செய்ய முடியும். இல்லையெனில் எல்லாவற்றிற்கும் வெளிநாட்டுக்னாரனிடமே கையேந்தும் இழி நிலை தொடருவதைத் தவிர்க்க இயலாது.

( பசுமைத் தாயகம் சுற்றுச் சூழல் சூன்2011)