You are currently browsing the category archive for the ‘சுற்றுச்சூழல்’ category.

 

இயற்கை.

கவிஞனை உருவாக்கும்

மாபெரும் கவிஞன்….

உண்மையின் நண்பன்…

இயற்கை மனிதனுக்கு வாழ்வளிக்கிறது. வாழ்க்கையினைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. இயற்கையில்லையென்றால் மண்ணில் ஈரமில்லை…. விளைச்சலில்லை… மகசூலில்லை….  மனித வாழ்க்கை இல்லை. ஏன் உயிரினங்களில்லை உயிரினங்கள் ஒன்றையொன்று சார்ந்து வாழும் வாய்ப்பை வழங்கி வருவது இயற்கை.  இதனை மிகத் தெளிவாய் உணர்ந்ததால்தான் பழங்காலத்து  மக்கள் தங்களின் வாழ்வை இயற்கையோடு இணைத்தே வாழ்ந்தார்கள். அவர்களின் வாழ்வு இயற்கையோடு இரண்டறக் கலந்திருந்தது. இயற்கையை அவர்கள் நேசித்தார்கள். இயற்கையைக்  காத்தார்கள். அப்போதெல்லாம் மாதம் மும்மாரி மழை பொழிந்தது  அதற்கு சாட்சிகளாய் பழந்தமிழ் நூல்கள் இன்றும் உள்ளன.  இதை அவ்வக்காலத்து எழுந்த இலக்கியங்கள் நமக்கு புலப்படுத்துகின்றன. வைகையில் ஓடிவந்த வெள்ளத்தைப் பரிபாடலும், காவேரியின் எழில் அழகை பட்டினப்பாலையும் நமக்கு இன்றும் உணர்த்தும்  சாட்சிகளால் உள்ளன. மனிதர்களின் வாழ்வில் இயற்கைப் பற்றுக் குறையும்போது  இலக்கியங்களில் இயற்கைப் புனைவுகளும் குறைந்து விடுகின்றன. இதை சங்க இலக்கியங்களிலும் அவற்றிற்குப் பின்வந்த இலக்கியங்களிலும்  இயற்கை புனைவு நிலையில்  உள்ள  வேறுபாடு நமக்கு உணர்த்துகின்றன.

இலக்கியம் எவ்வகையாக இருப்பினும் இயற்கைக்  கற்பனை இலக்கியத்திற்கு இன்றியமையாதது. கற்பனை குறைந்தால்  இலக்கியத் தரம் குறைந்துவிடும்.  அதலால்தான் பிற்காலத் தமிழ்ப் புலவர்கள் கதைப் போக்குக்களோடு தொடர்புபடுத்தி இயற்கைப் புனைவை  நிறைவு செய்தனர்.  இவ்வளர்ச்சியைக் கம்பரின் காப்பியத்தில் முழுமை காணலாம்.

இயற்கை என்ற சொல் பழந்தமிழில் “இயல்பு” என்ற பொருளில் வழங்கியது. மொழி வரலாற்றில் இச்சொல் பல்வேறு பொருளுடையதாக வளர்ந்தது. தமிழ்ப் பேரகராதி தரும் பல பொருள்களில் “செயற்கைக்கு மாறனது” என்ற பொருளும் உண்டு.  செயற்கைக்கு மாறானதாக இயற்கையைப் பல அறிஞர்கள் விளக்கியுள்ளனர். இக்காரணம் பற்றியே இயற்கையையும் கலையையும் முரண்படுத்துவார்கள்.  இயற்கை இறைவன் படைப்பு கலை மனிதன் படைப்பு. மனிதன் உருவாக்காத, உருவாக்க இயலாத அனைத்தும் இயற்கையே. என்று சொல்லும் கூட்டமும் உண்டு. இயற்கை இறைவனின் படைப்பு என்றால் அந்த இயற்கையை அழிக்கும் கூட்டமும் இறைவனை வழிபடுகிறவர்களாக இருக்கிறார்களே….. தனது படைப்பை அழிப்பவர்களை   இறைவன் ஆசிர்வதிப்பது ஏன்? என்று  எதிர்வாதம் செய்பவர்களும் உண்டு.

இயற்கையே செயற்கைக்கும் அடிப்படை ஆகின்றது. இயற்கை இல்லாவிட்டால் செயற்கை இல்லை.  செயற்கை இன்றியும் இயற்கை நிகழும். நடுவாரும் நீர்ப் பாய்ச்சுவாரும் இன்றி மரங்கள் பல வளர்ந்து தொகுதியாகக் கனியளித்து நிற்கும்போது அதை இயற்கைச் சோலை என்கிறோம்.  அதை ஒத்த அல்லது விஞ்சிய சோலையொன்றை மனிதன் உருவாக்கும்போது அது செயற்கைச் சோலை ஆகின்றது. மனிதனின் செயல் திறனால் சோலை பெற்ற  அமைப்பே செயற்கை. சோலையை ஆக்கிய மரங்களும் கனிகளும் இயற்கையே. செயற்கை அமைப்பில் இயற்கை பொலிகின்றது. ஆயின் இயற்கையில் செயற்கை அமைவதில்லை.

இவ்வியற்கை நிலமும் நீரும் நெருப்பும் காற்றும் ஆகாயமும் கலந்த மயக்கம். அறிஞர் பிளேட்டோ நிலமும் நீரும் நெருப்பும் காற்றும் என்ற நான்கின் சேர்க்கையில் இயற்கையைக் கண்டார் ஐம்பூதங்களுடன் பொருள் (matter) என்ற கூறையும் இணைந்து இயற்கையை விளக்குவார் வைட்பீல்டு.  அவர் இயற்கையை நீளம் அகலம் உயரம் காலம் என்ற நான்கனவுடையதாக விளக்கினார்

அவரது விளக்கத்தின்படி மனிதனும் இயற்கை. மனித இயல்பையும் அவனைச் சூழ்ந்த புற உலகையும் இயற்கை என்ற சொல்லால் குறிப்பிடலாம்.  இவ்விரண்டிற்கும் உள்ள உறவையும் இவற்றைச் செயல்படுத்தும் ஆற்றலையும் இயற்கையின் இன்னொரு நிலையாகக் காண்பதும் உண்டு.  இக்கருத்துகளை மறுத்து நம் காட்சி அறிவுக்குத் தென்படுவதே இயற்கை என வரையறுத்தார் வைட்பீல்டு என்னும் மேனட்டறிஞர்.

“மனிதன் அல்லாத பிற அனைத்தும் இயற்கை”  மலையும், மடுவும் இயற்கை மின்னும். மழையும் இயற்கை, முகிலும் இடியும் இயற்கை, காற்றும் கடலும் இயற்கை, புள்ளும் விலங்கும் இயற்கை, மரமும் செடியும் இயற்கை. இவைபோல இறைவன் படைத்த பலவும் இயற்கை.

இயற்கையின் நகல் கலை. அது இயற்கையைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடி. இயற்கையால் கலையும் கலையால் இயற்கையும் செவ்விப் பெறுகின்றன. இயற்கை கட்டுப்பட்டதோ சலனமற்றதோ அல்ல:  இயற்கை தனி ஆற்றல் உடையது. காலச் சுழற்சியில் அதன் ஆற்றல் பொலிகிறது. வளமும் வளர்ச்சியும் ஆற்றலும் மிக்க இவ்வியற்கையின் உயிர்த் துடிப்பால் அதன் வடிவமும் வண்ணமும் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. இதனால் இவ்வியற்கையை, வாழ்க்கையைப் போன்று வடிவற்றது என்றும் கூறுவார்கள்      காலை முதல் இரவு வரை, இரவு முதல் விடியல் வரை அலரும் மலர்களும், உதிரும் இலைகளும், ஒளிரும் ஆதவனும் பொழியும் நிலவும் எனக் காட்சி மாறுகிறது. மணிக்கு ஆயிரம் கவினுறு காட்சிகளை வழங்கும் இயற்கைக் கன்னி என்றும் முதிர்வதில்லை.

எழில் மிக்க இயற்கையைக் காரியம் என்பர். இக்காரியத்தை ஆக்கிய காரணன் இறைவனே. இயற்கை வாயிலாகவே ஆதிமனிதன் இறைவனைக் கண்டான். இயற்கை வழிபாடு இறை வழிபாட்டின் தோற்றுவாய் என்பது அறிஞர்கள் கருத்து. இயற்கையை இறைவனின் வெளியீடாகப் பல நிலைகளில் காட்டியுள்ளனர்.

இயற்கை இறைவனின் கலை என்பார் சர். தாமஸ் பிரௌன். நாள் தோறும் மனிதன் ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளைக் கற்பிக்கும் நூலாக அமைகின்றது இயற்கை. இறைவனின் ஆற்றலை மனிதனின் சிற்றறிவுக்கு எட்டாத அவன் பேரறிவு மாட்சியினைப் பறைசாற்றுவதும் இயற்கையே.  இறைவனின் படைப்பாம் இயற்கையின் முன் மனிதனின் செயற்கை ஆக்கங்கள் செயலிழந்து விடும்.  கதிரவனின் பேரொளியிலும், மின்மினியின் சிறு ஒளியிலும் நம் எண்ணத்திற்கு எட்டாத இறைவனின் கைத்திறம் ஒளிரும்.

எனவே தான் சார்லஸ் கிங்ஸ்லி இயற்கையை இறைவனின் முகமாகக் கண்டார்.  அதை இறைவனின் உருவாகக் கண்டவர் பாஸ்கல். அவர் இயற்கையில் பொலியும் நிறைவுகள் அது இறைவனின் உரு என்பதை நினைவுபடுத்துமாயின் அதன் குறைகள் அது அவனல்லன் அவன் உருவே ஆகும் என்பதை உறுதிபடுத்தும் எனக் கூறுகின்றார்

இறைவனின் ஆடையாக இயற்கையைக் கண்ட நிலையை கெதெயிடம் காண்கிறோம். அறிஞனுக்கு உள்ளமைந்த பொருளைப் புலப்படுத்தும் மென்திரை ஆகவும் அறிவிலிக்கு அப்பொருளையே மறைக்கும் போர்வையாகவும் இயற்கை அமையுமென்றார் கார்லெல்.

மேலும் இயற்கை இறைவனைப் பிரதிபலிக்கும். ஆடிக் கதிரவனின் ஒளிக் கற்றைகளால் நீலக்கடல் பொன்னாய்ப் பொலிவதைப் போல இறைவனைப் பிரதிபலிப்பதால் இயற்கை அழகு பெறுகின்றது என்றார், யங்..  பேரொளியைச் சூழ்ந்த மென்திறை போன்றது இயற்கை.  இறைவனின் பேரொளி இயற்கையின் மெல்லிழைகளின் ஊடே பரக்கின்றது.  இஸ்ரவேலை ஆண்டு, இறைவனை இன் கீதங்களால் பாடிய தாவீது அரசனது இயற்கை இறைவனின் மாட்சியை வெளிப்படுத்துவதைக்கண்டார்

இவ்வியற்கை மனிதனோடு தொடர்புடையது மனிதனைவிட மிக்க ஆற்றல் வாய்ந்தது. இயற்கையோடு  மனிதன் கூட்டுறவாக இருந்தால் அன்றி அவன் சிறக்க இயலாது. இயற்கை ஒரு பெரிய குறியீடு. அதன் ஒவ்வொரு பொருட்கூறும் ஆய்வுக்குரிய ஒரு உண்மையை மறைத்து வைத்துள்ளது என்று சாப்பின் கருதுவார்.

இயற்கை ஒரு சிறந்த போதகன்.  அதன் ஒவ்வொரு சொற்பொழிவும் கருதும் சிறப்புடையது. போதகனாக மட்டும் அன்றி ஆசிரியனாக அதனைக் கண்டவர் ஸ்ட்ரீட்(street).  இயற்கை மனிதனை வழிப்படுத்தும் நூலாகக் கண்டார் ப்ளும்பீல்டு. ஆய்வாளனுக்கு இயற்கை தன் செல்வங்களை வாரி வழங்குகின்றது. அவன் காட்சியைத் தெளிவுறுத்தி மனத்திற்கு ஒளிகாட்டி உள்ளத்தை தூய்மைப் படுத்துகின்றது. இயற்கையைப் பின்பற்றுபவன் ஒரு போதும் தன் வழியில் நின்று தவறான்.

இக்கருத்தைப் பற்றியே அறிவு எதைக் கூறுகிறதோ அதை இயற்கையும் கூறும் என்றார் ஜீவனல். அறிவு உடையவனையும் தூயவனையும் இயற்கை என்றும் கைவிடுவதில்லை. அன்பையும், அழகையும் உணரத்தக்கதாக அது அவன் உள்ளத்தை ஆக்குகின்றது. சிற்சில வேளைகளில் இயற்கை ஆற்றல் குன்றிக் காணப்படலாம். ஆனால் ஒரு நாளும் அது முற்றிலும் அழிவதுமில்லை: அணைவதுமில்லை. இயற்கையின் செல்வம் அளவிட இயலாதது. இயற்கை தன் மேல்மட்டத்தை மட்டுமே நம் முன் படைக்கிறது. ஆனால் அது அளவிட முடியாத ஆழமுடையது.

எனவேதான் இயற்கையைக் கற்பவன் என்றும் அதில் புதுமையைக் காண்கின்றான். மனிதனின் அனைத்து உணர்வுகளையும் தோற்றுவிப்பது இயற்கையே. இயற்கையின் ஒவ்வொரு காட்சியும் மனிதனின் ஐயங்களையும், கவலைகளையும் போக்கி, அவன் உள்ளத்திற்கு  அலையா அமைதி அளிக்கின்றது என்பர் ஜோனத்தான் எட்வர்ட். அது அவனை அணைக்கும்  தாயாகவும் தேற்றும் துணையாகவும் அமையும்.

இவ்வாறு இயற்கையில் அளவிட இயலாப் பேராற்றலையும் ஆதரவு அளிக்கும் அமைதியையும் கண்டான் மனிதன். அது அவனைக் கவர்ந்தது: இன்பம் அளித்தது: மகிழ்வூட்டியது: அவன் உணர்வைத் தூண்டிக் கற்பனையை ஆக்கிரமித்தது. இயற்கை தன் எழிலால் மட்டுமன்று அது இயற்கை என்பதாலே மனிதனை இயற்கையிலேயே ஆட்கொண்டது.

இத்தகைய இயற்கையோடு ஒத்துணர்வு பெறுவதே ஒரு சிறந்த மனிதனின் மதம் எனத் தத்துவம் பேசுவார் கெட்ஜ் எனும் மேனாட்டு அறிஞர். உண்மையின் நண்பன் இயற்கை. இயற்கை வீணையின் நரம்புகளில் நின்று எழும் ஒவ்வொரு ஒலியும் மனிதனது உள்ளத்தில்….. நரம்புகளில் நின்று எழும் இன்னொலியின் எதிரொலியாக அமைவதை நோவாலிஸ் கண்டார்.

கிரேக்க லத்தீன் இலக்கியங்களில் இயற்கை மனிதனின் வாழ்க்கை நாடக அரங்காகத் தீட்டப்பட்டுள்ளது. அரங்காக மட்டுமின்றி அந்நாடகத்தைக் காணும் அவையாகவும் காண்பதுண்டு.

கவிஞனை உருவாக்கும் மாபெரும் கவிஞன் இயற்கை. கவிஞர்கள் இயற்கையைப் பல கோணங்களில் கண்டனர். தங்கள் உணர்வுக்கும், விருப்புக்கும், அனுபவத்திற்கும் ஏற்ப இயற்கையை விளக்கினர். ஒரு புலவனும் இயற்கையில் கொடுமையைக் காணவில்லை.

கால்ரிட்ஜ் எனும் புலவர் இயற்கையையும் மனிதனையும் ஒன்றாக கண்டார். நாமே இயற்கை: நம் காட்சிக்குத் தென்படும் இந்த உலகு நம் எண்ணத்தின் உருவமே என்பது அவர் தத்துவம். ஆங்கிலப் புலவர் வேட்ஸ்வொர்த் இயற்கையை உயிருள்ளதாகக் கண்டார்.  மனிதனோடு எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து அவன் உள்ளத்திற்கு மகிழ்வும் அறிவும் ஊட்டும் ஆற்றல் மிக்கது இயற்கை.  இயற்கையின் ஒவ்வொரு பொருளும், குன்றும்…… மரமும்………… மழை தூவும் மாலை………………ஒளிபூத்த விண்மீன்கள் என அனைத்தும் அவருக்கு உயிர்த் துடிப்புடன் விளங்கிற்று. அதற்கு உள்ளுணர்வும் ஆத்மாவும் உண்டு. எனவே அது உணர்ந்தது. சிந்தித்தது. அன்பு செலுத்தியது.: அதற்குரிய வழியில் மகிழ்ந்தது. ஒரு ஆவி இன்னோர் ஆவியுடன் தொடர்பு கொள்வது போன்று நாமும் இயற்கையுடன் தொடர்பு கொள்ளலாம். அவள் தருபவள். நாம் பெறுநர்;. ஆயின் அவையனைத்தையும் இணைத்து ஒற்றுழை படுத்துவது ஒரு ஆன்மா என்பது அவர் கருத்து.

ஷெல்லி இயற்கையில் தத்துவத்தைக் காணவில்லை அவர் அகிலாண்டமும் உயிருடையது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டார். டென்னிசன் இயற்கையிடம் அன்பு கூரவில்லை அவர் இயற்கை உயிர்த்துடிப்பு உடையது என்று கொள்ளவில்லை.  உண்மையான உலகத்தின் ஒரு பொய்க் காட்சியே இயற்கை என்பது அவர் கொள்கை.

இயற்கையைப் பெண்ணாகப் பெரும்பான்மையான புலவர்கள் உருவகித்துள்ளனர். அவர்கள் இயற்கையைச் சுவைத்தனர். ஆராயவில்லை என்பர் ஆண்ட்யங். மனிதனால் மனிதனுக்கு அளிக்க இயலாத விடுதலையை இயற்கையில் பெற்றார் பைரன். துன்பப்பட்ட உள்ளத்திற்கு ஆறுதல் அளிக்கும் இயற்கையின் அணை கரங்களில் அர்னல்ட் அடைக்கலம் புகுந்தார்.

இலக்கியத் திறனாய்வு போன்ற நூற்களில் இயற்கை எனும் சொல் இயற்கைக் காட்சிகளைக் குறிக்கும். வானளாவிய மலைகளையும் மலைவீழ் அருவியையும் அருவி புகுந்து வரும் காடுகளையும் வளன் தந்தும், அதன் கண்கவர் எழிலையும் இவை காட்டுவதாலேயே இந்நிலை ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.

காலற்சுழற்சியில் மனிதன் தனது கண்டுபிடிப்புகளால் இயற்கையை மாசு படுத்தினான். இயற்கை வளங்கள் உள்ள இடங்களையெல்லாம் தனது ஆசாபாசங்களுக்காய் அழித்தான். தனது மிதமிஞ்சிய செல்வ வளங்களைப் பதுக்கிவைக்கும் இடமாய் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் மலைகளை மாற்றினான்.

இந்தியாவில் உயரமான மலைகளில் எல்லாம் ஆங்கிலேயர்கள் தங்களின் வணிக உற்பத்திக்காக தேயிலைக்காடுகளையும், காபி தோட்டங்களையும் உருவாக்கினார்கள். வானத்திற்கும் பூமிக்கும்  தட்பவெப்பத் தொடர்பாளர்களாய் இருந்த மலைகளை தங்களின் கோடை வாழிடங்களாய் மாற்றியவர்கள் ஆங்கிலேயர்கள்தான். இவர்கள் காலத்தில் உலெகெங்குமுள்ள மலைச் சிகரங்கள்  கோடை வாழிடங்களாய் வணிக நோக்கில் வடிவமைக்கப்பட்டு அதை சுற்றுலா தளங்களாக்கினார்கள்.

மண்ணும் இமய மலையெங்கள் மலை என்றான் பாரதி… கடந்த இருநூறாண்டுகளில் இமய மலையின் இயல்புமாறி அது தனது தட்பவெப்ப சம நிலையை இழந்து கொண்டிருக்கிறது என்ற கருத்தை சுற்றுச்சுழலியலாளர்கள் முன் வைக்கிறார்கள். இது உண்மை.

இயங்கையின் சீற்றங்களைத் தாங்கி தனது அடிவாரத்தில் வாழும் மக்களை மலைகள் காத்து நின்றன. மலைகளையெல்லாம் வெறும் கணிமக் குன்றுகளாய் கருதி, அவைகளை உடைத்தெடுப்பதற்காகவே ஒரு துறையை அரசாங்கம் உருவாக்கிய கொடுமை நமது காலத்தில்தான் நடந்தது.

காலச்சூழலில் இயற்கையின் மாற்றங்களாலும் சீற்றங்களாலும் மனித இனம்  அழிந்த கதையும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. மனிதன் எப்போது இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வுக்குத் தன்னைத் தயார்படுத்துகிறானோ அப்போது முதல் இயற்கையால் மனிதனுக்கு ஏற்படும் துன்பங்களும் குறையும்.

பூமியின் முகமெங்கும் பசுமை பூக்கச் செய்து புவியை பசுமையின் தாயகமாக்கும் ப(அ)ணியில்….. ஒவ்வொரு மனிதனும் இணைய வேண்டும். எவனொருவன் நாளைய சமூகத்திற்கு நல்ல சூழலை உருவாக்கிக் கொடுக்கிறானோ…. அவனே எதிர்காலத்திற்கான தலைசிறந்த அடையாளம்.            (பசுமைத்தாயகம் ஏப்ரல்2013)

ஊரெங்கும் பீ வாசம்….

ஊராட்சித் தலைவருக்கு

தூய்மை கிராமம் விருது

            (அச்சேறா கவிதை)

சமீபத்தில் மத்திய அமைச்சர் ஒருவர் பேசிய பேச்சு பலத்த எதிர்ப்புகளைச் சம்பாதித்தது. மத்திய அமைச்சர்களின் பேச்சுக்கள் எல்லாமே எதிர்ப்புகளுக்கு உள்ளாகிக் கொண்டுதானிருக்கிறது.. அது வேறு விசயம். ஆனால் இந்த அமைச்சரின் பேச்சுக்கு இவ்வளவு எதிர்ப்பு கிளம்ப வேண்டியதன் அவசியம் என்ன…? கோவில்களை விட கழிப்பறைகள் முக்கியமானவை என்றும்….. புதிதாகத் திருமணமாகும் பெண்கள் புகுந்த வீட்டில் கழிப்பறைகள் இருக்கிறதா என்று தெரிந்த பிறகே திருமணத்திற்கு சம்மதிக்க வேண்டும். என்றும் அவர் பேசியதில் என்ன குறை கண்டார்களோ தெரியவில்லை மனிதரை பிடிபிடி என்று பிடித்து விட்டார்கள்.  அவர் பேசியது தனிப்பட்ட கருத்து என்றும் அந்த கருத்துக்கும் அரசுக்கோ… அவர் சார்ந்த கட்சிக்கோ எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்றும் அரசாங்கமும் கட்சியும் கையெடுத்துக் கும்பிட்டு அவரைக் காப்பாற்றினார்கள்.

இப்படித்தான் நம்ம ஊர் திரைப்பட நடிகர் எஸ்.வி.சேகர் தமிழகத்தின் சட்டமன்ற உறுப்பினராக இருந்த போது ஒரு முறை சட்டப்பேரவையில் பேசும்போது, ‘ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி கொடுக்கிறீர்கள். அதை வாங்கிச் சாப்பிட்டு விட்டு காலையில் இயற்கைக் கடனை கழிப்பதற்கு இரண்டு ரூபாய் கொடுக்க வேண்டியிருக்கிறது!’ என்று குறிப்பிட்டார். நாத்தமடிக்கும் இந்த பேச்சுகளையெல்லாம் கேட்டு  இதை சிரித்து மறக்கக்கூடிய நகைச்சுவையாக எடுத்துக்கொள்வதா……? இல்லை. இது  யோசிக்க வேண்டிய யதார்த்தம்.

இரண்டு ரூபாய் கொடுப்பதுகூட பரவாயில்லை. ஆனால், அப்படிக் கொடுத்தாலும் பயன்படுத்தக் கூடியவையாக நம்முடைய கழிப்பறைகள் இருக்கின்றனவா….. நகராட்சிகளெல்லாம் வளர்ந்து மாநகராட்சிகளாகி விட்டன. நாலணா கழிப்பறைகள் எல்லாம் நாலு ரூபாயாய் மாறி நவீனமாக்கப்பட்டு விட்டது. அப்படியிருந்தும் நம் தேசத்தில் மூத்திரைக் கொச்சையும் பீ நாத்தமும் வீசாத நகரங்கள் உண்டா…. கிராமங்கள் உண்டா…..? ” அய்யா.. நம்ம ஊருக்கு பீயூர்ன்னு பேரு மாத்துங்கையா….. நாலு பக்கமும் கால் வைக்க முடியல…” என்று ஒருவர் தனது கிராமத்தில் நடந்த கிராம சபைக் கூட்டத்தில் சொன்னாராம்.  இவை வேடிக்கையாய் வடிந்த  வார்த்தைகளா…. வேதனையில் வெடித்த வார்த்தைகளா…..? மனிதன் கழிவை மனிதன் சுமந்து மல நாற்றமன்றி மற்றொரு நாற்றம் அறியா நாசிகளோடு ஒரு கூட்டம் வாழ்வது நியாயமா….? (மல நாற்றம் பிடித்தே  உயிர்வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் உள்ள தேசத்தில்  மலம் குறித்தும்  விவாதிக்க வேண்டிதுள்ளதால், மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டு என்னோடு பயணிக்குமாறு வேண்டுகிறேன்)

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்காரன் இந்தியாவில் நுழைந்த பிறகு நம்முடைய திறந்த வெளி மலங்கழிப்பகங்களைக் கண்டு மிரண்டு…. கழிப்பறைகள் உருவாக்க நினைத்து அதற்காக பெங்காலி திட்டம் என்று ஒரு திட்டத்தையும் தயாரித்து அதை நடைமுறைப்படுத்த பணமில்லாமல்  (மனமில்லாமல்) கைவிட்ட கதையும் உண்டு.

கழிப்பறை வசதி என்பது ஆரோக்கியத்தின் அடிப்படையாகும். இயற்கையின் அழைப்பிலிருந்து யாரும் தப்பிக்க முடியாது. விழித்ததிலிருந்து படுக்கைக்குச் செல்லும் வரை, ஏன்? தூக்கத்திற்கு இடையிலும் கூட இயற்கை உபாதைகளுக்கு பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும். வீடு, அலுவலகம், பயணம் என்று எங்கே வேண்டுமானாலும், எப்போது வேண்டுமானாலும்  கேட்காமல், கொடுக்கும் செல்போன் கம்பெனிக்காரனின் குறுஞ்செய்திகள் போல  இயற்கையின் அழைப்பு வரலாம்.  அதை  இப்போது முடியாது என்றோ, அப்புறம் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று ஒத்திப் போட முடியாது. ஆனால் இதைப்பற்றிப் பேசுவதற்குக் கூட யோசிக்கிறோம். அது ஏதோ கூடாத…. கெட்ட செயல் போல எண்ணுகிறோம். இயற்கை உபாதைகள் ஏற்பட்டால், வெளிப்படையாகச் சொல்ல பலர் கூச்சப்படுகிறோம்.

வீதிக்கு வீதி வகை வகையான உணவகங்கள், கடைகள் எல்லாம் இருக்கின்றன. ஆனால் கழிப்பறை மட்டும் நாம் தேடும் இடத்தில் அல்லது தேவைப்படும் இடத்தில் இருப்பதில்லை. வீட்டைவிட்டுப் புறப்படுவதற்கு முன்பே எல்லாவற்றையும் முடித்துக் கொண்டு புறப்பட வேண்டிய கட்டாயநிலை உள்ளது. பல நேரங்களில் அவசரத்துக்கு இடம் கிடைக்காமல் உரிய இடம் தேடி அலைந்து அல்லல்படுகிறோம்…. இது கோடிக்கணக்கான மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை.

மதுரைக்கு அருகில் ஒரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண் குழந்தைகள் காலைக் கடன் முடிப்பதற்கு அவசரமாக தண்டவாளம் கடந்து செல்கையில்  ரயிலில் அடிபட்டுச் செத்துப் போன சோகச் செய்தியையும் படிக்கத்தானே செய்தோம்.

தமிழ் நாட்டில் மட்டுமல்ல.. இந்தியா முழுமைக்குமே இதுதான் நிலவரம். ‘கழிப்பறை என்பது அவ்வளவு முக்கியமா?’ என்று உங்களுக்குக் கேள்வி எழலாம். சரியான கழிப்பறை வசதி இல்லாததால், வெட்டவெளியில் மனிதர்கள் கழிக்கும் மலத்தாலும் மூத்திரத்தாலும் பல்வேறு நோய்கள் ஏற்படுகின்றன. ‘உலகெங்கும் வயிற்றுப்போக்கால் உயிரிழக்கும் குழந்தைகளில் சுமார் 15 லட்சம் குழந்தைகள் இப்படி சுகாதாரமற்ற திறந்த வெளிக்கழிப்பிடங்களால் ஏற்படும் தொற்றுநோய்கள் காரணமாகவே உயிரிழக்கிறார்கள்!’ என்று யூனிசெப் ஓர் அறிக்கையில் கூறியுள்ளது. பெண்களுடைய கண்ணியத்தைக் காப்பதில் கழிப்பறைகள் முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. வெட்டவெளியை கழிப்பறையாகப் பயன்படுத்துவது பெண்களைப் பொறுத்த வரை எவ்வளவு கொடூரமானதாக இருக்கும். இருள் பிரியாத அதிகாலை நேரத்தையும், இருள் கவியும் மாலை நேரத்தையும் மட்டுமே அவர்கள் பயன்படுத்த வேண்டிய நிலை இருக்கிறது.  இதனால் அவர்கள் தொற்றுநோய், பாலியல் பலாத்காரம் உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரச்சனைகளுக்கு ஆளாகின்றனர்.  அண்மையில், உலக வங்கியின் முன்முயற்சியால் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வு ஒன்றில், ‘தமிழ்நாட்டில் பெண் குழந்தைகள் படிப்பை நிறுத்துவதற்கு பள்ளிகளில் போதுமான கழிப்பறைகள் இல்லாதது ஒரு காரணம்’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது.  உலக அளவில் 260 கோடி நபர்கள் (அதாவது உலக மக்கள் தொகையில் 40 விழுக்காட்டினர்) கழிவறை உள்ளிட்ட அடிப்படைவசதிகள் இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். இதில், 98 கோடி பேர் சிறுவர், சிறுமியர்கள். இவர்கள் வயல்வெளிகளில்….ஆறு குளங்களின் கரைகளில்……கடற்கரை மணல்வெளிகளில்…தெரு ஓரங்களில்…..தங்கள் கழிவுகளை இறக்கி வைத்து அசிங்கப்படுத்தி  வருகிறார்கள். இதன் மூலம் பரவும் நோய்களின் எண்ணிக்கை கணக்கில் அடங்காதவை.

ஆண்டு தோறும் தண்ணீர் மற்றும் சுகாதாரக் குறைவு தொடர்பான நோய்கள் மூலம் 50 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட சிறுவர்கள் மரணம் அடைந்து வருவதாக ஐக்கிய நாடுகள் சபை தெரிவிக்கிறது. இதில் ஐந்து வயதுக்கு உட்பட்டவர்கள்தான் அதிகம்.

உடல் ரீதியான வேறுபாட்டால் பெண்கள் கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்தும் நேரம் ஆண்களை விட அதிகம். ஆகவேதான் பெண்களுக்கும் ஆண்களுக்குமான கழிப்பிட வசதிகள் 2:1 என்றவிகிதத்தில் இருப்பது நல்லது என்று உலக அளவிலான IPC (International Plumbing Code) அறிவுறுத்தியுள்ளது. பெரும்பாலான மேலை நாடுகள் ஆண்களுக்கு ஒரு கழிப்பிடம் கட்டினால் அந்த இடத்தில் பெண்களுக்கு இரண்டு கழிப்பிடங்கள் கட்ட வேண்டும் என சட்டம் இயற்றி உள்ளன. (நம்ம ஊர்ல அது இல்லைங்க)

கழிப்பறை வசதியை நான்கு விதமாக இந்த அறிக்கை பிரித்துக் காட்டுகிறது. அதாவது வெட்டவெளியைக் கழிப்பறையாகப் பயன்படுத்துகிறவர்கள், சுகாதாரக்குறைவான கழிப்பிடங்களைப் பயன்படுத்துகிறவர்கள், பொதுக்கழிப்பிட வசதிகளைப் பயன்படுத்துகிறவர்கள், தண்ணீர் வசதி நன்றாக உள்ள கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்துகிறவர்கள் என்று அந்த அறிக்கை வகைப்படுத்தி இருக்கிறது.

2006-ம் ஆண்டு நிலவரப்படி ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் 28 விழுக்காடு மக்கள் வெட்டவெளியை கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்துவது தெரியவந்துள்ளது. லத்தீன் அமெரிக்கா மற்றும் கரீபியன் நாடுகளில் அது ஏழு விழுக்காடாக இருக்கிறது. மேற்காசிய நாடுகளில் அது ஐந்து விழுக்காடு மட்டுமே. ஆனால், தெற்காசிய நாடுகளில் உள்ள மக்களில் 48 விழுக்காடு பேர் திறந்தவெளியையே கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்துவது தெரியவந்துள்ளது. உலகில் மேம்படுத்தப்பட்ட சுகாதார வசதிகளுக்காக இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டு, அதை குறிப்பிட்ட ஆண்டுக்குள் எட்டவேண்டும் என்றும் உலக சுகாதார நிறுவனம் வரையறுத்துள்ளது. அந்த இலக்கை எட்டிக்கூடப் பார்க்காத நாடு  இந்தியா மட்டும்தான்.

உலக அளவில் சுகாதாரமான கழிப்பறை வசதி இல்லாத 260 கோடி மக்களில் 180 கோடி பேர் தெற்காசிய நாடுகளில் மட்டும் வசிக்கிறார்கள் என்று தெரியவந்துள்ளது. இந்தியாவைப் பொறுத்த வரை 28 விழுக்காடு மக்கள் மட்டுமே நல்ல கழிப்பறை வசதியோடு வாழ்கிறார்கள் என்று கண்டறியப்பட்டுள்ளது. ஆப்பிரிக்க நாடுகளில் காங்கோ, உகாண்டா, தான்சானியா போன்றவை இந்தியாவைவிட மேம்பட்ட சுகாதார வசதியோடு இருக்கின்றன என்பது கூடுதல் தகவல்.

திறந்தவெளியைக் கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்துகிற மக்கள் அதிகம் வசிக்கும் நாடுகளில் இந்தியாதான் முதலிடம் வகிக்கிறது. உலகில் 120 கோடி பேர் இப்படி திறந்தவெளியை கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 13 நாடுகளில் இந்தப் பழக்கம் அதிகமாக இருப்பது தெரிய வந்துள்ளது. சீனா, நைஜீரியா, பிரேசில், பங்களாதேஷ், நேப்பாள், சூடான், வியட்நாம் உள்ளிட்ட அந்த 13 நாடுகளில் முன்னிலை வகிப்பதும் இந்தியாதான். இங்கு 66 கோடி பேர் திறந்தவெளியை கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று யுனிசெப் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. அதாவது உலகில் திறந்தவெளியை கழிப்பிடமாகப் பயன்படுத்தும் மக்கள் தொகையில் பாதிக்கும் அதிகமானவர்கள் இந்தியாவைச் சேர்ந்தவர்கள் தான். (சும்மா காத்தாட உட்கார்ந்து வெளிக்கு போறதுல நாமதானய்யா நம்பர் ஒண்ணு…)

கழிப்பிட வசதி என்பது வீட்டு வசதியோடு தொடர்பு கொண்டது என்பதை நாம் அறிவோம். குடியிருக்க வீடே இல்லாதவர்கள், எப்படி மேம்படுத்தப்பட்ட கழிப்பறை வசதியோடு இருக்க முடியும்? உலகிலேயே குடிசைகள் அதிகமாக இருக்கும் நம்முடைய நாட்டில் கழிப்பறை இல்லாதவர்கள் அதிகமாக இருப்பதில்… ஆச்சர்யம் ஒன்றுமில்லை. ஒண்டுவதற்கே சிரமமாக இருக்கும் குடிசை வீடுகளில் கழிப்பறை கட்டுவது என்பது கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒரு விசயம். 2001-ம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி தமிழ்நாட்டிலுள்ள வீடுகளில் 20 விழுக்காடு வீடுகளுக்கு மின்சாரமும், கழிப்பறை வசதியும் இல்லை என்று கண்டறியப்பட்டது. கிராமப் பகுதிகளில் இந்த எண்ணிக்கை அதிகமாக இருக்கிறது.  27 விழுக்காடு வீடுகளில் மின் வசதியும், கழிப்பறை வசதியும் இல்லை. மின்சாரமும், கழிப்பறை வசதியும் உள்ள வீடுகள் வெறும் 33 விழுக்காடு மட்டுமே. சுமார் 65 விழுக்காடு வீடுகளில் கழிப்பறை வசதி இல்லையென்று சென்செஸ் அறிக்கை கூறுகிறது. மொத்தமுள்ள ஒரு கோடியே 41 லட்சத்து 73 ஆயிரம் வீடுகளில் கழிப்பறை வசதி இல்லாத வீடுகள் சுமார் ஒரு கோடியாகும்.

கழிப்பறை பிரச்சனைக்குத் தீர்வு காணும் வகையில் 2001ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 19ம் தேதி உலக கழிவறை அமைப்பு ( World Toilet Organisation – WTO). உருவாக்கப்பட்டது. சிங்கப்பூரை தலைமையகமாகக் கொண்டு செயல்படும் இந்த அமைப்பில் உலகம் முழுவதும் உள்ள கழிவறை தொடர்பான 15 அமைப்புகள் ஒன்று கூடி நவம்பர் 19 ஆம் தேதியை உலக கழிப்பறை தினம் என  (World Toilet Day, November 19 ) அறிவித்தன. (ச்ச்சீ….. இதுக்குக்கூடவா தினம்…???? என்று நீங்கள் முகம் சுளிப்பது தெரிகிறது. இது முகஞ்சுளிக்கும் விஷயமல்ல….) கழிப்பறைச் சுகாதாரத்தின் முக்கியத்துவத்தையும் அது தொடர்பான விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்துவதுதான் இந்த தினத்தின் முக்கிய நோக்கமாகும்.

ஆண்டு தோறும் உலக கழிவறை தின உச்சி மாநாடு நடத்தப்பட்டு வருகிறது. 2007 ல் இந்தியாவில் புதுடெல்லியில் இம்மாநாடு நடந்தது. இதில், சுகாதாரத் துறை கல்வியாளர்கள், சுகாதார நிபுணர்கள், கழிவறை வடிமைப்பாளர்கள், சுற்றுச் சூழலாளர்கள் பங்கேற்றார்கள்.  ஒவ்வொரு கழிவறை அமைப்பும் தான் சார்ந்துள்ள நாடுகளில் தூய்மையான கழிவறைகளை உருவாக்க பாடுபட்டு வருகின்றன. பெண்கள், கைக்குழந்தை இருக்கும் பெண்கள், பார்வையற்றவர்கள் ஆகியோருக்கு அதிக வசதியுடன் கூடிய தூய்மையான கழிவறைகளை அமைக்க உதவி வருகிறது. இந்த அமைப்பில் இப்போது சுமார் 105 உறுப்பினர்கள் இருக்கிறார்கள்.

இந்த அமைப்பு 2005 ல் உலகின் முதல் உலக கழிவறை கல்லூரியை (World Toilet College) தொடங்கியது. இங்கு கழிவறை வடிமைப்பு, பராமரிப்பு, பள்ளிக்கூட சுகாதாரம், அவசரகால சுகாதாரம் போன்றவை குறித்து கற்றுத்தரப்படுகிறது.

பிந்தேஸ்வர் பாடக் என்பவர் ‘சுலப் இண்டர்நேஷனல்’ என்ற தன்னார்வ சேவை நிறுவனத்தைத் தொடங்கி அதன் மூலம் முக்கிய நகரங்களில் சமுதாயக் கழிப்பறைகளை அமைத்துள்ளார். நாள்தோறும் சுமார் 1 கோடிக்கும் மேலான மக்கள் பயன்படுத்தும் வகையில் 5000க்கும் மேற்பட்ட கழிப்பறைகளை இவரது அமைப்பு நிர்வகித்து வருகிறது.

சக்கரங்கள் பொருத்திய நடமாடும் அல்லது நகரும் நவீன கழிப்பறைகள் மேலை நாடுகளில் புழக்கத்துக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. எங்கெல்லாம் தற்காலிகமாக இந்த வசதி தேவைப்படுகிறதோ அங்கெல்லாம் இத்தகைய கழிப்பறைகளைப் பயன்படுத்தலாம். பத்தாண்டு உத்திரவாதத்துடன் பல நிறுவனங்கள் இத்தகைய கழிப்பறைகளை விற்பனை செய்கின்றன.

சென்ற ஆண்டு (2011) மே மாதம் இந்தியாவிலேயே முதன் முதலாக நாணயம் போட்டதும் இயங்கும் ‘நவீன இயந்திரக் கழிப்பறை’ திருவனந்தபுரத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த கழிப்பறையை உபயோகிப்பவர்கள் அதற்கான நாணயத்தை நுழைவாயிலில் உள்ள இயந்திர துவாரத்தில் போட்டதும் கதவு திறக்கும், மின் விளக்கு எரியத் தொடங்கும். அதன் பின்பு உள்ளே சென்று கழிப்பறையை பயன்படுத்திவிட்டு கதவை திறந்து வெளியே வந்தவுடன் தானாகவே தண்ணீர் பீச்சியடிக்கப்பட்டு சுத்தம் செய்யப்படும்.

சுகாதாரக் கழிப்பிடத் திட்டம் குறித்து மக்கள் மத்தியில் குறிப்பாக கிராமப்புற மக்களிடையே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தவும், அதன் மூலம் சுகாதாரமான வாழ்வுக்கு உத்திரவாதம் அளிக்கவும் நம்முடைய மத்திய, மாநில அரசுகள் பல்வேறு நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு வருகின்றன.

2000மாவது ஆண்டு முதல் ‘முழு சுகாதார இயக்கம்’ (Total Sanitation Campaign) செயல்பட்டு வருகின்றது. நகர்புற, கிராமப்புற பாகுபாடின்றி அனைவருக்கும் இத்திட்டத்தின் பயன் சென்றடைய வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் இத்திட்டம் மக்கள் இயக்கமாக செயல்பட்டு வருகிறது. கழிவறை அமைத்தல், திட, திரவக்கழிவு மேலாண்மை, மழைநீர் சேகரிப்பு, பள்ளிச் சுகாதாரக் கல்வி போன்ற செயல்களை உள்ளடக்கியது இந்த இயக்கம்.

இந்த திட்டத்தின் கீழ் அனைத்து குடியிருப்புப் பகுதிகளிலும் கழிப்பிட வசதியை ஏற்படுத்தித் தருவதில் மத்திய மாநில அரசுகளும், உள்ளாட்சி அமைப்புகளும் ஒருங்கிணைந்து அந்தந்தப் பகுதி மக்களின் ஒத்துழைப்போடு முழு சுகாதார இயக்கத்தை மேற்கொண்டு வருகின்றன.

கழிப்பறை வசதி என்பது வீட்டு வசதியோடு தொடர்புடையது. மலம், சிறுநீர் கழிக்க, அவற்றை அகற்றத் தேவையான தண்ணீர் வசதி போன்றவற்றை உள்ளடக்கியதே கழிப்பறை வசதி எனப்படும். சுகாதாரமான கழிப்பறை வசதி இல்லாது போனால் தனிமனித ஆரோக்கியம் பாதிப்புக்குள்ளாகும். ஆரோக்கியமற்ற குடிமக்களால் நாட்டின் பொருளாதாரமும் பாதிக்கப்படும்.  சுகாதாரக் குறைவால் அரசுக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் செலவாகிறது. அந்தப் பணத்தை கழிப்பறைகள் கட்டுவது போன்ற ஆக்கபூர்வமான பணிகளில் செலவழித்தால் நிரந்தர தீர்வு ஏற்படும் என்பது சுகாதாரத்துறை வல்லுநர்களின் கருத்தாகும். சுகாதாரத்திற்காய் செலவிடப்படும் ஒரு ரூபாய் என்பது  வளர்ச்சிக்கான ஐந்து ரூபாய்க்குச் சமம்.

திறந்தவெளியில் மலம் கழிப்பதில்   சுதந்திரமிருப்பதாக பலர் கருதுகின்றனர். ‘வந்தால் போகலாம்…. போனால் வரலாம்…….. என்றில்லாமல் கழிவறையைக் கட்டிக்கொண்டு அதைக் கழுவிக் கொண்டு என்று சலித்துக் கொள்பவர்களும் உண்டு. இந்த எண்ணம் அண்மைக் காலமாக மாறி வருகிறது. வீட்டோடு இணைந்த கழிப்பறைகளைக் கட்டிக் கொள்வதில் மக்கள் ஆர்வம் காட்டுகின்றனர்.(சிலர் வாஸ்து பார்த்து கூட கட்டுகிறார்கள் என்பது கூடுதல் தகவல்) இதற்கெல்லாம்  காரணம், திறந்த வெளியில் மலம் கழிப்பது தவறு என்று விழிப்புணர்வு அல்ல….. ‘அவசரத்துக்கு’ ஒதுங்கக் கிடைத்த மறைவிடங்கள் இன்று கிராமங்களில் கூட காணாமல் போய்விட்டது. இயற்கை உபாதைகளை வெளியேற்றவிரும்பும் ‘அந்த‘க் கணத்தில் கழிப்பறை வசதி கிடைப்பது என்பது ஒரு வரப்பிரசாதம். அதனை ஒவ்வொரும் நிச்சயம் உணர்ந்திருப்பார்கள்.

சுகாதாரம் என்பது மக்கள் வாழ்வின் அடிப்படை உரிமை என்று உலக அளவில் குரல்கள் வலுத்து வருகின்றன. 2025ம் ஆண்டுக்குள் கழிப்பறை பிரச்சனைக்கு தீர்வு காண ஐ.நா. தீர்மானித்துள்ளது. ’2015ல் அனைவருக்கும் கழிப்பறை வசதி’ என்ற இலக்கை அடைவதற்கான செயல்பாடுகளுக்கு உலக நாடுகளுக்கு ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பு அழைப்பு விடுத்துள்ளது. 11வது உலக கழிப்பறை உச்சி மாநாடு  இந்தாண்டு நவம்பர் 22 முதல் 25 வரை சீனாவில் நடைபெற்றுள்ளது.

அரசு அடிப்படை வசதிகளை ஏற்படுத்தித் தந்தாலும் அதை பயன்படுத்துகிற, பராமரிக்கிற பொறுப்பு பொதுமக்களைச் சார்ந்ததுதான். அரசாங்கம் ஏற்படுத்தித் தருகிற பொதுச் சுகாதார வளாகங்களை மக்கள் எவ்வாறு  பராமரிக்கிறார்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்த ஒன்று. தண்ணீர் வசதி இல்லாமல் சுகாதார வளாகங்களை உருவாக்குவதால் தான் இப்படியான சிக்கல் எழுகிறது என்று சொல்லப்பட்டாலும் அது மட்டுமே காரணமல்ல. மக்களிடையே போதிய விழிப்புணர்வும், பொறுப்புணர்வும் இல்லாததும் கூட காரணம்.

நகரங்களை திட்டமிடுபவர்களும், வீடு கட்டுபவர்களும் கழிப்பறைக்கு இடம் ஒதுக்குவதை, பணம் செலவிடுவதை ஒரு வீண் வேலையாக, வீண் செலவாகக் கருதாமல் அதனை ஒரு பயனுள்ள மூலதனமாகக் கருத வேண்டும். ‘ஒரு தேசத்தின் வளர்ச்சியை அதன் கழிப்பறை வசதிகள் எளிதாகக் காட்டி விடும்’ என்கிறார்கள் சர்வதேச சுகாதார நிபுணர்கள். அரிசி இலவசமாகக் கிடைக்கும் சமூகச் சூழலில் சிறுநீர் கழிக்க இரண்டு ரூபாய், மூன்று ரூபாய் என்பது மிகப் பெரிய சமூக முரண்பாடு. கழிப்பறை வசதிகளை மேம்படுத்தாத சமூகம், அடிப்படைச் சுகாதாரக் கேடுகளில் சிக்கி ஆரோக்கியமற்ற தலைமுறையைத்தான் உருவாக்கும்.

கழிப்பறை வசதியை மேம்படுத்தி, அத்துடன் கழிப்பறையை எப்படி பயன்படுத்துவது என்பது குறித்த விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்த அரசு மற்றும் தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள்  இன்னும் தன் முனைப்போடு செயல்பட வேண்டும்.

சுத்தம் சோறு போடும்’ என்று தமிழில் ஒரு முதுமொழி உண்டு. அதன் பொருள், மனிதர்களுக்கு அகச்சுத்தம், புறச்சுத்தம் இரண்டுமே அவசியம். அப்போதுதான் ஆரோக்கியமான வாழ்வு சாத்தியமாகும். ‘நாம் சுத்தமாக இருக்க நினைத்தாலும், நம்முடைய சூழ்நிலை அதற்கு இடம் கொடுப்பதில்லையே…’ என்று நம்மில் பலரும் வருந்தியிருப்போம். ஏனென்றால், மிகவும் அடிப்படையான சுகாதார வசதிகளைப் பொறுத்த வரை நாம் இன்னமும் மிக மிகப் பின்தங்கிய நிலையில்தான் இருக்கிறோம்.

நகரங்களுக்குப் போனால் திரும்பிய பக்கமெல்லாம் ஹோட்டல்கள். ஆனால், அவசர ஆத்திரத்துக்கு ஒரு கழிப்பறை வேண்டுமென்றால், நீங்கள் தெருத்தெருவாகத் தேடி அலைய வேண்டும் அல்லது சாப்பிடுவது போல் பாவனை செய்து ஏதாவது ஒரு ஹோட்டலுக்குள் நுழைய வேண்டும். அதிலும், பெரிய ஹோட்டல்களாக இருந்தால் தப்பித்தோம். இல்லாவிட்டால், கழிப்பறையைப் பார்த்துவிட்டு, வாந்தி எடுக்காமல் திரும்புவது கஷ்டம். இதுதான் நம்முடைய நகரங்களின் நிலவரம்.

நான்காண்டுகளுக்கு முன் பல ஆஸ்கார் பரிசுகளை அள்ளிக் குவித்த ‘ஸ்லம் டாக் மில்லியனர்’ திரைப்படத்தில் ஒரு காட்சிவரும். அந்தப் படத்தின் நாயகனான சிறுவன் திறந்தவெளி கழிப்பறையில் மலம் கழித்து கொண்டிருப்பான். அப்போது அமிதாப்பச்சன் அங்கு வந்திருப்பதாக யாரோ சொல்லிக்கொண்டு போவார்கள். அவன் அந்த மலக்குழியில் குதித்துக் கரையேறி அப்படியே அமிதாப்பைப் பார்க்க ஓடுவான். படம் பார்ப்பவர்களை குமட்டச் செய்த காட்சி அது. இந்தியாவின் தரத்தைத் தாழ்த்தும் காட்சி என்ற விமர்சனங்களும் கிளம்பின. ஆனால், நம்முடைய தேசத்தில் பல இடங்களைப் போய் பார்த்தால்… அத்தகைய காட்சிகள் அன்றாட நிகழ்வுகளாக இருப்பதை உணரலாம். இந்த நிலையை மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு நம் அனைவருக்குமே உள்ளது.மனிதன் மலத்தை சகமனிதன் அள்ளும் நிலையும், ஒரு மனிதன் மலத்தை மற்றொருவன் பார்த்து முகம் சுளிப்பதும் ஆரோக்கியமான செயல் அல்ல என்பதை நம் பிள்ளைகளுக்காவது சொல்லித் தருவோம்.

(பசுமைத்தாயகம் டிசம்பர் 2012)


“கொல்லிமலை எனக்கிளைய செல்லிமலை அம்மே….

கொழுநனுக்கு காணிமலை பழனிமலை அம்மே….

எள்ளுலவும் விந்தைமலை எந்தைமலை அம்மே

இமயமலை என்னுடைய தமையன்மலை அம்மே….“

-குற்றாலக் குறவஞ்சி

பண்டைய இலக்கியங்களை வாசிக்கும் போதெல்லாம் குற்றாலக்குறவஞ்சியின் வரிகள் வந்து வந்து செல்லும். தமிழ்க்கடவுள் முருகனுக்கு குறமகள் வள்ளியை மணமுடித்துக் கொடுத்தபோது ஆதினத்து மலைகளையெல்லாம் முருகனுக்கு சீதனமாய்க் கொடுத்ததாக குறவஞ்சி செய்தி சொல்கிறது. நமது தெய்வங்கள் எல்லாம் மலைமேல் நின்றே நமக்கு தரிசனம் தருகிறார்கள். அதுவும் மேற்குத் தொடர்ச்சிமலைகள் என்றால் தெய்வங்களுக்கெல்லாம் கொள்ளை  ஆனந்தம்.

வருசநாட்டுப் பள்ளத்தாக்கில் கிழக்குப் பக்கமாக உள்ள மலைகள் சதுரகிரி மலைகள். இவை 480 சதுர கி. மீ., பரப்பளவு கொண்டது. கடல் மட்டத்திலிருந்து நாலாயிரத்து ஐந்நூறு அடி உயரத்தில் உள்ளது. இது மதுரை, தேனி, விருதுநகர் மாவட்டங்களை இணைக்கிறது. இதில் சாப்டூர்- வத்ராயிருப்பு இடையே 230 ச.கி.மீ.,பரப்பில் மதுரை மாவட்ட மலை பகுதியில் 60 கிராமங்கள் உள்ளன. மலைமேல் கோவில் கொண்ட சதுரகிரி சுந்தர மகாலிங்கப் பெருமானைத் தரிசிக்க மக்களின் மலையேற்றம், ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆடி அமாவாசையை முன்னிட்டு நடைபெறும்.  முதல்நாள் மாலையில் தொடங்கி இரவெல்லாம் அடர்ந்த வனத்தில் நடந்து, அதிகாலையில் சதுரகிரி கோயிலில் போய் சேரும். இந்த நீண்ட பயணத்தில் ஆண்களும் பெண்களுமாய் ஏறக்குறைய மூன்று லட்சம் மக்கள் பயணம் செய்கிறார்கள். சூரிய உதயத்தில் மலை உச்சியிலிருந்து கிழக்குப் பக்கம் பார்த்தால் கடல் வரையிலான நீண்ட சமவெளி தெரியும். மனிதர்கள் எறும்புகளாக மாறி ஊர்ந்து செல்வதைப்போல ஒரு இனிப்பான பயணம். பயணச் சோர்வை கொஞ்சம் தணித்துக் கொள்ள எருமைப்பாறையில் இளைப்பாறுதல் இருக்கும். குடிக்கத் தண்ணீர் இருக்கும். சதுரகிரி மலை மூலிகைகளுக்குப் பெயர்போன மலை. இன்றும் பல மூலிகைகள் இருக்கின்றன. மூலிகைகளின் வகை தெரியாமல் அவற்றை வேரோடு தோண்டி எடுத்துச் செல்லும் மனிதர்களால்  வனம் தன்னியல்பைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. கிரிவலம் என்பது வெறும் ஆண்மீகத்தோடு மட்டும் தொடர்புடையதல்ல…. மலைவலம் வரும்போது இயற்கையின் எழில் நிறைந்த மூலிகை வாசம் மனதுக்குள் இதம் தரும். உடல் ஆரோக்கியம் பெறும். இதற்காகவே நமது முன்னோர்கள் கிரிவலம் வருவதை வாழ்வின் ஒரு கட்டாயமாகக் கொண்டிருந்தார்கள். ரஜினி போன்ற ஆண்மீகவாதிகள் அல்லது வசதியானவர்கள் இமயமலைக்குச் சென்றாலும், சாதாரண மக்கள் ஆண்டுக்கு ஒரு முறையாவது குற்றாலம், பழனி, கொல்லிமலை, ஊட்டி, கொடைக்காணல், சதுரகிரி, சபரிமலை போன்ற மலைகளில் ஏறி இறங்க வேண்டும் என வேண்டுதல் ஏற்படுத்திக்கொண்டு அதை தமது வாழ்நாள் கடமையாகவே கருதுகிறார்கள்.

சதுரகிரி மலையிலும்,  குற்றால மலையிலும் உள்ள  ஆண்டிகளாய் சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் பலர் தங்களின் வாழ்வில்  சமூக மயமாக்கப்பட்ட உலக நடைமுறையில் கிடைக்கப் பெறாத நிம்மதியை மலைத் தளங்களில் பெற்றுள்ளார்கள். இதில் இறைவழிபாடு எந்தளவுக்குத் தொடர்புடையதோ எனக்குத் தெரியாது….. ஆனால் இயற்கை  வழிபாடே மனிதனை இயல்பாக்கி அவனது மன நலத்தைப் புதுப்பிக்கிறது.  இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வே  உயிரினங்களுக்கான புத்துயிர்ப்பாய் இன்றும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. (இது பட்டறிவு. எங்கள் கிராமம் குக்கிராமமாக இருந்தபோது மக்கள் தங்களுக்கான வைத்தியங்களுக்குப் பெரும்பாலும் மூலிகைகளையே நம்பியிருந்தனர். குக்கிராமம் பேரூராட்சியான பிறகுதான் தொட்டதுக்கொல்லாம் ஊசிகுத்தும் வைத்தியமுறை வந்துவிட்டது)

ஆனால்…….?

அன்மைக்காலங்களில் நம்முடைய  இறைவழிபாடுகளும் இன்பச்சுற்றுலாக்களும் புவி வனப்பின் மீதுள்ள ஆயிரமாயிரம் இயற்கை உயிரிங்களுக்கு துன்பம் ஈந்து கொண்டிருக்கின்றன.  தென் மேற்குப் பருவக்காற்று தொடங்கும் காலமான ஆடி மாதத்தில்  மரங்களும் செடிகளும் கொடிகளும் மழையை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கிடக்கும் போது லட்சக்கணக்கான மக்கள் மலையேறுகிறார்கள். தங்களின் மனச்சுமையையும், துன்பங்களையும் கடவுளிடம்  கொட்டுவதற்காக மலையேறும் மக்கள், துன்பங்களோடு தாங்கள் கொண்டு வரும் துயரக் குப்பைகளையும் மலைகளிலேயே விட்டுவிட்டுச் செல்கிறார்கள். மக்களின் மனச்சுமை நீங்கியதோ இல்லையோ மலைகளின் அவலச்சுமை மட்டும் நீங்கவேயில்லை. திருவிழா முடிந்த பிறகு மலையில் ஏறிப்பார்த்தால் எங்கெங்கு காணினும் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நெகிழிகளே  கொண்டிக்கிடக்கின்றன. சலசலக்கும் நீரோடைகளையெல்லாம் சரசரக்கும் நெகிழிக் குப்பைகள் மூடிக்கொண்டதால் நீரூற்றுகள் அடைபட்டுப் போய்விடுகின்றன. இது சதுரகிரிக்கு மட்டுமல்ல….. சபரிமலைக்கும் பொருந்தும்.

கார்த்திகை மார்கழி மாதங்களில் காலைநேரப் பனியைக் கிழித்துக்கொண்டு பெரியாறு புலிகள் சரணலாயத்துக்கு உட்பட்ட வனப்பகுதியில் அமைந்துள்ள சபரிமலைக்குச் செல்லும் லட்சக்கணக்கான பக்தர்களுக்குத் தெரியாது…. அங்கு அய்யப்பன் மட்டுமல்ல… ஆயிரமாயிரம் கானுயிர்களும் குடியிருக்கின்றன என்று…. முன்பு மகரவிளக்கு திருவிழா மட்டுமே இங்கு நடந்தது. ஆரம்பத்தில் தமிழ்நாடு, கேரள பக்தர்கள் மட்டுமே வந்தனர். நாளடைவில் ஆந்திரா, கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா போன்று அகில இந்தியாவில் இருந்தும் பக்தர்கள் வர தொடங்கினர். இதனால் கார்த்திகை முதல் தேதி முதல் 41 நாட்கள் மண்டலகாலம் தொடங்கப்பட்டது. பின்னர் மாதபூஜை, சித்திரை விஷூ, பங்குனி உத்திரம் போன்ற நாட்களிலும் நடைதிறக்கப்பட்டது.  என்றாலும் மண்டல – மகரவிளக்கு காலத்தில்தான் அதிகமாக பக்தர்கள் வருகின்றனர். சபரிமலையை நிர்வகித்து வருவது திருவிதாங்கூர் தேவசம் போர்டு. இதன் கீழ் உள்ள பிற கோயில்களுக்கு, சபரிமலை வருமானம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இங்கு வரும் பக்தர்களில் தமிழகத்தை சேர்ந்தவர்களே அதிகம். அடுத்ததாக ஆந்திரா, கர்நாடகா, கேரளாவைச் சேர்ந்தவர்கள் இடம் பெறுகின்றனர். பக்தர்களுக்கு வசதிகள் செய்து கொடுக்காமல் இருக்க தேவசம்போர்டு காரணம் சொல்வதில்தான் குறியாக இருக்கிறதே தவிர, பிரச்னைகளுக்கு தீர்வு காண்பதில் ஆர்வம் காட்டவிலை. சபரிமலையில் சீசன் நேரத்தில் கிடைக்கும் 200 கோடி ரூபாய் வருமானத்துடன், பக்தர்கள் கேரளா வழியாக பயணம் செய்வதன் மூலம் பல கோடி ரூபாய் வருமானம் கிடைக்கிறது என்பதை கேரள அமைச்சர்களே பலமுறை ஒப்புக்கொண்டு விட்டனர். எனினும் சபரிமலை விஷயத்தில் போதுமான கவனமின்மைதான் அடிக்கடி உயிர்பலியை ஏற்படுத்தி வருகிறது. குமுளியில் தொடங்கி பம்பைநதி வரையில் திருவிழாக்காலங்களில் கொட்டப்படும் குப்பைகள் கணக்கில் அடங்காதவை. (“கங்கைநதிபோல் புண்ணிய நதியாம் பம்பையில் நீராடி…. ” என்ற  வீரமணியின் பாடல் கங்கையைப் போலவே பம்பையும் பக்தியின் பெயரால் அசுத்தப்படுத்தப்படுகிறது என்பதை மறைமுகமாக ஒத்துக் கொள்கிறதோ….)

கடந்தாண்டு பக்தர்கள் நெரிசலில் செத்துமாண்ட புல்மேடு விபத்து உலகறிந்த கதை. இது போன்ற விபத்துகளுக்கான காரணம் எது? புல்மேடு விபத்தை பொறுத்த வரை கேரள அரசின் அலட்சியம்தான் காரணம். போதிய வெளிச்சம் இல்லாததால் கீழே விழுந்தவர்களை பக்தர்களே மிதித்து கொன்ற சம்பவம் மிகவும் பரிதாபகரமானது. புல்மேட்டில் யானையும், புலிகளும் சாதாரணமாக நடந்து செல்லும். இங்கு லட்சக்கணக்கான் பக்தர்களை அனுமதிப்பதே தவறு. அதுவும் இரவு நேரத்தில் அனுமதித்தது எப்படி என்பது இன்னும் விடை தெரியாத கேள்வி. 1999ல் பம்பையில் நடைபெற்ற விபத்தை தொடர்ந்து அமைக்கப்பட்ட நீதிபதி சந்திரசேகர மேனன் கமிஷன் அளித்த அறிக்கையில், பம்பை போன்ற சம்பவம் நடைபெறாமல் இருக்க மகரஜோதி தரிசிக்க பக்தர்கள் அதிகமாக கூடும் புல்மேட்டில் தேவையான ரோடு, மின்சாரம், குடிநீர், பாதுகாப்பு போன்ற வசதிகள் செய்யப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அவைகிடப்பில் போடப்பட்டது.

1999ல் பம்பை நெரிசலில் 53 பேர் பலியான சம்பவத்திற்கு தீர்வு காண, சபரிமலையில் இருந்து 7 கி.மீ., தூரமுள்ள புல்மேடு பகுதியில் இருந்து மகரஜோதியை காணலாம் என்ற கருத்து அப்போது எழுந்தது. புல்மேடு வழியாக சென்றால், குமுளியில் இருந்து 46 கி.மீ., தூரத்தில் சன்னிதானத்தை அடையலாம். 30 ஆண்டுகளுக்கு முன் புல்மேட்டில் இருந்து 4 கி.மீ., தொலைவில் உள்ள உப்புபாறை பகுதியில், மரங்களை கொண்டு வருவதற்காக புதியதாக ஜீப் பாதை அமைக்கப்பட்டது. வள்ளக்கடவு வரை அமைக்கப்பட்ட ஜீப் பாதைதான் தற்போது பக்தர்களின் வாகனங்கள் செல்ல பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. புல்மேடு வனப்பகுதி 100 ஏக்கர் பரப்பளவு கொண்டது. இதில் 25 ஏக்கர் ஒரே சீரான புல்வெளியுடன் அமைந்த மலைப்பகுதி. இப்பகுதியில் ஒரே நேரத்தில் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் அமர்ந்து மகரஜோதியை தரிசனம் செய்யலாம் என்ற நிலை இருந்தாலும் வனவிலங்குகள் தொந்தரவும் மிகச் சரிவான மலையாகவும் உள்ளது.  இப்பகுதியில் இருந்து 2 கி.மீ., தூரத்தில் பக்தர்கள் வந்த வாகனங்கள் நிறுத்தப்படும் உப்புபாறை உள்ளது. புல்மேட்டில் இருந்து உப்பு பாறைக்கு வருவதற்கு சிறிது தூரம் ஒற்றையடி பாதையும், மீதி தூரம் ஜீப் பாதையும் உள்ளது. புல்மேட்டில் மகரஜோதியை தரிசனம் செய்த பின், லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் ஒரே நேரத்தில் உப்புபாறைக்கு வருவது தான் பிரச்னை. ஜன.14ல் மகரஜோதி தரிசனம் செய்ய புல்மேட்டில் 3 லட்சம் பக்தர்கள் இருந்துள்ளனர். உப்புபாறையில் பக்தர்கள் வந்த 2500 வாகனங்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. எவ்வித பாதுகாப்பு ஏற்பாடு செய்யாத இப்பகுதியில் அதிகமான வாகனங்களும், லட்சக்கணக்கான பக்தர்களும் எப்படிவந்தார்கள். வண்டிப்பெரியாரில் இருந்து புல்மேடு வருவதற்கு இடையில் வள்ளக்கடவில் வனத்துறை செக்போஸ்ட் உள்ளது. இங்கு ஜீப், கார்களுக்கு நுழைவுக்கட்டணமாக 50 ரூபாயும், மினிபஸ்களுக்கு 100 ரூபாயும் வசூல் செய்யப்படுகிறதுஇப்படி வனவழிபாட்டைத் தங்களின் கருவூலத்தை  நிரப்புவதற்கான வருமானப் பெருக்குத் திட்டமாக அரசாங்கங்கள் எடுத்துக் கொண்டதால்தான் அதிகமான மக்கள் மலையேறுவதும் அதனால் விபத்துகளோடு மக்கள் உயிரிழப்பதும், வனங்கள் அழிவதும் தொடர்கதையாகிவிட்டது.

வனங்களில் இயற்கையின் குழந்தைகளான பழங்குடிகள் தங்களின் சகோதரர்களாக, முன்னோரகளாக, தெய்வங்களாக, மண்ணையும்,மரங்களையும், நீரையும், விலங்குகளையும் வழிபட்டனர் பழங்குடிகளின் வாழ்க்கைத் தேவைகளை வனங்களே நிறைவு செய்தன. அவர்களின் தேவைகளும் மிகக் குறைவு. எளிய வாழ்க்கை முறை, இயற்கையை சிதைக்காமல், இணைந்து வாழ்ந்தனர். சிதைப்பது குற்றம் எனக் கருதினர்.

ஆங்கிலேயர்களின் வருகைக்கு முன்பு வனத்திற்குள் சுதந்திரமாக சுற்றித் திரிந்து, காய்களை, கனிகளை, கிழங்குகளை உணவாகக் கொண்டனர். தேவைக்கு சிறு விலங்குகளை வேட்டையாடினர். வேட்டையின் போது சினையாக உள்ள விலங்குகளை வேட்டையாடமாட்டார்கள். இனப்பெருக்க காலத்தில் வேட்டைக்கு செல்வதை தவிர்த்தார்கள். வேட்டையை அந்த கிராமமே பகிர்ந்து கொள்வர். இது அவர்களின் சிறந்த பண்புக்கு எடுத்துக்காட்டு. தங்களது உணவுத் தேவைக்கு அளவான இடத்தில் விவசாயம் செய்தனர். கலப்புப் பயிர் விவசாயம் செய்தனர்.

மண்ணின் வளத்திற்கு ஏற்ப இடம் பெயர்ந்து விவசாயம் செய்தனர். 10, 15 குடும்பங்களைக் கொண்ட ஒரு இனக்குழு ஒரு கிராமமாக இருந்தது. விவசாயத்திற்காக கிராமமே இடம் பெயர்வது, எளிமையானது. சிறிய வீடுகள், அதே சமயம் தட்பவெப்பநிலைக்கு ஏற்புடையது. தங்களுக்கென தனி மொழி, நீதி, நிர்வாகம், உறவு, எல்லைகளைக் கொண்ட வாழ்க்கை முறை. வனம், நிலம், தனி நபர்களின் உடைமையாக இல்லாமல் வளங்கள் அனைத்தும் சமூக உடமையாகக் கொண்டு வாழ்ந்தனர். ஆங்கிலேயர்களின் காலத்தில்வனங்களிலுள்ள கனிமங்களை எடுக்க மரங்களை வெட்டினர் ஆங்கிலேயர். வனங்களைச் சிதைத்துக் கொள்ளை அடித்த ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராக வனத்தைக் காக்கும் போராட்டத்தை பழங்குடிகள் நடத்தினர். பழங்குடிகளை ஒடுக்கி, வனத்தின் வளத்தை வசப்படுத்த, பழங்குடிகளின் பாரம்பரிய உரிமையைப் பறிக்கிற வனக் கொள்ளைகளை, சட்டங்களை ஆங்கிலேய அரசு, 1882லிருந்து கொண்டு வந்தது. பாதுகாக்கப்பட்ட காடுகள், ஒதுக்கப்பட்ட காடுகள் என்று அரசு எல்லை நிர்ணயித்து, அந்த பகுதிக்குள் பழங்குடிமக்கள் செல்லவே தடை போட்டது. வேட்டையாட, விவசாயம் செய்ய, கால்நடைகள் மேய்க்க, சிறு வனப்பொருட்களை பயன்படுத்த உரிமை மறுக்கப்பட்டது. மீறினால் அபராதம், சிறைத்தண்டனை வழங்கப்பட்டது. வனப் பாதுகாப்பிற்கென வனத்துறை அதிகாரிகள் தங்க, ஆங்கிலேய அதிகாரிகள் ஒய்வெடுக்க வசதியான இல்லங்கள் வனப்பகுதியில் கட்டப்பட்டன. வன விலங்குகளை வேட்டையாடுவது ஆங்கிலேயர்களுக்குப் பொழுதுபோக்கு. கிராமக்காடுகள் என ஒதுக்கப்பட்ட நிலங்களில் பட்டா வழங்கப்பட்டது. தங்களுக்கென தனித்தனியாக சொத்துக்களை உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையற்ற பழங்குடிகளின் உயர்ந்த பண்புகள் வசதி படைத்த பழங்குடி அல்லாதவர்களுக்கு வசதியானது. அதிகாரிகளின் துணையோடு பழங்குடி அல்லாதார் மலை நிலங்களுக்குப் பட்டா பெற்றனர். காப்பி, தேயிலை போன்ற பணப்பயிர் பயிரிட பல்லாயிரம் ஏக்கர் மலை நிலங்கள் ஆங்கிலேயருக்கும், அவர்களுக்குத் துணை நின்ற பணம் படைத்தவர்களுக்கும் தாரை வார்க்கப்பட்டது. நிலத்தை இழந்த பழங்குடிகள் தேயிலைத் தோட்டக் கூலிகளாயினர்.

வேட்டையாடும் உரிமை முற்றாக பறிக்கப்பட்டு வன வெளியேற்றம் தொடர்ந்தது. வன விலங்கு சரணாலயம், தேசிய பூங்காக்கள் ஆகியவற்றிற்கு எல்லை வகுக்கப்பட்டு அப்பகுதியில் வாழ்ந்த பழங்குடிகள் வெளியேற்றப்பட்டனர். காகித ஆலைகளுக்கு வனத்திலுள்ள மரங்கள் வெட்டப்பட்டன. ஆலைகளின் தேவைகளுக்காக மரங்கள் வளர்க்க வனப்பகுதி ஒதுக்கப்பட்டது. கனிமங்கள், கருப்புக்கல் போன்றவை எடுக்கவும் மரங்கள் வெட்டவும் தனியாருக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது. சந்தன மரக் கிடங்குகள் உருவாக்கப்பட்டு பல கோடி மதிப்பு மிக்க சந்தன மரங்கள் வனத்திலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. வனத்தில் விளைகின்ற நெல்லி, கடுக்காய், சிறு வனப்பொருட்கள் தனியாருக்கு ஏலம் விடப்பட்டன. வன வளம் அரசிற்கு வருவாய் ஈட்டித் தரும் பகுதியாகவே மாற்றப்பட்டது. பாசன அணை, மின்சார அணை, தேயிலை – காப்பி தோட்டங்கள், நிலக்கரி, எண்ணை, இரும்பு, கருங்கற்கள், தைல, ரப்பர் மரங்கள், நெடுஞ்சாலைகள், ரயில் பாதைகள், ஆலைகள், அரசு-தனியார் ஓய்வில்லங்கள், சுற்றுலா தலங்கள் போன்ற அரசு மற்றும் தனியார் வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்காக தொன்று தொட்டு வனங்களை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறது அரசு.

உலகமயச் சூழலில் மலை நிலங்கள் வீட்டுமனைகளாக, சுற்றுலா தலங்களாக மாற்றப்படுகின்றன. இயற்கை சுற்றுலாவிற்கும் திறந்து விடப்படுகிறது. தண்ணீர் குடிக்கும் பணப்பயிர் விவசாயம், ஆழ்குழாய் கிணறுகள், புதிய வேளாண்முறைகள் போன்றவை, ஓடைகளை வற்ற வைத்துவிட்டன. வன விலங்குகள் கோடையில் தண்ணீருக்கு அலைகின்றன. பழங்குடிகளின் தற்சார்பு வாழ்க்கை முறை சிதைந்து நுகர்வு கலாச்சாரத்தால் சாலையோரம் நின்று வாகனங்களில் வருவோரை பிச்சை கேட்கும்  நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். ஊட்டி, ஏற்காடு, கொடைக்காணல், வால்பாறை, மூணாறு, தேவிகுளம், பீர்மேடு, சபரிமலை சதுரகிரி, ஹைவேவிஸ் என நீண்டு செல்லும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளில் கட்டப்படும் ஆயிரக்கணக்கான கட்டிடங்களின் உரிமையாவுமே நம்மை ஆண்ட…. ஆண்டுகொண்டிருக்கும்…. ஆளப்போவதாக கனவு கண்டு கொண்டிருக்கும் ஆதிக்க சக்திகளின் வருமானத்திற்கும் அதிகமான சொத்துகளின் பதுக்கலே. தேசத்தில் நிலவும் வரலாறு காணாத ஊழலை எதிர்த்து தனது உரத்த குரலை அன்னா ஹசாரே பதிவு செய்து கொண்டிருக்கிறார். இதை வரவேற்போம். அதே நேரத்தில் நமது மாண்புமிகு ஊழல்வாதிகள் தங்களது அதிகார காலத்தில் திருடிச் சேர்த்த பணத்தையெல்லாம் உயர்ந்த மலைகளின் உச்சியில் உயர்தரத் தங்கும் விடுதிகளாகவும், கோடை வாழிடங்களாகவும் நிறமாற்றம் செய்துள்ளார்கள். இதனால் இயற்கையின் இயல்பே உருமாற்றமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

பக்தி, சுற்றுலா, பொருளாதாரப் பெருக்கம் போன்ற போலி முகங்களின் தயவில் மலைவளங்கள் அழிக்கப்படுகின்றன….. திருடப்படுகின்றன. எழுபது விழுக்காடு வேளாண் உற்பத்தியை மட்டுமே நம்பியுள்ள தேசத்தில் மலை வளத்தை, இயற்கையின் வளத்தைப் பாதுகாக்க புதிய சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும்.

 

அசுத்தவாதிகளிடமிருந்தும், கனிமத் திருடர்களிடமிருந்தும், ஆக்கிரமிப் பாளர்களிடமிருந்தும்   இயற்கையைக் காப்பாற்ற நாடு தழுவிய  இயக்கம் உடனடியாகத் தேவை. முதல் குரலை யார் உயர்த்தப் போகிறார்கள்?

( பசுமைத் தாயகம் நவம்பர்2011)

 

 

 

 


அன்னை பூமியின்

நெஞ்சம் மகிழ்ந்து

அமுதம் சுரக்காதோ…. பல

ஆயிரமாயிரம் கோடி யுகங்கள்

வசந்தம் தளிர்க்காதோ….

          -பிரளயன்

”ஈரோடு பகுதியில் அனுமதியின்றி செயல்பட்ட, 32 சாய, சலவைப் பட்டறைகள் இடித்து தள்ளப்பட்டன. துணிச்சலான இந்நடவடிக்கையில், கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள இயந்திரங்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. ஈரோடு மாவட்டத்தில் மாசுக்கட்டுப்பாட்டு வாரிய கணக்கெடுப்பின் படி, மொத்தம், 624 சாய ஆலைகளும், 44 தோல் ஆலைகளும் உள்ளன. அரசு அனுமதியின்றி சிறிதும், பெரிதுமாக நூற்றுக்கணக்கான ஆலைகள் மறைமுகமாக இயங்கி வருகின்றன. இவை வெளியேற்றும் கழிவு நீரால் காலிங்கராயன் வாய்க்கால், பவானி ஆறு, காவிரி ஆறு ஆகியவை பெரிதும் மாசுபட்டன. சென்னை ஐகோர்ட்டில் , விவசாய சங்கங்கள் வழக்கு தொடர்ந்தன. சுத்திகரிப்பு நிலையம் (ஆர்.ஓ.,) அமைக்காத ஆலைகளை, “சீல்’ வைக்க ஐகோர்ட் உத்தரவிட்டது. ஈரோடு மாவட்டத்தில், 300க்கும் மேற்பட்ட ஆலைகளுக்கு, “சீல்’ வைக்கப்பட்டது. “சீல்’ உடைத்து இயங்கிய ஆலைகளின் மின் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது. இதையும் மீறி, ஈரோடு அருகே வீரப்பன்சத்திரம், பி.பி.அக்ரஹாரம், சூளை, இடையன்காட்டு வலசு, நாராயணவலசு, மாமரத்துபாளையம், காசிபாளையம், சூரம்பட்டி ஆகிய பகுதிகளில் பல பட்டறைகள் முறைகேடாக இயங்குவது கண்டறியப்பட்டது. அவை முறைகேடாக மின்சாரத்தை பயன்படுத்தியதும் தெரியவந்தது. அவற்றை இடித்து தள்ள மாவட்ட கலெக்டர் உத்தரவிட்டார். ஈரோடு ஆர்.டி.ஓ., தலைமையில், மாவட்ட சுற்றுச்சூழல் பொறியாளர் தலைமையிலான குழுவினர், 32 சாயப்பட்டறைகளை, இயந்திரங்கள் மூலம் இடித்து தள்ளினர். ஆலை சுவர்கள், கூரைகள் இடித்து தள்ளப்பட்டன. ஜே.ஸி.பி., இயந்திரம் மூலம், துணி பதனிடும் இயந்திரங்கள் பெயர்த்து எடுக்கப்பட்டன. கிரேன் உதவியுடன், அவை ஈரோடு ஆர்.டி.ஓ., அலுவலகத்துக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டன. ஒரு பக்கம் பட்டறைகள் இடிக்கும் பணி நடந்து கொண்டிருக்க, மற்றொரு பக்கம் பதனிடும் இயந்திரத்தில் இருந்த காடா துணி, சாயங்கள், கெமிக்கல் கேன்கள் போன்றவற்றை பட்டறை முதலாளிகளும், தொழிலாளர்களும் அவசர அவசரமாக மீட்க முயன்றனர். எனினும், ஓரளவே அவற்றை எடுக்க முடிந்தது. மற்றவை பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. ஆர்.டி.ஓ., சுகுமார் கூறுகையில், “”பட்டறைகளில் பணியை நிறுத்துமாறு ஒரு வாரத்துக்கு முன் அறிவிப்பு கொடுத்தோம். அவை பணியை நிறுத்தவில்லை. முதல்கட்டமாக, 32 சாயப்பட்டறைகள் இடிக்கப்பட்டுள்ளன. பட்டறை நடத்த நிலம் கொடுத்தவர் மீதும், பட்டறை உரிமையாளர் மீதும் கிரிமினல் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும்,” என்றார். முறைகேடாக இயங்கிய பட்டறைகள் இடிக்கப்பட்டு, இயந்திரங்கள் பறிமுதல் செய்வது இதுவே முதல்முறை. திருப்பூரில் கூட மின் இணைப்புதான் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளது. தேர்தல் விதி அமலில் உள்ளதால், அரசியல் தலையீடு இல்லாத நிலையில், ஈரோடு மாவட்ட கலெக்டர் மற்றும் அதிகாரிகள் துணிகர நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டு, கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்புள்ள இயந்திரங்களை பறிமுதல் செய்துள்ளனர்.” ஆதாரம் தினமலர்23-4-2011) என்ற செய்தியை உலக பூமி நாளில் வாசித்த போது மனதுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

 

கடந்த பத்தாண்டுகளில் மேற்கு மாவட்டங்களில் உள்ள சாயப்பட்டறைகளால் நீர் நிலைகள் பாதிப்புக்குள்ளாகி வருவதை  பசுமைத் தாயகம், சுற்றுச்சூழல் புதியகல்வி, பூவுலகின் நண்பர்கள் போன்ற சுற்றுச் சூழல் நேசர்கள் பல்வேறு தளங்களில்.. பல களங்களில் எடுத்துச் சொன்னதன் விளைவாக திருப்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள முறைகேடான சாயப்பட்டறைகளை இழுத்து மூடும் பணியை நமது ஆட்சியாளர்கள் செய்தார்கள். இதனால் திருப்பூரிலிருந்து நாமக்கல் மாவட்டத்திற்கு இடம் பெயர்ந்தவர்கள் ஏற்கனவே நொய்யலாற்றை சாயம் போகச் செய்தது போதாதென்று காவிரியையும் கெடுக்கத் தொடங்கினார்கள். ஈரோடு, நாமக்கல் மாவட்டத்தில் காவிரி கரையோரம், அனுமதியின்றி ஏராளமான சாய, சலவை பட்டறைகளை அமைத்துள்ளனர். அங்கிருந்து வெளியேறும் கழிவு நீர், அப்படியே நேரடியாக காவிரியில் கலக்கிறது. ஈரோட்டிலிருந்து நாகை மாவட்டம் வரை பல பகுதியில் காவிரி தண்ணீரை தான் மக்கள் குடிநீராக பயன்படுத்துகின்றனர். அப்படிப்பட்ட நிலையில் காவிரியில், சாயகழிவு நீர் கலப்பது பெரும் விபரீதத்தை ஏற்படுத்தி உள்ளது. இப்படிப் பட்ட சூழ்நிலையில் முறைகேடான சாயப்பட்டறைகளின் மீதான நடவடிக்கை எடுத்த நாமக்கல் மாவட்ட நிர்வாகத்தைப் பாராட்ட வேண்டும்.

சாயப்பட்டறைகளுக்கு எதிரான போராட்டத்தில் மக்கள் முன்முனைப்போடு ஈடு பட்டதற்கு மற்றுமொரு சான்று பள்ளிபாளையம். இங்குள்ள  9வது வார்டில், விபத்து ஏற்படுத்திய சாயப்பட்டறைக்கு சொந்தமான தண்ணீர் லாரியை கிராம மக்கள் மடக்கி பிடித்து, போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட சம்பவம் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. சாயப்பட்டறையில் இருந்து சுத்திகரிக்கப்படாத கழிவு நீர் வெளியேற்றப்படுவதால், சுற்றுவட்டாரத்தில் குடிநீர் முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்டதாக அங்குள்ள மக்கள் புகார் எழுப்பியுள்ளனர்.  இந்நிலையில் சாயப்பட்டறைக்கு சொந்தமான தண்ணீர் லாரி ஒன்று அதிவேகமாக 9வது வார்டு வழியாக சென்றுள்ளது. அப்போது, சாலையோரத்தில் நின்றிருந்த பைக் மற்றும் சைக்கிளில் சென்றவர் மீதும் மோதியுள்ளது. கொதிப்படைந்த அப்பகுதி மக்கள், சம்மந்தப்பட்ட லாரியை சிறைபிடித்தனர். (ஆதாரம் தினமலர் 23-04-2011)

இப்படி நாலாபக்கமும் ரவுண்டு கட்டி அடிப்பதைப் பார்த்த பிரபல (ர)சாய(ன)வாதிகள் தங்களின் சாயக் குப்பைகளை மாவட்டம் விட்டு மாவட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றுள்ளார்கள். அப்படி ஓடித் தப்பிக்கப் பார்த்தும் பொது மக்கள் கண்ணில் படாமல் இருக்க முடியவில்லை. ”தூத்துக்குடி மாவட்டம் கீழவிளாத்திகுளத்தில் சாய கழிவுகளை கொட்ட வந்த லாரியை பொதுமக்கள் பிடித்து போலீசில் ஒப்படைத்தனர். விளாத்திகுளம் அருகேயுள்ள கீழவிளாத்திகுளம் கிராமத்தில் இருந்து முத்தையாபுரம் செல்லும் பாதையில் உள்ள தரிசு நிலத்தை ஈரோடு மாவட்டம் பெருந்துறையில் சாய கம்பெனி வைத்திருப்பவர் விலைக்கு வாங்கியதாக தெரிகிறது. அந்த கம்பெனியில் உள்ள சாய கழிவுகளை லாரிகளில் கொண்டு வந்து கீழவிளாத்திகுளம் தரிசு நிலத்தில் கொட்டி வைத்துள்ளனர். நேற்று காலை ஒரு லாரியில் சாய கழிவுகளை கொண்டு வந்த போது பொதுமக்கள் கொட்ட விடாமல் மடக்கி பிடித்தனர். சம்பவ இடத்திற்கு வந்த எம்.எல்.ஏ., சின்னப்பன் சாய கழிவு கொட்டப்பட்டுள்ள இடத்தை பார்வையிட்டார். இந்த சாய கழிவுகளை உடனே அப்புறப்படுத்த வேண்டும். மேலும் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் மீது உரிய நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று அதிகாரிகளிடம் தெரிவித்தார். பின்னர் பொதுமக்கள் மடக்கி பிடித்த லாரி போலீசில் ஒப்படைக்கப்பட்டது.” (ஆதாரம் தினமலர்22-04-2010) என்ற செய்தியைப் படிக்கும்போதும் மனம் மகிழ்கிறது. இப்படி தினந்தோறும் சூழலுக்கு ஆதரவான செய்திகள் வெளி வந்தாலே பிரபல சீர்கேட்டாளர்கள் தங்களின்  கடையை மூடிவிடுவார்கள். ஒருவன் பிழைக்க பலரைக் கெடுக்கும் கேடும் ஒழியத் தொடங்கும். நாமக்கல்லில் தொடங்கி பள்ளிப்பாளையம் விளாத்திகும் என்று விரிந்துள்ள சூழல் விழிப்புணர்வு தமிழகத்தின் நாலா பக்கமும் பல்கிப் பெருக வேண்டும்.

உலக நாகரிக வளர்ச்சியால் வனங்கள், நீர் நிலைகள், விளை நிலங்களை  அழித்தும், தொழிற்சாலை மற்றும் வாகனங்களிலிருந்து வெளியேறும் நச்சுப்புகையால் ஓசோன் மண்டலத்தை ஓட்டை போட்டும்  நாள் தோறும் சூழல் சீர்கேடுகளைச் செய்துவரும் பணியைத்தான் வளர்ச்சி என்று சொல்கிறார்களா….? எது வளர்ச்சி?  ஒரு உற்பத்திக்காக பல உயிரினங்களை அழிப்பதுதானா வளர்ச்சி?

இயற்கைக்கு எதிராக, நாம் தெரிந்தே செய்யும் சதியால்தான் நாமே நமக்கான ஆபத்தை  கர்ணனின் கவச குண்டலாமாய் நம் தலையில் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

நம் முன்னோர்கள் நமக்குத் தந்த இயற்கை வளத்தில் பத்தில் ஒரு பகுதியையாவது மாசில்லா பூமியாக நம் சந்ததிக்கு விட்டுச் செல்ல முடியுமா நம்மால்….? ஒவ்வொரு ஆண்டும் சூழல் தொடர்பாக கருத்தரங்கங்களும் மாநாடுகளும் நடத்திக் கொண்டிருந்தாலும் சூழல் தொடர்பான விழிப்புணர்வை இன்னும் நம்மால் வேகப்படுத்த முடியவில்லை. அத்தி பூத்தாற்போல அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் புவி மாசுபடுவதைத் தடுக்கும் முயற்சிகள் உருவாகிக்கொண்டிருந்த போதிலும் இது இன்னும் முழு வீச்சில் மக்கள் இயக்கமாக பரந்து விரிய வேண்டும்.

நீர், நிலம், காற்று, ஒளி, ஒலி மாசுபாட்டை தடுக்க எடுக்கப்பட்டு வரும் நடவடிக்கைகள் இன்னும் துரிதமாக இருக்க வேண்டும்.. தற்போது பருவநிலை மாற்றம் பெரும் சவாலாக உருவெடுத்துள்ளது. இதற்கு முக்கியத்துவம் தரவேண்டும். சூரிய சக்தியை முடிந்த அளவு பயன்படுத்த வேண்டும். வீட்டுத்தோட்டங்கள் அமைத்து, அழிந்து வரும் உயிரினங்களை பாதுகாக்க வேண்டும். நீரை மறுசுழற்சி செய்தல், காகித பயன்பாட்டை குறைக்க வேண்டும். உணவில் பழங்கள், காய்கறிகள், கீரைகளை அதிகம் உட்கொள்ள வேண்டும். மனவள மாற்றமே மண்ணை வளமாக்கும்.

தமிழகத்தில் நம் வீடுகளில் 2 கோடியே 10 லட்சம் குண்டு பல்புகளை பயன்படுத்துகிறோம். இதனால், இரவில் 4.3 சதவீதம் வெப்பநிலை அதிகரிப்பதால், 12 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை நிலநடுக்கம் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளதாக அறிவியல் அறிஞர்கள் கருத்து தெரிவிக்கிறார்கள். குண்டு பல்புகள் பயன்பாட்டை 2015 க்குள் முற்றிலும் தடுக்க  தமிழக அரசு முடிவு செய்துள்ளது. இது பாராட்டத் தகுந்ததே. மாற்றாக சி.எப்.எல்.,பல்புகளை பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற விழிப்புணர்வை  ஏற்படுத்தி வருவதும் பாராட்டத் தகுந்நதே.

“டிவி’ பிக்சர் டியூப்கள் ஆயுளில் 22 ஆயிரம் மணி நேரம் எரிந்தால் 12 டிகிரி வெப்பநிலை அதிகரிக்கிறது. எல்.சி.டி., மற்றும் பிளாஸ்மா “டிவி’ 2 மணி நேரம் பயன்படுத்தினாலே அவற்றிலிருந்து வெளியாகும் வெப்பம் காற்றில் கலக்கிறது. ஒளிரும் பாதரச டியூப் லைட்டுகள், எலக்ட்ரிக்கல் அடுப்புகளின் பயன்பாட்டை குறைக்க வேண்டும். மாற்றாக எல்.பி.ஜி.,காஸ் பயன்படுத்தலாம். பூமி சூடேற்றத்திற்கு கதிர்வீச்சு சாதனங்கள் பயன்பாடே காரணம். இந்தோனேசியாவில் பெட்ரோல் பயன்பாட்டை 60 சதவீதம் குறைத்து, மாற்றாக தேங்காய் எண்ணெயை பயன்படுத்துகின்றனர். இந்தியாவில் இதை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். ஓசோன் படலத்தின் மிருதுத்தன்மையை பாதுகாக்காவிடில், கதிர்வீச்சு புற ஊதா கதிர்களின் வீச்சு அதிகரிக்கும். தோல் மற்றும் புற்றுநோய்கள் பரவும். மரங்கள் 60 சதவீதம் நட்டால், 3 சதவீத வெப்பநிலை குறையும். இது பற்றி பள்ளிகளில் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டும்.

ஒவ்வொரு நாட்டின் நிலப்பரப்பிலும் மூன்றில் ஒரு பங்கு மரம் மற்றும் வனப்பரப்பு இருக்க வேண்டும். காடுகள் மனிதர்களுக்கு மட்டுமின்றி பிற உயிரினங்களுக்கும் வாழ்விடமாக உள்ளது. இயற்கை காடுகளை பாதுகாக்க வேண்டும். ஆக்கிரமிப்பு, ரோடு அமைத்தல், நீர் மின் உற்பத்தி நிலையங்கள் அமைப்பதால் காடுகள் அழிந்து வருகின்றன. வாகன பெருக்கத்தால் காற்று மாசுபடுகிறது. குறைந்தபட்சம் ஒவ்வொருவரும் பிறந்தநாளின் போது,  தாங்கள் பூமியில் பிறந்து வாழ்வதற்கு இடம் தந்த பூமிக்கு நன்றி சொல்லும் விதமாகநினைவாக மரக்கன்றுகள் நட வேண்டும்.  பூமியின் முகத்தை பசுமையாய் மாற்றும் புரட்சிப் பணியைத் தொடர வேண்டும்.

(பசுமைத் தாயகம் சுற்றுச்சூழல் மே2011)

”பச்சை பட்டுடுத்தி…. முகமெல்லாம் மஞ்சளிட்டு….. கழனியில் தலை கவிழும் நெல் மகள்”  என்று வயல் வெளிகளைப் பற்றி கலைஞர் குறிப்பிடுவார்.  பூமியில் ஆயிரமாயிரம்  விளை பயிர்கள் வளர்ந்தாலும்  நெல் முளைத்த வயல்களும்….. நெல் விளையும் கழனியும் பார்க்கப் பார்க்கத் திகட்டாதவைகள்.  அதனால்தான் ”பூவிரியும் காவிரியின் ஆற்றங்கரைகள்…. பொன் வயல்கள் விரியும் அடி வானம் வரையில்…” என்று காவிரியைப் பற்றிய ஒரு கவிஞன் கவிதை எழுதினான். பொன் விளைந்த களத்தூர், பொன்பதர்க்கூடம் என்று  பொன்னுக்கு இணையாகவே நெல்லை மதித்து அது விளையும் கிராமங்களுக்குப் பெயரும் சூட்டினார்கள். தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் காவிரி டெல்டாவுக்கு அடுத்தபடியாக நெல் விளையும் களங்களைக் கொண்டவை கம்பம் பள்ளத்தாக்கு.  ஆகாயவூர்தியிலிருந்து பார்க்கும் போது இயற்கை அன்னை நான்கு பக்கமும் மலைகளை வேலியாக்கி நடவில் பச்சைமரகத் பட்டை விரித்துப் பாதுகாப்பது போலத் தோற்றமளிக்கும். நெல்,  கரும்பு, திராட்சை,  காய்கறிகள் பயிராகும் உயிர் பூமி. மதுரை, ஒட்டன் சத்திரம் காய்கறி நாளங்காடிகளில் அழகு சேர்க்கும் எல்லா விளைபொருளுக்கும் தொப்புள் கொடி கம்பம் பள்ளத்தாக்கு.

புவி அமைப்பில் பள்ளத்தாக்கு (valley) அமைப்பு இயற்கையிலேயே வளமான பகுதியாகும். நீர் வளம் நிறைந்தும், மற்றொரு புறம் அரணாக அமையப் பெற்ற மலையமைப்பும் உள்ளதால், வெப்பத்தை கட்டுப்படுத்தவும், சூழலின் தட்பவெப்ப நிலையை நிலைப்பாடுடையதாக மாற்றி அமைத்துக் கொள்ளவும் பேருதவி புரிகிறது. அடர்ந்த காடுகள் உள்ளதால் சுற்றுச்சூழல், பயோ டைவர்சிட்டியும், பேருயிர், சிற்றுயிர் , வன விலங்குகள் பூச்சியினங்கள் போன்றவை துன்பமின்றி வாழ உதவி செய்கிறது. இந்தியாவின் கடை கோடியான கம்பம் பள்ளதாக்கு சிறப்புமிக்க வளமான பூமி. தேனி “மாவட்டம்” ஆக்கப்படுவதற்கு முன் வெளியோரின் பார்வை படாமல் அதன் பசுமைத்தன்மை காக்கப்பட்டது.  1997 ம் ஆண்டு தேனி  மாவட்டமாக உதயமான பிறகு கம்பம் பள்ளத்தாக்கின் எழில் மெல்ல மெல்ல பொலிவிழக்கத் தொடங்கி விட்டது. இதன் விளைவு?

தற்போது நோக்கம் திசையெல்லாம் காற்றாலைகளாகவும், செங்கற்சூளைகளாகவும்…. திடீர் நகரங்களாகவும் மறுமாற்றம் பெற்று வளமே கேள்விக்குறியாகி வருகிறது. கடந்த பதினைந்தாண்டுகளில் வெளி மாநிலத்தவர்களும், வெளி மாவட்டத்தவர்களும்  இங்கே வருவதும், உல்லாசப் பயணம் மேற்கொண்டு வருவதும், இன்னும் பிற காரணங்களால் அரசியல் வாதிகள், சினிமாக்காரர்கள், திடீர் பணக்காரர்கள் என எவனாவதொருவன் தினந்தோறும் இந்த விளை பூமியை விலை பேசி வாங்கி தனது  பணத்தை முதலீடு செய்யும் தளமாக்கிக் கொண்டிருக்கிறான். ஏற்கெனவே முல்லை பெரியார் பிரச்சினையால் தினந்தோறும் அவதிக்கு ஆளாகும் இந்த மக்கள்,ரியல் எஸ்டேட் என்ற பெயரில் நடக்கும் விலையேற்றம், அடி தடி, மிரட்டல் கலாச்சாரம் என அடக்கடுக்கான தொல்லைகள் இப்போது துவங்கி உள்ளது.

பென்னிக்குக் என்ற இயற்கை நெசனால் வடிவமைக்கப்பட்ட கம்பம் பள்ளத்தாக்கை அணுக்கதிர் வீச்சு கண்காணிப்பு மையமாக மாற்றும் சதியையும்  பத்திரைகளில் படிக்க நேர்ந்த போது மனசு பதறுகிறது. சமீபத்தில் கோயமுத்தூர் வந்த ஜெயராம் ரமேஷ் கம்பம் பள்ளத்தாக்கில் அமைக்க உத்தேசம் உள்ளது என்றார்.சற்று நேரம் கழித்து அங்கேயே அமைப்போம் என்றார். தற்போது வழக்கம் போலவே இம்மையம் அமையப்பெற்றால் என்ன விளைவுகள் ஏற்படும்? கண்ணுக்கு புலப்படாத இக்கதிர்வீச்சு அதிக வெப்பத்தை உமிழும் தன்மை கொண்டது.சூரியனிலிருந்து ஒரு வினாடிக்கு 200 டிரில்லியன், டிரில்லியன் டிரில்லியன் வெப்பம் வெளிவரலாம் என அறிவியல் விஞ்ஞானிகள் கருதுகின்றனர். ஒரு டிரில்லியன் என்பது 10 கோடி என அளவிடப்படுகிறது.இவ்வளவு வெப்பத்தால் பூமி எவ்வாறு தாக்குண்டிருக்கும் ,அப்போது எவ்வகையான விலங்குகள் வாழ்ந்தன?அவை எப்படி அழிந்தன? தற்போது கடல் மட்டம் உயர்வதும், பனி உருகுவதும் இதன் தாக்கமா? போன்ற எண்ணற்ற கேள்விகளுக்கு விடை தேடவும், இந்திய நியூட்ரினோ கதிர்கள் பூமிக்கோளை தாக்கும் பட்சத்தில் ஏற்படும் சேதம் எத்தகையது? அதிலிருந்து எப்படி நம்மை காத்துக் கொள்வது ?போன்ற வினாக்களுக்கு விடை தேடும் முயற்சியே இம்மையம் அமைப்பது என்கிறார் இதன் இயக்குனர் .இம்மையம் அமைய உகந்த இடமல்ல இப்பகுதி என்பது எம்மக்களின் ஆழமான கருத்து.

பள்ளத்தாக்கின் உச்சியிலிருந்து 2,370 மீ நீளமும்,8.5 மீ அகலமும் கொண்ட சுரங்கம் அமைக்கப்பெற்று இதன் உள்ளே சுமார் 50,000 டன் எடையுள்ள இரும்பு கலோரிமீட்டர் அமைக்கப்படும். இதனை சுற்றி ஒரு கிலோ மீ தொலைவிற்கு வெறும் கற்பாறைகளாவே இருக்கவேண்டும்.அப்போது தான் சூரிய வெப்பம் உறிஞ்சப்பட்டு ஆராய வசதியாக இருக்கும். இந்த கற்பாறைகள் ஆபத்தான சமயங்களில் அரணாகவும் இருக்கும்.திடீரென அதிக வெப்பம் உமிழப்பட்டால் ,அது கசிவுறும் நிலையில் ,இந்த பாறைகளால் உள்ளிழுக்கப்பட்டு தடுக்கப்படும் .இவ்வாறான நிகழ்வுகளுக்கு கம்பம் பள்ளத்தாக்கு பகுதி சரியானதா?அதிக பசுமை வளம் மிக்க பகுதி ,அதிக வெப்ப கசிவால் பாலைவனம் ஆகிவிடாதா?ஏற்கெனவே முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சினையில் கேரளம் காட்டும் ஓர வஞ்சனையால் நீர் பஞ்சம் வந்துவிடுமோ என தினம்தினம் செத்து பிழைத்துக் கொண்டிருக்கும் மக்களுக்கு, தீர்வு காணாமல் ,நீர் பஞ்சத்தையே நிரந்தரமாக்க மத்திய அரசு முடிவெடுத்துவிட்டதா? உலகிலேயேஅதிக விளைச்சல் தரும் திராட்சை தோட்டங்களும்,மொச்சை காடுகளும்,தற்சார்பு சுருளியாறு மின்திட்டமும் பெறும் பாதிப்புக்கு உள்ளாகாதா? புலிகளும், வன விலங்குகளும், யானைகளும் அதிகம் நடமாடும் பகுதி இது.  இந்த ஒர காரணத்தை வைத்தே வனத்துறையால் அனுமதி மறுக்கப்படலாம். ஆனால் அதுவும் நடக்கவில்லை.

அணு ஆராய்ச்சியாளர்கள் குண்டுகளை மட்டும் தயார்செய்து விட்டு சும்மா இருப்பதில்லை. பிற துறைகளில் இருந்து வரும் கதிர்வீச்சுகளைக் கண்டறிந்து அதனை ஆராய்ச்சியும் செய்வார்களாம்.சூரியனில் இருந்து வரும் ஒளிக்கதிர் வீச்சில் உள்ள சாதக பாதகங்களை கண்டறியவே இம்மையம் அமைக்கப்பட உள்ளது.பொதுவாக ஒரு அணு பிளந்தாலோ அல்லது இணைந்தாலோ கதிர் வீச்சு உருவாகும்.இந்த கதிர் வீச்சு கண்ணுக்கு புலப்படாது.வழக்கமாக ஆராயப்படும் கூடங்களில் இதை கண்டுபிடிக்க முடியாது என்பதால் நடுவண்அரசு,இதற்காக பிரத்யேக ஆய்வு மையத்தை நிறுவுகிறது. தேசிய அளவிலான “நியூட்ரினோ அப்சர்வேட்டரி” எனப்படும் சிறப்பு அணுக்கதிர் வீச்சு கண்காணிப்பு மையம் பள்ளத்தாக்கு பகுதிகளில் மட்டுமே நிறுவப்பட முடியும்.

ஜப்பான்,பிரான்சு,ஜெர்மனி போன்ற நாடுகள் இவ்வகையான அமைப்பை நிறுவி ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டுள்ளன.புவி வெப்பமடைதலையும் ஆய்வு செய்யும் மையமாக செயல்படும்.இவ்வகையான மையத்தை நம்நாட்டிலும் நிறுவிட விரும்பி நடுவண் அரசு தமிழநாட்டை தேர்ந்தெடுத்துள்ளது.ஏனெனில் இங்குள்ள பாறைகள் மட்டுமே திட திறன் உள்ளது.கேரளா, கர்நாடகாபகுதிகள் இதற்கு உகந்ததாக இராது எனவும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.சூரிய கதிர்கள் ஆந்திராவில் விழும் கோணம் கணித அறிவியல் அடிப்படையில் ஆராய்ச்சிக்கு ஒத்துவராது எனக் கூறப்பட்டதால், தமிழ்நாடு “பலிகடா” ஆனது. சென்னை தரமணியில் உள்ள கணித அறிவியல் ஆராய்ச்சி மையத்திடம் இடத்தை தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்பட்டது. தீவிர ஆய்வுக்குப் பின் நீலகிரி மாவட்டம் “சிங்காரா” பள்ளத்தாக்கு தேர்வு செய்யப்பட்டது. அமைதி பள்ளத்தாக்கு என அழைக்கப்பெறும் இப்பகுதியில் கண்காணிப்பு மையம் நிறுவ பெரும் எதிர்ப்பும் சர்ச்சையும் உருவானது. வன விலங்குகள், குறிப்பாக புலி, யானை போன்ற பேருயிர்கள் நடமாடும் பகுதிகளில் இம்மையம் அமைவதை வனத்துறை அனுமதிப்பதில்லை.வன ஆர்வலர்கள், சுற்றுச்சூழல் வாதிகள் ,பொதுமக்கள் ஆகியோரின் ஏகோபித்த எதிர்ப்பை கணக்கில் எடுத்துக்கொண்ட மத்திய சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வனத்துறை,சிங்காரா பகுதியில் ஆய்வு மையம் அமைவதற்கு தடை விதித்தது. இப்போது கம்பம் பள்ளத்தாக்கு பலிகடாவாக்கப்படும் சூழல் உள்ளது. அரசியலில் மட்டுமல்ல அனைத்திலும் இங்கு ராஜாங்கம் செய்வது வந்தேரிகள்தான்.

இது கம்பம் பள்ளத்தாக்கில் மட்டுமல்ல…காவிரி  டெல்டாவில் தொடங்கி கன்னியாகுமரியின் நெய்யாறு,​​ டெல்லா….. அமராவதியின் நீர்ப்பிடிப்பான பாம்பாறு,​​ ​​ கோவை மற்றும் ஈரோடு மாவட்டத்தின் ஜீவாதாரமான பவானி,​​  என எல்லா நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிகளும் அழித்தொழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

இயற்கையை அழித் தொழிக்கும் பணியை அரசியல் பிழைப்புக்காக பலரும் செய்கிறார்கள். இப்பணிகளைக் கையாள்வோரின் விகிதாசாரமும் அதிகரித்துக்கொண்டே வருகிறது.​ ​ மக்கள் நலம் சார்ந்த அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மாநிலத்துக்கு மாநிலம் வித்தியாசப்படுகின்றன என்பது அவரவர் கொள்கையாக இருந்தாலும் அதை ​ ஏற்றுக்கொள்ளவியலாது.​ ​ தமிழகத்தின் நீர்த்தேவை தமிழக மக்களுக்கு மட்டும் பலனளிப்பதல்ல.​ ​ பக்கத்து மாநிலங்களின் உணவு மற்றும் பிற தேவைகளையும் சார்ந்தே இருக்கிறது என்பதை அங்குள்ள ஆட்சியாளர்கள் உணர மறுக்கின்றனர்.

உயர்ந்த அதிகாரம் கொண்ட உச்ச நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகளையே மதிக்காமல் சட்டமியற்றிய கேரளத்தின் நிலைப்பாடு என்ன என்பதை அனைவரும் அறிவர்.​ தமிழக மக்களின் நிலங்களில் விளையும் உணவுப் பொருள்கள்தான் கேரளத்துக்குச் செல்கின்றன.​ ​கேரள மக்களுக்கான உயிராதாரப் பொருட்களான அரிசி முதல்  காய்கறி. கருவேப்பிலை வரை அனைத்தும் கம்பம் பள்ளதாக்கில் இருந்துதான் செல்கின்றன.​ ஆனால் அதே கம்பம் பள்ளத்தாக்கு  விவசாயத்துக்குப் பெரியாறு அணையில் இருந்து தண்ணீர் விட மறுக்கிறது கேரளம்.

பாவம் மக்கள் ஒரு புறம் இயற்கை மாற்றங்களாலும், மறுபக்கம் ஆட்சியாளர்களின் தவறான அல்லது லாப நோக்கமாக கொள்ளையாலும் தங்களின் ஜீவாதாரத்தை மெல்ல மெல்லத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தில் அடுத்து தேர்ந்தெடுக்கப்படவிருக்கும் அரசு தமிழகத்தின் சூற்றுச்சூழலை பாதுகாக்கும் நோக்கத்தில் செயல்பட வேண்டும் என்பதே சூழல் ஆர்வலர்களின் மேலான எதிர்பார்ப்பு.

மாரி மும்மாரி பொழிய…. மதகணை பெருக்கெடுக்க…

மண்ணிடை மரம் செடி கொடியெல்லாம் தழைக்க….

பாரிடை உயிரெல்லாம் பல்வளம் பெற்றிடுக….

பாங்குடன் மானிடம் ஓங்கியே வளர்க……..

– பாவலர் வேங்கையன்

சென்ற மாதம் இறுதி வாரத்தில் மதுரையை ஒட்டியுள்ள நாகமலை அடிவாரத்தில் இருந்தேன். அந்த வாரம் முழுதும் வலுத்த மழை. காற்றில்லாமல்… இடியிடிக்காமல் வானம் கிழிந்து நீரூற்றியது போல இரவெல்லாம் மழை பொழிந்து கொண்டே இருந்தது. “பத்து வருசத்துக் முந்தி இப்பிடி பேஞ்சது… அதுக்கப்புறம் இன்னிக்கித்தான் பேயுது“ என் ஒரு பெரியவர் சொன்னார்.

மறுநாள் காலையில் நான்கு வழிச் சாலைக்காக கட்டப்பட்ட வைகையாற்றின் கரையில் நின்று வெள்ளம் பார்த்தேன். நீரோடிய தடமழிந்து கிடந்த ஆற்றில் திபுதிபுவென செந்தண்ணீர் வந்தது. நேரம் அதிகரிக்க…. அதிகரிக்க…. வெள்ளத்தின் வேகம் கூடிக்  கொண்டேயிருந்தது.  தண்ணீர் வராது என்ற தைரியத்தில்  கரைகளைச் சுருக்கி நிலமாக்கிக் கொண்டவர்களின் எண்ணத்தையெல்லாம் சில நொடிகளில் பொசுக்கிப் போட்டுவிட்டு, ஆனந்தத் தாண்டவத்தோடும், தனக்கான தடத்தை  தானே மீண்டும் உருவாக்கிக்கொண்டு எக்காளத்தோடும், எகத்தாளத்தோடும் வைகை ஓடியது. பத்தாண்டுகளுக்குப் பிறகு ராமநாதபுரம் பெரிய கண்மாய் நிறைந்திருக்கிறது.  எப்போதாவது கடலில் கலக்கும் தேனி மாவட்டத்து மழை நீர் இந்தாண்டு  கடலில் கலந்தது.

மதுரையில் மட்டுமல்ல தமிழகம் முழுவதுமே மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது. அதிலும், கனமழை. ஆம்பூரில் தொடங்கி செங்கல்பட்டுவரையிலான பயணத்தில் எப்போதும் மணலாறாய் காட்சியளித்த பாலாற்றில் இருகரையடைத்துத் தண்ணீர் சென்றது.  நீர் நிலைகள் எல்லாமே நிரம்பிக் கொண்டிருக்கிற இந்த மாதம்தான் இயற்கையின் எழிலான மாதமாய் இருக்கிறது. பார்க்கும் இடமெல்லாம் பச்சைப் பட்டாய் பூமி பூரித்துப் போய் இருக்கிறது.  ஏறக்குறைய தமிழகத்தின் எல்லா அணைகளும் நிரம்பிக் கொண்டிருக்கின்ற காரணத்தால் கடலில் கலக்கும் நீரின் அளவும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டே  செல்கிறது.  கரூர் மாவட்டத்தில் அமராவதி ஆறு, திருச்சி மாவட்டம் கொள்ளிடம்….. நெல்லையில் தாமிரபரணி ஆகியவற்றில் தண்ணீர் இரு கரைகளையும் தொட்டபடி ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.  தஞ்சை நாகை மாவட்டங்களை வழக்கம் போலவே வெள்ளம் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. குமரி மாவட்டத்தின் அணைகளெல்லாம் நிரம்பியதால் இந்துமகா சமுத்திரத்தில் தண்ணீர் கலந்து கொண்டிருக்கிறது.

தொடர் மழை காரணமாக கொடைக்கானல் மலைப் பகுதியில் நிலச்சரிவு ஏற்பட்டு பாறைகள் சாலையில் விழுந்து கிடக்கின்றன இதனால் பெரியகுளம்-கொடைக்கானல், வத்தலகுண்டு-கொடைக்கானல், பழனி-கொடைக்கானல் ஆகிய சாலைகளில் போக்குவரத்து பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இருபதுக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களும் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளன. சிறுமலையில் மலைச்சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது. உதகையில் வழக்கம் போலவே நிலச்சரிவு ஏற்பட்டுள்ளது. ஏரிகளும் குளங்களும் நிறைந்து எங்கெங்கு காணினும் தண்ணீராய்த் தெரிகிறது.

இப்படி மழைக்காலச் செய்திகளைச் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். நதிகள் கடலைத்தொடும் போதும், கழிமுகங்களில் செந்நீரும், மழைநீரும் உப்பு நீராய் மாறும் மாற்றத்தைக் காணும் போதும் ஏற்படும் ஆனந்தம் தண்ணீர் வீணாகிறதே என்ற எண்ணம் தோன்றும் போது மறைந்து விடுகிறது.

மழை நீர் வீணாகிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதுதான் உண்மை. இவற்றைத் தேக்கி வைக்கும் அணைகளும், ஏரிகளும், குளங்களும் நமது ஆட்சியாளர்கள் கடைபிடித்த  நீர்நிலை கட்டமைப்பிற்கான மெத்தனத்தாலும்,, ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர்களாலும், ஆதிக்கவாதிகளின் ஆக்கிரமிப்பாலும்  ஏறக்குறைய நாற்பத்தி ஐந்து விழுக்காடு ஏரி,  குளங்கள் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டன.  அவைகள் வீட்டுமனைகளாக…. போக்குவரத்துப் பணிமனைகளாக….. புதிய பேருந்து நிலையங்களாக…… நீதி மன்றவளாகங்களாக ‘ஞானஸ்தானம்‘ பெற்று விட்டன.

தமிழகத்தில் வரலாற்று ரீதியாகவே மழை நீர் சேமித்து வைக்கப்படும் பழக்கம் கடைபிடிக்கப்பட்டகாலம் இருந்தது. காலகாலமாய் நமது பண்போடு கலந்திருக்கிற உயிர் நிலைகள்… நம் கண்மாய் ஏரி நீர்நிலைகள். என்று எங்கள் பாவலர் வேங்கையன் பாடியது மிகையல்ல… வரலாற்று ஆவணம்.  இந்த கலாச்சாரத்தின் வெளிப்படுதான் ஏரி, குளம், கண்மாய், ஊரணி உள்ளிட்ட நீர் ஆதார அமைப்புகள்.

புவியியல் அமைப்பின்படி  தமிழகம் மலை மறைவு பிரதேசம். தமிழகத்தின் புவிமேற் பரப்பு 73 விழுக்காட்டிற்கும் அதிகமான பாறைகளை கொண்டதாகும். எனவே, நிலத்தடி நீர் சேமிப்பு என்பது நமக்கு சவாலான விஷயம். தமிழகத்தில் உள்ளாட்சி அமைப்பு மற்றும் மாநில அரசின் பொதுப்பணித்துறை நிர்வாகத்தின் கீழ் நிலத்தடி நீரை சேமிக்க குளங்கள் பராமரிக்கப்பட்டு வருகிறது. உள்ளாட்சி அமைப்பின் கீழ் 16 ஆயிரத்து 477 சிறு குளங்களும், 3,936 நடுத்தர குளங்களும் மழையை நம்பியுள்ளது.

மாநில அரசின் பொதுப்பணித்துறை நிர்வாகத்தின் கீழ் ஐந்தாயிரத்து 276 குளங்கள் மழையை நம்பியும், மூன்றாயிரத்து 627, குளங்கள் நதி நீர் பெறும் குளங்களாகவும் உள்ளன. இது தவிர  தனியார் குளங்கள் ஒன்பதாயிரத்து 886 உள்ளன. கடந்த சில ஆண்டுகளாக தமிழகத்தில் ஏற்பட்டு வரும் ஆக்ரமிப்புகள் மற்றும் நிலப்பயன்பாட்டு முறையில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களாலும், நீர் பிடிப்பு பகுதியின் வனப்பரப்பில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்களாலும் குளங்களின் எண்ணிக்கை கணிசமாகக் குறைந்து வருகிறது. கடந்த 2008 ம் ஆண்டு கணக்கெடுப்பின்படி தமிழகத்தில் 32 ஆயிரத்து 202 குளங்கள் இருந்தன. தமிழ்நாடு சுற்று சூழல் கழகம் சார்பில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வில் இதில், 30 விழுக்காடு குளங்கள் நீரை தாங்கி நிற்கும் தன்மையை இழந்துவிட்டது தெரிய வந்தள்ளது. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் மேலும் 15 விழுக்காடு குளங்கள் நீரை தாங்கி நிற்கும் தன்மையை இழந்ததோடு இருக்கும் இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது. மீதமிருக்கும் குளங்களும் தூர்வாராத காரணத்தால் மழை நீரைச் சேமிக்கும் சக்தியைக் கொஞ்சங்கொஞ்மாக இழந்து கொண்டிருக்கிறது

இந்நிலையில் கடந்த 2007-08 ம் ஆண்டு ஏரி, குளம் ஆகியவற்றை பாதுகாக்க சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால், 2009 ம் ஆக்கிரமிப்பு பகுதியில் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேல் ஆண்டாக குடியிருந்தவர்களுக்கு பட்டா வழங்கப்பட்டது. (“ஆறு கண்டார் அதனாலே சோறு கண்டார் என்று கவிதை எழுதிய நம் முதல்வரின் ஆட்சியில்தான் இந்த முரண்பாடு)

பிட்டுக்கு மண்சுமந்து கடவுளே குடி மராமத்து செய்த வரலாற்றுப் பெருமை படைத்த மதுரையில் 39 விழுக்காடும், சென்னையில் 60 விழுக்காடு குளங்களும் இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்டது. தமிழகத்தில் மாநகராட்சி மற்றும் நகராட்சி பகுதிகளில் குப்பைகளை கொட்டும் திடக்கழிவு மேலாண்மை திட்டம், நீர் நிலை ஆதாரம் உள்ள பகுதிகளிலேயே செயல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. எனவே, குளம், கண்மாய் உள்ளிட்ட நீர் நிலை ஆதாரங்கள் மறைந்து வருகிறது.

தமிழகத்தில் 1950களில் ஏரி நீரை விவசாயத்திற்கு பயன்படுத்துவது 17.3 விழுக்காடு என்று இருந்தது. இப்போது 2010ல் 6.1விழுக்காடாகக்  குறைந்துள்ளது. இந்த 60 ஆண்டுகளில் 29விழுக்காடாக இருந்த கிணற்று நீர் பாசனமும் இப்போது 22 விழுக்காடாகக் குறைந்து விட்டது.  மேடுதட்டிப் போன அல்லது இருந்த தடமழிந்த நீர் நிலைகளில் எப்படி தண்ணீர் தேங்கி நிற்கும்?

சென்னை போன்ற பெரு நகரங்களின் தண்ணீர்  தேவைக்கு  80 விழுக்காடு தண்ணீர் மாநகருக்கு வெளியிலிருந்துதான் கொண்டுவரப்படுகிறது. அப்படிக் கொண்டு வந்து கொடுத்தும்கூட பற்றாக்குறை உள்ளது. 174 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட சென்னை மாநகரில் பெய்யும் மழையை ஆண்டுக்கு  60 நாள்களுக்கு மட்டும் சேமித்தாலே இந்த மழையின் அளவு 1,200 மில்லி மீட்டராகும்.  இந்த மழை நீர் மூலம், நாள் தோறும் 5 பேர் உள்ள குடும்பத்துக்கு 125 லிட்டர் தண்ணீர் கிடைக்கும்.

சிங்கப்பூர், டோக்கியோ நகரங்களிலும் ஜெர்மனியிலும் புத்திசாலித்தனமான மழைநீர் சேமிப்பு முறைகளைக் கையாள்கிறார்கள். கடந்த தலைமுறையில் நமது பாட்டிமார்கள் நம் வீட்டு முற்றத்தில் அண்டா உள்ளிட்ட பாத்திரங்களில் மழைநீரைச் சேமித்து வைத்து, அந்தத் தூய்மையான நீரை ஒரு வாரம் சமையலுக்குப் பயன்படுத்திய அதே பாணிதான். ஆனால் இவர்கள் கட்டடங்களில் அமைக்கப்பட்ட தொட்டிகளில் மழைநீரைச் சேமித்து வைக்கிறார்கள்.

சிங்கப்பூர் விமான நிலைய கட்டடத்தின் மேற்பரப்பிலும், சுற்றுப் பகுதியிலும் பெய்யும் மழையைத் தரைதளத் தொட்டிகளில் சேமித்து வைக்கிறார்கள். இதன் பெரும் பகுதி கட்டடத்தைப் பராமரிப்பதிலும், கழிவறைக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த மழை நீர் விமான நிலையத்துக்கு ஒர் ஆண்டுக்குத் தேவைப்படும் தண்ணீரில் மூன்றில் ஒரு பகுதியைச் சமாளிக்க உதவுகிறது. இதனால் அவர்களுக்கு ஆண்டுக்கு 4 லட்சம் டாலர் சேமிப்பு.

இதே முறை வானுயர் கட்டடங்களிலும் பயன்படுகிறது. சிங்கப்பூரிலுள்ள அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் அனைத்திலும் மழைநீர்த் தொட்டி உள்ளன. அவர்கள் இந்த நீரைக் குடிநீருக்காக ஒரு பகுதியையும், மீதியை பிற தேவைகளுக்காகவும் பயன்படுத்துகின்றனர்.

ஜெர்மனியில் உள்ள வீடுகள் மழைநீர்த் தொட்டியை கருவூலம் போலக் காக்கின்றனர். ஏனென்றால், அங்கே தொழில்துறை மாசு அதிகம். சுத்திகரிக்கப்பட்ட குடிநீர் விநியோகத்துக்குக் கட்டணம் அதிகம். ஆகவே அவர்கள் மழை நீரை வீட்டின் அடியில் பெரிய தொட்டிகளில் சேமித்து வைத்து, அதைக் குடிக்கவும் சமையலுக்கும் பயன்படுத்துகிறார்கள்.  ( நன்றி. தினமணி தலையங்கம் 18-11-2010)

இயற்கை தரும் மழையை நாம் எந்த அளவிற்கு சேமிக்கிறோம். ஒரு கணக்கீட்டைப் பார்ப்போம் 2400 சதுர அடி கொண்ட இடத்தில் (1கிரவுண்டு) பத்து  மில்லி மீட்டர் மழை பெய்தால் கிடைக்கும் நீர் சுமார் 2,230 லிட்டர். ஒரு  ஏக்கரில் பத்து  மில்லி மீட்டர் மழை பெய்தால் கிடைக்கும் நீர் சுமார் 40,460 லிட்டர். 1 சதுர  கிலோ.மீட்டர் நிலத்தில் பத்து  மில்லி மீட்டர் மழை பெய்தால் கிடைக்கும் நீர் சுமார் 10,000,000 லிட்டர் இதில் நாம் எவ்வளவு நீரை சேமிக்கிறோம்….? எவ்வளவு பேர் உண்மையில் வீட்டில் மழை நீர் சேமிப்பு செய்கிறோம…..? எவ்வளவு விவசாய நிலங்களில் பண்ணை குட்டைகள் உள்ளன…? எவ்வளவு ஏரிகள், குளங்கள் தூர்வாரப்பட்டது….? இயற்கை நம் நாட்டிற்கு இரண்டு பருவ மழைப் பொழிவை தருகிறது, திட்டமிடாமை காரணமாக சேமிக்காமல் வெள்ளம் ஏற்பட்டு உயிர் இழப்புக்களையும் நஷ்டங்களையும் சந்திக்கிறோம்.

ஆஸ்திரேலியாவின் ஒரு பகுதியில் கழிவு நீரை சுத்தம் செய்து குடி நீராக அடுத்த வருடமே வினியோகம் செய்யப்போகிறார்கள் என்று இந்து நாளிதழ் செய்தி வெளியிட்டிருந்தது.

நம் நாட்டின் சராசரி மழை பொழிவு 12.50   மில்லி மீட்டர். சுமார் ஒரு பில்லியனுக்கு மேல் மக்கள் தொகை உள்ள , உலகில் அதிக கால்நடை உள்ள, சுமார் 70விழுக்காடு மக்கள் விவசாயத்தையே நம்பியுள்ள நாம் நமக்கான நீராதாரங்களைக் காக்கும் திட்டங்களை முழு வீச்சில் நடைமுறைப்படுத்தியதில்லை.

மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் தொழில்துறைக்காக நமது பழம்பெரும் பாரம்பரியங்களையெல்லாம் தாரை வார்த்துக் கொண்டதைத் தவிர வேறெந்த ஆணியையும் நம்மால் புடுங்க முடியவில்லை.

”ஆற்று நீர் என்பது மாதச் சம்பளம் மாதிரி. அந்தந்த மாசம் எடுத்துச் செலவு செய்து கொள்ளலாம். நிலத்தடி நீர் அப்படியில்லை. அது காலம் காலமாய் பூமித்தாய் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருக்கும் பூர்வீகச் சொத்து. ஒரு மாதம் மளிகைச் சாமான் வாங்குவதற்காக யாராவது பூர்வீகச் சொத்தை விற்பார்களா?” என்று எப்போதோ ஒரு திரைப்படத்தில் கேட்ட வாசகம் இன்னும் மனதில்    இருந்து கொண்டுதானிருக்கிறது.

கனமழையல்ல… மாமழை பெய்துகொண்டே இருக்கிறது மலையில் விழுந்து தரையில் விழுந்து  வீதிகளிலும்,  மொட்டை மாடிகளிலும்… நடந்து கடைசியில் வீணாகக் கடலில் கலக்கிறது.  இருக்கிற நீர்நிலைகளைப் பாதுகாக்கத் தெரியாமல் வாழ்ந்த   பரம்பரை இந்தப் பரம்பரை என பிற்காலத்தில் வரலாறு நம்மைப் பழிக்குமே என்ற வெட்க உணர்வு  தூய மழைத்துளிகள் முகத்தில் விழும்போதெல்லாம் எழுகிறது.

(பசுமைத்தாயகம் சுற்றுச்சூழல்2011ஜனவரி இதழில் வெளியான கட்டுரை)

நதி பற்றிய கவிதையை
நான் எழுதியபோது
அருகில் வந்த மகள்
வரைந்த நதியைக் காட்டினாள்
தாளில் ஓடியது
பென்சில் நதி

ராஜா சந்திரசேகர்

 

“அம்பா ஆடலின் ஆய் தொடிக் கன்னியர், முனித் துறை முதல்வியர் முறைமை காட்ட, பனிப் புலர்பு ஆடி, பரு மணல் அருவியின்ஊதை ஊர்தர, உறை சிறை வேதியர்நெறி நிமிர் நுடங்கு அழல் பேணிய சிறப்பின்,”  என்று பரிபாடலில் வரும் வரிகளை எங்கு எப்போது படித்தாலும் எனக்கு வைகையில் நீராடிய நினைவுகள் வந்து செல்லும். வைகைக்குப் பல முகங்கள் உண்டு. ஐப்பசி கார்த்திகை மாதங்களில் யாரையும் பக்கத்தில் நெருங்கவிடாமல் பேரிரச்சலோடு ஓடும் வைகைதான் பங்குனி சித்திரை மாதங்களில் தண்ணீருக்கே தவியாய் தவித்துக் கொண்டிருக்கும். “யாராவது ஒரு குடம் தண்ணீரை என்மீது ஊற்றுங்களேன்…. மேனியெல்லாம் காந்தலெடுக்கிறது… என்று கெஞ்சுவது போல கோடை வெயில் சுடு நெருப்பில் சுருண்டு கிடக்கும்.  வைகைக்கு பல நிறங்கள் உண்டு. மழை பெய்யச் தொடங்கியவுடன் நிமிடத்தில் கரைபுரண்டு ஓடும் நீர் செந்நீராய் ஓடும். நேரம் கூடக்கூட கருநீல நிறமாக மாறும். இரண்டு நாட்கள் கழித்துதான் ஆற்றில் இறங்க முடியும்.அப்படி இறங்கும்போது சாந்தமாக இருக்கும்… குளிப்பதற்கும் ஏதுவாக இருக்கும். எப்போது தண்ணீர் வந்தாலும் எங்களுக்கு  வைகையில் நீர் வரும் பிடித்த மாதம் மார்கழிதான்.  பனி போர்த்திக் கொண்டு இருகரைகளிலும் பச்சை நாணலை ஆடையாக்கிக் கொண்டு நீரோடும் நளினத்தை விவரிக்க வார்த்தைகள் இல்லை.

இளம் பருவத்தில் நண்பர்களோடு  அதிகாலையில் மார்கழி மாதங்களில் நீராடியது வாழ்வில் வசந்த காலம் மார்கழியில் குளிச்சுப்பாரு”… என்ற ஒன்பது ரூபா நோட்டு படத்தின் பாடல் அனுபவத்தின் வெளிப்பாடுதான். வைகையில் நீர் வரும் மாதங்களில் எங்கள் மலை கிராம மக்களுக்கு ஆற்றில்தான் குளியலும் துவையலும். எங்கள் ஊரில் பாலத்திற்குக் கீழே பெண்களும் பாலத்திற்கு மேலே ஆண்களும் என்பது எழுதப்படாத விதியாகவே பின்பற்றப்படுகிறது. என்பதுகளின் துவக்கத்தில் பாலம் இல்லாத போது தண்ணீர் ஓடிக்கொண்டிருந்த காலத்தில் மரங்களை ஏற்றிவந்த லாரியொன்னு நீரில் சிக்கிக் கொண்டது. இதில் லாரியின் ஓட்டுநர் இறந்து விட்டார். நீண்ட நாட்கள் கழித்து நீர் வற்றியபிறகே லாரியை எடுத்தார்கள். லாரி இருந்த பள்ளத்தில் தேங்கிய தண்ணீரில்தான் நாங்கள் நீச்சல் பழகினோம்.  அதிகமாகக் குளிப்பதால் காய்ச்சல் வந்துவிடும். அப்படி காய்ச்சல் கண்டவர்கள் எல்லோரும் செத்துப்போன மலையாளி டிரைவர்தான் பேயாகப் பிடித்துக் கொண்டதாகச் சொல்வார்கள். இப்படிப்பட்ட பேய்க்கதைகளும் நிறைய உண்டு

கார்கால வைகையில் வெள்ளம் பார்க்க ஊரோடு செல்வோம். எங்கள் தோட்டம் வைகைக் கரையில் உள்ளது. வெள்ளத்தில் அடித்துவரப்படும் மரங்கள் எல்லாம் எங்கள் தோட்டத்து கரையில்தான் ஒதுங்கும். 1984-ல் எம்.ஜி. ராமச்சந்திரன் இங்கு போட்டியிட்டு வென்ற பிறகு கடமலைக்குண்டுக்கு மேற்கே உள்ள 47 கிராமங்களை இணைக்கும் வகையில் வைகையில் பாலம் கட்டினார். கட்டுமானப் பணிகள் நடந்த போது ஆற்றின் வேகத்தை அறியாமல் கட்டப்பட்ட பாலம் இரு முறை தண்ணீரில் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. பாலம் கட்டிய பிறகு பாலத்தின் நின்று ஊர் சனமே வெள்ளம் பார்க்கும்.

வைகையின் நீரோட்டம் மட்டுமல்ல வைகையின் கிளையாறுகளும் படுவேகமாய் ஓடும் தன்மை வாய்ந்தவை. சிறாறு, மூங்கிலாறு, உப்போடை,அருகவெளி ஓடை, பஞ்சந்தாங்கி  போன்ற கிளையாறுகள் வைகையை விடவும் வேகம் மிகுந்தவை. மழைகாலங்களில் விவசாயப் பணிகளுக்காகச் செல்லும் மக்கள் ஆற்றின் நீரின் அளவைக் கணக்கிடாமல் இறங்கினால் அவர்களை குண்ணூர் கூட்டாற்றில்தான் பிணமான எடுக்க வேண்டும். இப்படி ஒரு முறை பங்குனி மாசத்தில்(1983 என எண்ணுகிறேன்) இரவெல்லாம் மழை பெய்து காலையில் வெள்ளம் வந்தது. அந்த வெள்ளத்தில் ஒரு குடும்பமே பலியானது. இன்றும் அந்த சம்பவத்தை மக்கள் ”அண்ணாமலைத்தேவர் வெள்ளம்  என்றே சொல்கிறார்கள். பகலெல்லாம் சீற்றத்தோடு ஓடிக்கொண்டிருந்த வெள்ளத்தை எல்லோரும் ஆவலாய் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது நாகமுத்து நாயக்கர் மட்டும் மிகக் கவலையாகச் சொன்னார். “பங்குனியில பகல் வெள்ளம் போனா கார்த்திகையில கண்மாய் காயும் என்று. அந்த ஆண்டு அப்படித்தான் நிகழ்ந்தது. தென்மேற்குப் பருவக்காற்று காலங்களில் வலுத்த சாரல்பெய்தாலே கரைபுரண்டோடும் வைகை அந்த ஆண்டில் ஐப்பசி வரையில் வறண்டு கிடந்தது.

வைகை நதி என்பது ஆற்றின் நீளம் 258கிலோமீட்டர் என்றும், பாசனப் பரப்பு 7031 சதுர கிலோமீட்டர் என்றும் வெறும் புள்ளி விபரங்களால் மட்டுமே சொல்லிவிட்டுச் செல்வதல்ல…. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளில் ஓயாமாரியில்…. சந்தனக்காவில்…… வெள்ளிமலையில்…… மேகமலையில் பச்சை விரித்துக் கிடக்கும் தாவரக்காடுகளின் அடிமடியிலிருந்து சுரந்து வரும் சுதேசி நதியின் தடம். நூற்றுக்கணக்கான நீரோடைகளின் கூட்டுச் சங்கமம். மதுரையை எரித்த கண்ணகி கரை வழியே நடந்ததால்  சீற்றம் குறையாத நீரண்டமாக விளங்கியது.உலகு புரந்தூட்டும் உயிர்ப் பேரொழுக்கத்துப்புலவர் நாவில் பொருந்திய பூங்கொடி வையை என்ற பொய்யாக் குலக்கொடி என சிலப்பதிகாரம் புகழ்நத வைகை  இன்று கரையழிந்து மணலழிந்து நீரோடிய தடமழிந்து கொண்டிருப்பதைக் காணும் போது நம்மால் மௌனமாக அழமட்டுமே முடிகிறது.. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் வருஷநாடு மலைப் பகுதியில் தொடங்கி, சோழவந்தான் வழியாக மதுரைக்கு வந்து மாசு படுத்துவதற்காகவா? ரத்தக் கண்ணீர் விடுவதற்காகவா? என்ற கேள்விகளோடு தொக்கி நிற்கிறது

மாசு பட்டிருப்பது வைகைஆறு மட்டும்தானா…..?. மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைத் தொடர், கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைத் தொடரில் அழிக்கப்படும் காடுகளுக்கும், ஆறுகளில் நீர்வளம் குறைந்ததற்கும் தொடர்பு இருக்கிறது. இந்த மலைத் தொடர்களில் கட்டப்படும் சுற்றுலா ரிசார்ட்டுகள், நீர் விளையாட்டு மையங்கள், தேயிலை, காபி, காய்கறி பயிர் சாகுபடி போன்ற காரணங்களுக்காக காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன. இதனால் நீராதாரம் குறைந்து, மண்ணரிப்பு ஏற்படுகிறது.

நெல்லைச் சீமையின் ஜீவநதியான தாமிரபரணியில். சுமார் 65 இடங்களில் குடிநீர் எடுக்கப்படுகின்றது. மதுரா கோட்ஸ், சன் காகித ஆலை, சங்கர் சிமெண்ட், ஸ்பிக் உரத் தொழிற்சாலை, தாரங்கதாரா தொழிற்சாலை, டாக் ஆலை, கனநீர் ஆலை, அனல்மின் நிலையம் துறைமுகம் ஆகியவற்றுக்கும் முக்கியமாக இந்த ஆற்று நீர் ஆதாரமாக உள்ளது. சுமார் 65 இடங்களில் குடிநீர் எடுக்கப்படுகின்றது. மதுரா கோட்ஸ், சன் காகித ஆலை, சங்கர் சிமெண்ட், ஸ்பிக் உரத் தொழிற்சாலை, தாரங்கதாரா தொழிற்சாலை, டாக் ஆலை, கனநீர் ஆலை, அனல்மின் நிலையம் துறைமுகம் ஆகியவற்றுக்கும் முக்கியமாக இந்த ஆற்று நீர் ஆதாரமாக உள்ளது.

தாமிரவருணித் தண்ணீரை ஆற்று நீரை அப்படியே அள்ளிக் குடித்த காலமெல்லாம் மலையேறி விட்டது. ஆற்றின் தொடக்கத்திலிருந்து இறுதிவரை ஒரு சில பெரிய தொழிற்சாலைகளும், 19 சிறிய மற்றும் நடுத்தரத் தொழிற்சாலைகளாலும் கொட்டப்படும் கழிவுகளின் சங்கமத்தால் தாமிரவருணி கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது இந்த ஜீவநதியால் இம்மாவட்டங்களில் 1.5 லட்சம் ஏக்கர் நிலத்தில் இரண்டு போக நெல் சாகுபடியும், சுமார் 25,000 ஏக்கரில் மூன்று போகச் சாகுபடியும் நடைபெற்று வந்தது. பாசனம் நெல்லை, தூத்துக்குடி மாவட்டங்களின் முக்கியக் குடிநீர் ஆதாரமாகவும் இந்த ஆறு உள்ள பரணி அவலப் பரணி பாடிக்கொண்டிருக்கிறது..

ஈரோடு மாவட்டம் நொய்யல் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள ஒரத்துப்பாளையம் அணைநீர் முற்றிலும் நஞ்சாக்கப்பட்டிருக்கிறது. கோவை, திருப்பூர் வழியாக ஒரத்துப்பாளையத்தை வந்தடையும் நொய்யல் ஆறு கொடுமுடி அருகே காவிரியுடன் கலக்கிறது. 1992இல் ஜெயலலிதாவால் திறந்து வைக்கப்பட்ட ஒரத்துப்பாளையம் அணை ஏறத்தாழ 25,000 ஏக்கர் பாசனத்திற்காகத்தான் கட்டப்பட்டது. ஆனால், திருப்பூர் நகரின் சலவை சாயப்பட்டறை முதலாளிகள் ஆலைக்கழிவுகள்   முழவதையும் நொய்யல் ஆற்றில்தான் திறந்து விடுகின்றனர்.

இதனால் அணையைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்களில் நிலம், நீர், காற்று, குடிநீர், குடிநீர் ஆதாரங்கள், கால்நடைகள், விவசாயப் பயிர்கள், மரங்கள், செடி கொடிகள் என அத்தனையும் பாழ்பட்டு விட்டன. விவசாய நிலங்கள், நீர்நிலைகள் பாதிக்கப்பட்டதோடு, கழிவுநீர் காவிரியில் கலந்து, அதனால் காவிரியிலிருந்து குடிநீர் பெறும் கரூர், நாமக்கல், திருச்சி, ஈரோடு, தஞ்சை, திருவாரூர், நாகப்பட்டினம் ஆகிய மாவட்டங்களைச் சேர்ந்த இலட்சக்கணக்கான மக்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இவர்களுக்கெல்லாம் இந்தக் கழிவுநீர் கலந்த தண்ணீர்தான் குடிநீர். இத்தனைக்குப் பிறகும் “”நொய்யல் ஆற்றில் கழிவுநீரை விடக் கூடாது; உடனே தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்” என்று மட்டும் உயர்நீதி மன்றம் ஆணை பிறப்பிக்க மறுக்கிறது. காரணம், “”தொழில்பாதிப்பு, ஏற்றுமதி பாதிப்பு, அன்னியச் செலாவணி இழப்பு” என்றெல்லாம் முதலாளிகள்கூறும் வாதத்தை உயர்நீதி மன்றம் வேதவாக்காக ஏற்றுக் கொள்கிறது

சவுத் இண்டியா விஸ்கோஸ் ஆலை பவானியிலிருந்து அன்றாடம் 400 லட்சம் லிட்டர் தண்ணீரை எடுத்துப் பயன்படுத்திவிட்டு அதேஅளவு நீரை கழிவாக பவானி ஆற்றில் விடுகிறது. இதனால் பவானி நீர்த்தேக்கத்தில் அதிகஅளவு ரசாயனங்களும், கனரக உலோகக் கழிவுகளும் கலந்திருக்கின்றன. மேலும், யுனைடெட் பிளீச்சர்ஸ், டேன் இண்டியா, டி.டி.கே. அட்டைத் தொழிற்சாலை, சர்க்கரை ஆலைகள் போன்றவைகளும் தங்கள் கழிவுகளை பவானி ஆற்றில் கொட்டுகின்றன. சத்தியமங்கலம், மேட்டுப்பாளையம் போன்ற நகரங்களின் சாக்கடைகளும் இதில் கலக்கின்றன. இதனால் பவானி ஆற்றுக் குடிநீரைப் பயன்படுத்துபவர்கள் வயிற்றுப்போக்கு, சிறுநீரகக் கோளாறு போன்ற நோய்களால் பாதிக்கப்படுகின்றனர்

திண்டுக்கல்லைச் சுற்றியுள்ள சுமார் 100 தோல் தொழிற்சாலைகளால் குடகனாற்றில் நாள் ஒன்றுக்கு 30 லட்சம் லிட்டர் கழிவுநீர் ஆற்றில் விடப்படுகிறது. இதனால் சுற்றுப்புறக் கிராமங்களில் 20 சதுர கி.மீ நிலத்தடி நீர் பாதிக்கப்பட்டு விட்டது. கிணறு வெட்ட ஒரு லட்சம் ரூபாய் வரை செலவு செய்து விவசாயிகள் திவாலாக்கப்பட்டுள்ளனர்

பாலாற்றுப் படுகையில் கட்டப்பட்டுள்ள சுமார் 100 சிறிய, பெரிய தோல் தொழிற்சாலைகள், இரசாயனத்தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் கழிவுநீர் அன்றாடம் 450 லட்சத்திலிருந்து 500 லட்சம் லிட்டர் ஆற்றில் கொட்டப்படுகின்றன.  பாலாற்றுப் படுகையில் ஒரு நாளைக்கு 110 லட்சம் கிலோ தோல் பதனிடப்படுவதாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. 100 கிலோ எடையுள்ள பதனிடப்படாத தோல், பதனிட்டபின் 20லிருந்து 30 கிலோ வரை எடையுள்ள தோலாக மாறுகிறது. மீதமுள்ள கழிவுத்தோல் முழுவதும் திடக் கழிவுகளாக ஆற்றில் கொட்டப்படுகிறது. வேலூர் மாவட்டத்தில் மட்டும் 317 ஏரிகளுக்குத் தண்ணீர் வழங்குகிறது பாலாறு. இந்த ஆற்றிலிருந்து பாசனத்திற்கு 606 ஆற்று ஊற்றுக் கால்வாய்கள் இருந்தன. பாலாற்றில் ஆற்றடி நீரோட்டம் 30 அடியிலிருந்து 40 அடி ஆழம் வரை உள்ளது. இது இந்த ஆற்றுக்கே உரிய சிறப்பு. பல நூற்றுக்கணக்கான கிராமங்களுக்குக் குடிநீரையும், ஆயிரக்கணக்கான கிணறுகளுக்கு நீரூற்றையும் இது அளித்து வந்தது. ஆனால், இவையெல்லாம் இன்று சாகடிக்கப்பட்டு விட்டன. இப்போதும் சென்னையைநோக்கிச் செல்லும் பகல்நேரப் பயணங்களில்போது நீண்டு வறண்ட பாலையாய் பாலாறு காட்சியளித்துக் கொண்டுதானிருக்கிறது. நாம் மட்டுமல்ல நம் ஆட்சியாளர்களும் குளிரூட்டப்பட்ட ஊர்திகளில் அமர்ந்து பார்த்தக் கொண்டேதான் செல்கிறார்கள்

இப்படி ஒவ்வொரு ஆறும் யாரால் எந்த அளவுக்கு நஞ்சாக்கப்பட்டுள்ளது என விரிவாக விளக்க முடியும். அந்த அளவிற்கு ஏராளமான ஆதாரங்கள், புள்ளி விவரங்கள் உள்ளன. மாசு பட்டிருப்பதில், நஞ்சாக்கப்பட்டிருப்பதில் கூவம் முதலிடமும், காவிரி இரண்டாம் இடமும், நொய்யல் பவானி அடையாறு அடுத்தடுத்த இடங்களையும் பெறுகின்றன என்று அண்ணா பல்கலைக்கழகச் சுற்றுச்சூழல் ஆய்வு மையம் தெரிவிக்கிறது. (இந்து, 29.4.2005) (நன்றி புதிய கலாச்சாரம் 2008)

இன்றைய உலகளாவிய வணிகக் கலாச்சாரத்தால் நமது நதிக்கரை நாகரீகம் கேள்விக்குறியாகிவிட்டது. ஆற்றில் இறங்கு… ஆற்றில் குளி….. ஆற்றில் நீந்து… ஆற்று நீரைக்குடி… என்று சொன்ன காலம்மாறி ஆற்றில் இறங்காதே… ஆற்றில் குளிக்காதே… ஆற்று நீரைக்குடிக்காதே… நோய் தாக்கும் என பயமுறுத்தும் காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். இருபதாண்டுகளுக்கு முன்பு ஆற்றுநீர் வாதம் போக்கும்… அருவிநீர் பித்தம் போக்கும் என்ற பழமொழிக்கு உயிர் இருந்தது. ஆனால்… இன்று…..? ”ஆத்துல குளிச்சா ஒடம்பெல்லாம் அரிக்குது…” என்று பாஞ்சாலங்குறிச்சி படத்தில் வடிவேலு பேசிய வசனம் வெறும் நகைச்சுவையல்ல….. நமது நதிகளின் நிறமாற்றத்தை எடுத்துச் சொல்லும் அவலச்சுவை.

இறந்து போனவர்களின் அஸ்தியை கடலில் கரைக்க வசதியில்லாதவர்கள் தாங்கள் வாழும் ஊர்களில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நதிகளில் கரைத்தார்கள்.  ஆற்று வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடி கடலில் கலக்கும் போது , செத்துப்போன தங்களின் உறவுகளும் கடலில் கரைவார்கள் என்று நம்பினார்கள். அந்த நம்பிக்கை  நமக்கு முந்தைய தலைமுறைவரைக்கும் உயிரோடிருந்தது. இப்போது இல்லை.

காவிரி, தென்பெண்ணை, பாலாறு, தமிழ்கண்டதோர் வைகை, பொருநை என மேவிய ஆறுகள் பல ஓடிய தமிழ்கூறும் நல்லுலகில்தான்  தொழிற்சாலைக் கழிவுகள், வீட்டுக் கழிவுகள், நகரச் சாக்கடைகள், ஆற்றோரச் சுடுகாட்டுக் கழிவுகள், வாகன சுத்திகரிப்புக் கழிவுகள், சல்பேர், சோடியம், காஸ்டிக் சோடா, பிளீச்சிங் தண்ணீர், தொழிற்சாலைகள், இரசாயனத் தொழிற்சாலைகளிலிருந்து வெளியேற்றப்படும் கழிவு நீரெல்லாம் கரையடைத்தோடி நதிகளைச் சாயம் போகச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன.

 (பசுமைத்தாயகம் ஆகஸ்ட்2010 இதழில் வெளியானது)

வழி தவறிய இரண்டு மீன்கள்
சந்தித்துக் கொண்டன
மணல்வெளியில்…….
இரண்டிடமும்
கடல் பற்றிய கதைகள் இருந்தன…..
கடல் இல்லை.
      -இலக்குவண்

‘‘தூத்துக்குடி மாவட்டம் ஓட்டப்பிடாரம் அருகே உள்ள புதியம்பத்தூர் மலர்குளத்தில் போர்வெல் போடப்பட்டு அதன் முலம் புதியம்புத்தூர், நடுவங்குறிச்சி, சாமிநத்தம், ராஜாவின் கோவில் உள்ளிட்ட பல ஊர்களுக்கு குடிநீர் சப்ளை செய்யப்பட்டு வருகிறது. கடந்த வாரம் பெய்த தொடர் மழை காரணமாக போர்வெல் தண்ணீருடன் மாசு கலந்த குளத்து நீரும் சேர்ந்து சப்ளையானதால் பொதுமக்களுக்கு வாந்தி பேதி ஏற்பட்டது. நேற்று முன்தினம் இப்பகுதியை சேர்ந்த குழந்தைகள் உள்பட 200 பேர் பாதிக்கப்பட்டு புதியம்புத்தூர், ஓட்டப்பிடாரம், தூத்துக்குடி அரசு மருத்துவமனை மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகளில் அனுமதிக்கப்பட்டனர். இதில் சிகிச்சை பலனின்றி புதியம்புத்தூர்கீழத்தெருவைச் சேர்ந்த அழகர்சாமி இறந்தார்.”

‘‘மத்திய அரசுக்கு 747 கோடி ரூபாய் வரி ஏய்ப்பு செய்த வழக்கில் ஸ்டெர்லைட் நிறுவன துணைத்தலைவர் வரதராஜன் கைது” தூத்துக்குடியில் ஸ்டெர்லைட் நிறுவனத்துக்கு எதிராக போராட்டங்கள் களை கட்டியுள்ளன.”

மேற்கண்ட இரு செய்திகளையும் சற்றேறக்குறைய இரு வார இடைவெளியில் வாசித்தபோது நமக்குள் சில வினாக்கள் தவிர்க்க இயலவில்லை.

  • தூத்துக்குடி என்பது தமிழகதத்தின் இயற்கைத் துறைமுக நகரம். இந்த நகரத்திற்கென்று பண்டையகால சிறப்பும் உண்டு. தமிழர்களின் வணிகத் தளமாக இருந்த தூத்துக்குடி தற்போது ஆலைகளின் கழிவுகளால் சூழப்பட்ட தீவாய் மாறியிருப்பதற்கு யார் காரணம்?
  • தூத்துக்குடியில் 1996ல் ஸ்டெர்லைட் தொழிற்சாலை தொடங்கும் போதே, (அதாவது லண்டனை தளமாகக் கொண்ட வேதாந்தா பன்னாட்டு மூலதன நிறுவனத்தின் கிளை அமைப்பான ஸ்டெர்லைட் தொழிற்சாலைக்கு எதிராக) கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பி அது போராட்டமாகவும் மாறியிருக்கிறது. தாமிரத் தாதுவை இறக்குமதி செய்து, அதைப்பிரித்தெடுத்து தாமிரத் தகடு மற்றும் கம்பி உற்பத்தி செய்யும் இந்த ஆலையை திறக்கக் கூடாது. அப்படித் திறக்கப்பட்டால் அதுநிலம் மற்றும் கடல் வளத்தை நிச்சயம் மாசுபடுத்தும் என்று, தமிழ்நாடு முழுவதும் போராட்டங்கள் நடந்தன. தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் நடைபயணங்கள்…. கடையடைப்புகள்  நடத்தப்பட்டன. இந்த கோரிக்கையை வலியுறுத்தி நடத்தப்பட்ட போராட்டங்கள் பின்னர் சத்தமின்றி ஓய்ந்தன. இதன் பின்னணி என்ன?
  • இந்த வேதாந்தா நிறுவனம்தான் உலகத்திலேயே பெரிய அளவுக்கு அலுமினியத் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டுள்ளது. இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த அலுமினியத் தயாரிப்பான 13 லட்சம் டன்களில், 3,85,00 டன் உற்பத்தியை வேதாந்தா செய்கிறது. ஒரிசாவில் உள்ள ஆதிவாசிகள் பகுதியில், அலுமினியத்திற்கான கனிம வளத்தை ஜர்சுகுடா என்ற இடத்தில் வேதாந்தா கைப்பற்றியுள்ளது.(ஒரிய பழங்குடிகளின் எதிர்ப்பைச் சமாளிக்க நமது இளவரசர் அங்கு முகாமிட்டிருப்பதும் ஊரறிந்த ரகசியம்.) லாஞ்சிகார் பகுதியில் 50 லட்சம் டன் அலுமினிய சுத்திகரிப்பு ஆலையையும், 3,750 மெகா வாட் மின் உற்பத்தி ஆலையையும் அதே இடத்தில் நிறுவியுள்ளது. ஜர்சுகுடாவில் இன்னொரு பெரிய உருக்காலையை தொடங்கப் போவதாகவும் வேதாந்தா கூறி வருகிறது. இவை அனைத்துமே பழங்குடி மக்களின் பாரம்பரியமான செல்வங்கள். ஆக இப்படிப் பேரும் புகழும் கொண்ட, இந்திய மக்களை முன்னேற்றுவதைத் தவிர்த்து வேறொரு பாவமும் அறியாத(….?……) ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் துணை அமைப்பான ஸ்டெர்லைட் தொழிற்சாலைக்கு எதிராகப் போராடுவதில் மக்களைக் காட்டிலும் அதிகமான தயக்கம் அரசியல் அமைப்புகளுக்கே உள்ளது. (பெரிய இடமல்லவா….. தேர்தலுக்கு நன்கொடை வாங்கவேண்டாமா….. சூழலாவது… மாசாவது….. அடபோங்கப்பா….)
  • இப்போது வரி ஏய்ப்பு விவகாரம் அம்பலமானதும், போராட்டங்கள் சூடுபிடித்துள்ளன.(இது எப்படி அம்பலமாது என்பது ‘சிதம்பர‘ ரகசியம்) இந்த ஆலையை நிரந்தரமாக மூடக்கோரி, அரசியல் கட்சிகளும், பல சமூக அமைப்புகளும் ஒன்று சேர்ந்து, 2010 ஜூலை 26ம் தேதி மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகத்தில் முற்றுகையிட்ட ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். இது வரவேற்கத் தக்கதே.. இருந்தாலும் இப்போராட்டம் இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு?
  • மத்திய நகர்புற மேம்பாட்டு அமைச்சகம் சார்பில் இந்தியாவில் உள்ள நகரங்களில் எல்லாம் சுற்றுச்சூழல் சீர்கேடு எந்தெந்த நிலையில் உள்ளது என்பது குறித்து ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. இந்த ஆய்வில் இந்தியா முழவதும் 1 லட்சத்துக்கும் அதிகமான மக்கள் வசிக்கக்கூடிய 423 நகரங்கள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. திறந்தவெளியில் மலம் ஜலம் கழித்தல், குவிந்து கிடக்கும் குப்பைகள், அசுத்தமான கழிவறைகள், நிரம்பி வழியும் சாக்கடை, தரமில்லா குடிநீர், வயிற்றுப்போக்கு-வாந்தி, உள்ளிட்டவைகளைக் காரணமாக வைத்து இந்த ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது. 3 மாதங்கள் நடத்தப்பட்ட இந்த ஆய்வில் இந்தியாவில் மிகவும் ஆபத்தான சுற்றுச்சூழல் சீர்கேடான நகரங்களில் தொழில் நகரமான தூத்துக்குடி முதல் வரிசை பெற்றுள்ளது.  இது அனைத்து தினசரி நாளிதழ்களிலும் வந்துள்ளது. மாநகராட்சியாக உயர்ந்துள்ள தூத்துக்குடி நிர்வாகம் இன்றுவரையில் இதற்கான பதிலை வழங்காதது ஏன்?  அப்படியானால் இந்த ஆய்வு முடிவை   மாநகராட்சி ஏற்றுக்கொள்வதாகத்தானே அர்த்தம்.

தூத்துக்குடியில் சுற்றுச் சூழல் மாசு என்பது ஏதோ நேற்று முன்தினம் தொடங்கியது அல்ல…. கடந்த இருபதாண்டுகாலத்தில் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் நேடியான… மறைமுகமான முதலீடுகளாலும்  அவைகளின் ஏற்றுமதி – இறக்குமதிகளாலும், முத்துநகர் மெல்ல மெல்ல பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் குப்பைத்தொட்டியாகிக் கொண்டிருக்கிறது.

இதற்கு தக்க சான்று.. 2005- ஆகஸ்ட் மாதம் தூத்துக்குடி துறைமுகத்தில் இறக்குமதியான 1000 கன்டெய்னர்களை  சுங்க இலாகாவினர்  பரிசோதனை செய்தபோது திடுக்கிட்டனர். 25,000 டன் “காகிதக் கழிவுகள்’ என்று கூறி ஐ.டி.சி. நிறுவனம் இறக்குமதி செய்த கன்டெய்னர்களில் இருந்தவை பழைய பேப்பர்களும் காகிதக் குப்பைகளும் என்று நம்பி அந்தக் கன்டெய்னர்களை அனுமதித்த சுங்க இலாகாவினருக்கு அதிலிருந்து வெளிப்பட்ட துர்நாற்றம் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. (இதற்குள் பல “கன்டெய்னர்கள்’ வெளியேறிவிட்டன என்பது வேறு விஷயம்.) ஆனால் சுங்க இலாகாவினரிடம் நாற்பது கன்டெய்னர்கள் சிக்கின. பரிசோதித்துப் பார்த்ததும் அவர்கள் அதிர்ந்தனர்.

அமெரிக்காவிலுள்ள நியூஜெர்சி நகரத்தின் குப்பைக்கூளங்கள் இந்தக் கன்டெய்னர்களில் நிரப்பப்பட்டு, இந்தியாவில் கழிவுகளாகக் கொட்டுவதற்கு இதுபோல திருட்டுத்தனமாக அனுப்பப்பட்டிருந்தன. பிளாஸ்டிக் பைகள், பூச்சிக்கொல்லி மருந்து டப்பாக்கள், உபயோகித்துத் தூக்கி எறிந்த பேட்டரிகள், கக்கூஸ் குப்பைகள், மிதியடிகள், உபயோகித்து எறியப்பட்ட ஆணுறைகள் என்று அந்தக் கன்டெய்னர்களில் குத்தி அடைக்கப்பட்டிருந்தன. அதாவது அமெரிக்காவின் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படாமல் இருக்க இந்தியா போன்ற வளர்ச்சி அடையும் நாடுகளுக்கு இதுபோல நகராட்சிக் கழிவுகளைத் திருட்டுத்தனமாக ஏற்றுமதி செய்வது வழக்கம் என்பதும், இதற்காக பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்குப் பெரும் தொகை கூலியாகப் பேசப்படுகிறது என்பதும் திடுக்கிட வைத்த தகவல்கள்.

இது கண்டுபிடிக்கப்பட்டதும் எதிர்பார்த்ததுபோல ஐ.டி.சி. நிறுவனம் “எவர்கிரீன் ஸ்பெஷாலிட்டீஸ்’ நிறுவனத்தின் மீது பழியைப் போட்டுத் தப்பித்துக் கொள்ளப் பார்த்தது. அந்த 40 கன்டெய்னர்களும் அஜ்மான் நாட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டன. அந்த அரசு எச்சரிக்கை செய்து கப்பலை அப்படியே திருப்பி அனுப்பிவிட்டது. மீண்டும் தூத்துக்குடி துறைமுகத்துக்குத் திரும்பி வந்த கன்டெய்னர்களை நியூஜெர்சிக்கே திருப்பி அனுப்பும்படி மத்திய மாசுக் கட்டுப்பாடு ஆணைய நிபுணர்கள் அறிக்கை அளித்ததும், அதைத் திருப்பி அனுப்பக்கூடாது என்று ஐ.டி.சி. நிறுவனம் அதை எதிர்த்து உயர் நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்தது.

அந்த மனுவின்மீது தீர்ப்பளித்த நீதிபதிகள் இருவரும் மிகவும் தெளிவாக சில விஷயங்களைக் கூறி இருக்கிறார்கள். “”தங்களுக்குத் தெரியாமலோ, கேட்காமலோ “எவர்கிரீன் ஸ்பெஷாலிட்டீஸ்’ நிறுவனம் அந்தக் குப்பைக் கழிவுகளை அனுப்பி இருக்கிறது என்கிற ஐ.டி.சி.யின் வாதம் உண்மையானால், அந்தக் கன்டெய்னர்களை உடனடியாக அமெரிக்காவுக்கு அப்படியே திருப்பி அனுப்பி இருக்க வேண்டும். இவர்கள் ஏன் அஜ்மான் நாட்டுக்கு அனுப்பினார்கள்? வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகள் தங்களது நகராட்சிக் கழிவுகளைக் கொட்ட இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகளைத் தங்களது குப்பைத் தொட்டிகளாக்க நினைப்பது அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. யார் எக்கேடு கெட்டாலும் பரவாயில்லை, நமது நாட்டின் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்கிற வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளின் மனோநிலை ஆபத்தானது” என்று தங்களது தீர்ப்பில் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள் நீதிபதி தர்மராவும், நீதிபதி தமிழ்வாணனும்.

ஐ.டி.சி. நிறுவனம் உடனடியாக அந்தக் கன்டெய்னர்களைத் திருப்பி அனுப்ப உத்தரவிட்டிருப்பதுடன், நீதிமன்றச் செலவாக ரூ. 50,000-ம் அபராதம் விதித்திருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல, 12 வாரத்திற்குள் இந்தச் சதியில் தொடர்புடைய அத்தனை அதிகாரிகள் மீதும் கிரிமினல் மற்றும் சிவில் வழக்குகள் தொடரவும் மத்திய அரசுக்குப் பரிந்துரை செய்திருக்கிறார்கள்.

இதுபோல எத்தனை பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இறக்குமதி என்கிற பெயரில் பன்னாட்டுக் குப்பைக்கூளங்களை இந்தியாவில் கொண்டுவந்து கொட்டி நமது சுற்றுச்சூழலைக் கெடுக்கிறார்களோ………….யார் கண்டது?

மாலைநேரங்களில் காத்தாட நடக்கலாம் என எண்ணி தூத்துக்குடியில் புறநகர் பகுதிகளில் நடந்தால் உப்புக்காற்றையும் மீறி தாமிர உருக்காலையின் புகை மண்டலங்கள் நம்மைத்தாக்கும். பாவம் தூத்துக்குடி  மக்கள் உப்புக்காற்றுக்கும், உருக்காலையின் புகைமண்டலத்திற்கும் இடையில் சிக்கி உருமாறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மஞ்சள் காமாலையும் வைரஸ் காய்ச்சலும் தூத்துக்குடி மாநகரத்தின் நாகரீக வளர்ச்சிக்கான சொத்தாகி விட்டன. நகராட்சி வளர்ந்து மாநகரான போதிலும் நாளும் சூழும் புகை மண்டலங்களை நீக்க வழியின்றி மாநகர நிர்வாகம் தூங்குகிறது.

இது தூத்துக்குடி மாநராட்சியில் மட்டும் அரங்கேறும் அட்டுழியமல்ல.. மாவட்டம் முழுதும் இது போல பலப்பல உள்ளன. மாவட்டத்தின் வடக்கே வைப்பாறும், தெற்கே தாமிரபரணியும் ஓடிய போதும் மாவட்டம் முழுதும் தண்ணீர் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது. மாவட்டத்தின் இரண்டாவது பெரிய நகரமான கோவில்பட்டியில் பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒரு முறைதான் தண்ணீர் வினியோகம் செய்யப்படுகிறது. நிலத்தடி நீர் குடிக்க லாயக்கற்றதான பிறகு சீவலப்பேரி கூட்டுக்குடிநீர் திட்டம் மட்டுமே மாவட்டத்தின் முழு நீராதாரமாக இருப்பதால் எட்டயபுரம், விளாத்திகுளம், ஒட்டப்பிடாரம் போன்ற தாலுகாக்களில் குடிநீர் தட்டுப்பாடு கொதித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

கடந்த ஐந்தாண்டு காலத்தில் வைப்பாற்றில் தொடர்ந்து மணல் அள்ளப்பட்டதால் இருக்கன்குடியில் தொடங்கி சிப்பித்துறை வரையில் உள்ள இருநூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களில் நிலத்தடி நீர் படுபாதாளத்திற்குச் சென்று விட்டது.

குறுமலையிலிருந்து நீரூற்றாக வரும் தாழையூத்து மூலிகைத்தன்மை கொண்டது. இந்த நீரைக் குடித்தால் நோய்கள் குணமாகும் என்ற நம்பிக்கை சுற்று வட்டார கிராம மக்களிடம் உள்ளது. ஆனால் கடந்த பத்தாண்டுகளில்  இந்த வட்டாரத்தில் அரசியல் செல்வாக்குள்ளவர்கள் தாழையூத்து தண்ணீரைக் களவாடி மினரல் வாட்டராக்கி விற்று காசு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

”சொல்லக் கொதிக்குதடா நெஞ்சம் – வெறும்

சோற்றுக்கே இங்கு பஞ்சம்”  என்று பாடிய பாரதி இன்று உயிருடன் இருந்திருந்தால்

”சொல்லக் கொதிக்குதடா நெஞ்சம் – குடி

தண்ணீருக்கே இங்கு பஞ்சம்” என்று பாடியிருப்பான்.

சுத்தமான காற்றை, சுத்தமான தண்ணீரை விலைகொடுத்து வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறோம். நெல்லை மாவட்டம் கங்கை கொண்டானில் உள்ள கோகாகோலா நிறுவனத்தின் குடிநீர் ஆலை எடுக்கும் ஒரு லிட்டர் தண்ணீருக்கு 7.5 பைசா கொடுத்துவிட்டு அதை நம்மிடமே ரூ12க்கும் 14க்கும் விற்கிறார்கள். இப்போது தூத்துக்குடியின் நதிகளான வைப்பாற்றிலும், தாமிரபரணியிலும் கூடைகொண்டு மண் அள்ளவில்லை; பொக்லைன் கொண்டு தோண்டுகிறார்கள். தமிழகத்தில் குறிஞ்சி, முல்லை மருதம்  நெய்தல் ஆகிய நான்கு நில அமைப்புகள் கொண்ட மாவட்டங்கள் தூத்துக்குடி, திருநெல்வேலி, கன்யாகுமரி ஆகிய மூன்றுதான்.. இன்றைய பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தொழிற்புரட்சியால் இந்த மூன்று மாவட்டங்களும் ஐந்தாம் திணையான பாலைத் திணையை நோக்கி நகர்த்தப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன.

1905-ல் இது மண்ணில் தொடங்கிய சுதேசி இயக்கம் என்னானது? சிதம்பரமும், திலகரும் செய்த தியாகம் என்னானது? ஒரு சிதம்பரம் அந்நிய நிறுவனங்களை விரட்டப் பாடுபடடார். இன்னொரு சிதம்பரம் அந்நிய நிறுவனங்களை இராஜ கம்பளம் விரித்து வரவேற்கிறார்.

நாய்வாலை வெட்டி நாய்க்கே உணவாகப் போடுவது போல நம்மைக் கொள்ளையடித்து நமக்கே வேலை தருகிறார்கள். சுதேசியத்தை மீண்டும் புதிய பார்வையில் கொண்டுவர வேண்டும். இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில் அமெரிக்காவின் காலடியில் இருந்த கொண்டு தங்களது சுய முயற்சியால், சுயமாகத் தலைநிமிர முடியும் என்று லத்தீன அமெரிக்கவில் கியூபா உட்பட பல நாடுகள் நிரூபித்துக்கொண்டிருக்கின்ற போது நம்மால் ஏன் முடியாது?

(பசுமைத்தாயகம் செப்டம்பர்2010 இதழில் வெளியானது) 

.

 

 

மலை, மரம் இவையிரண்டும் என்னைப் போன்ற மேற்குத் தொடர்ச்சிமலை கிராமத்து மனிதர்களுக்கு வாழ்வில் பிரிக்கமுடியாத அங்கங்களாகும். பத்து வயதை எட்டும் பெரும்பாலான சிறுவர்கள் விறகு பொறுக்கவும், கால்நடைகளை மேய்க்கவும், கார்காலத்தில் பழுக்கும் பழங்களைப் பறிக்கவும் கட்டாயம் மலையேற வேண்டும். ஊரைச்சுற்றிலும் மலைகள்… உயர்ந்த மலைகள்…… கிழக்கில் திருவூற்றுமலை…… மேற்கில் மூங்கில் மலை…… தெற்கில் சங்கிலித்தொடர்…… வடக்கில் உள்கோம்பை என மலைகளுக்குள்ளேதான் எனது வாழ்வில் இளமை முழுதும் கழிந்தது. (காடு.. மலை… குன்று என்ற எங்களூரின் பெயர் கடமலைக்குண்டு எனத் திரிந்ததாகச் சொல்லுவார்கள்.)

“வருசநாட்டுக்குப்போனா வச்ச எடத்த சொல்லிட்டுப்போ…” என்று ஒரு பழமொழி உண்டு. வருசநாட்டு மலைப்பகுதிகளின் அடர்த்தியை இந்தப் பழமொழி உணர்த்துகிறது. காமராசர் முதல்வராக இருந்த காலத்தில் ஒரு முறை எங்கள் ஊருக்கு வந்தாராம். அப்போது அகில் மரங்களையும் மூங்கில் மரங்களையும் வெட்டி ஒரு மைல் நீளத்திற்குப் பந்தல் போட்டிருந்தார்களாம். இதைப் பார்த்த காமராசர் வனத்துறை அதிகாரிகளுக்கு ”பாராட்டு”(?) பத்திரம் வாசித்த செய்தியை வயதான காங்கிரஸ்காரர்கள் இன்றும் சொல்லுவதுண்டு.

ஏறக்குறைய பத்து தலைமுறைக்கு முன் எங்கள் முன்னோர்கள் பஞ்சம் பிழைக்க வந்த இடம்தான் வருசநாட்டு மலைப் பகுதி. உள்காடு என அழைக்கப்படும் எங்கள் பகுதியில் கடந்த முன்னூறு ஆண்டுகளில் காடழித்து குடியேறியவர்கள் எங்கள்  முன்னோர்கள்.

நான் முதன் முதலில் மலையேறியது எங்கள் ஊரின் மேல்நிலைப் பள்ளிக்கு அருகில் உள்ள மந்தைக் கரட்டில்தான். பள்ளி விடுமுறை நாட்களில் அதில் ஏறி எங்கள் ஊரின் அழகைப் பார்த்தது ஆனந்தமானது. அங்கிருந்த கிளுவை மரத்தில் ஏறி கிளை முறிந்து விழுந்ததால் ஏற்பட்ட தழும்பு இன்னும் உள்ளது.  மரம்தான் இல்லை.

அதற்கடுத்த மலையேற்றம் மூங்கில் மலையில் நிகழ்ந்தது. மூங்கில் மலையிலிருக்கும் தேன்கல் பாறையில் ஏறி பூமியைப்பார்ப்பது சுகமானது.  பச்சை அட்டையில் சிகப்புப் பேனாவால் கோணல் மாணலாக வரையப்பட்ட கோடுபோல வைகைநதி ஓடி வரும் அழகே தனிதான். தேன்கல் பாறைகளின் இடுக்கில் இருக்கும் தேனடைகளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் தேனருவி திரையெழும்பி வானின் வழி ஒழுகும்”… என்ற குற்றாலக் குறவஞ்சியின் பாடல் வரிகள் நினைவில் வந்து போகும். மூங்கில் மலையின் உயர்ந்த மரங்களிலிருந்து கூவும் பெயர் தெரியாத பறவைகளின் கூக்குரலில் நான் பரவசமடைந்ததுண்டு.

மேகமலை எங்கள் ஊரின்  அருகில் உள்ளது. இங்கிருந்து மூலவைகை ஆறு உருவாகி வைகை அணைக்கு வைகை ஆறாக வந்து சேர்கிறது.. தேனி மாவட்ட மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் உயர்ந்த மலைகள் என்று சொல்லப்படும் பச்சைக்கூமாச்சி மற்றும் வெள்ளிமலைகள்  மீது ஏறியிறங்கிய அனுபவங்கள் ஏராளம். பச்சை மரகதப் பட்டு உடுத்தி படுத்துக் கிடக்குது இயற்கை”… என்ற வையம்பட்டி முத்துச்சாமியின் பாடல் வரிகளின் உயிர்ப்பை அங்குதான் கண்டேன். பச்சைமலைகளின் மீதான பயணங்களில் நாங்கள் அனைவரும் மனசெல்லாம் பசுமை பூசிக்கொண்டது போலொரு உணர்வில் வாழ்ந்த காலமது. பெயர் தெரியாத மரங்களின் பூக்கள்…… காய்கள்….. கனிகள்………. சில்லென்ற அருவிகளின் குளிர்தென்றல்…… என அணி நிழல்காடுகள் கொண்டது எனது பூமி…….

எங்கள் ஊருக்கு மேற்கில் தொடங்கும் வெள்ளிமலைச் சாலை 45 கிலோமீட்டர் நீளம் கொண்டது. இதில் பத்தாவது கிலோமீட்டரில் தொடங்கும் வனப்பகுதி போகப்போக  அடர்ந்துகொண்டே போகும். உயர்ந்த மலைகளும், விண்முட்டும் மரங்களுமே எங்கள் பூமிக்கான அணிகலன்கள்.  தேக்கு, மருது, தோதகத்தி, அகில் சந்தனம், காட்டுமா, கூட்டப்பரா, புங்கை, புளி, ஆல், அரசு, கடம்பம், வாகை, மலைநெல்லி, போன்ற அபூர்வ வகை மரங்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகளவில் இருந்தன.  மரங்களில் இருந்த தேனடைகளைப் பார்த்த போது

“தாமரைக் தண்தா தூதி மீமிசைக்

                சாந்தின் கொடுத்த தீந்தேன் போலப்

                புரைய மன்ற புரையோர்கேண்மை“ எனும் சங்கப்பாடலே நினைவுக்கு வந்தது.

இருபதாண்டுகளுக்கு முன் நாங்கள் முதன் முதலாய்ச் சென்றபோது ஒரு மரத்தின் அடிப் பகுதியை பத்து நபர்கள் கைகோர்த்து அளந்தோம். மரத்தின் அடியிலிருந்து அன்னாந்து பார்த்தால் நுனி தெரியவேயில்லை. வானம்தான் தெரிந்தது. மிகவும் விலை உயர்ந்த அபூர்வ வகையான அகில் மர காடுகள், இங்கு 12 கி.மீ., நீளம் 15 கி.மீ., அகலத்தில் உள்ளன.

கோம்பைத்தொழு கிராமத்திற்கு அருகில் உருவாகும் மேகமலை அருவியில் நீராடுவதற்காக மலை மீதேறி நடந்து செல்வது இனிமையானது. உடங்கல் அருகிலிருந்தும், வெள்ளிமலையின் அடிவாரத்திலிருந்தும் உருவாகிவரும் பல கிளையாறுகள் ஓன்றுகூடுமிடம்தான் ஓயாமாரி.(ஓயாமல் மழை பெய்வதால் ஓயாமாரி என்ற பெயர் வழங்கலாயிற்று)

ஓயாமாரிக்கு பல சிறப்புகள் உண்டு பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வருசநாட்டு மலைப்பகுதிக்கு உட்பட்ட கண்டமணூர் ஜமீனை ஆட்சி செய்ய ஜமீன்தார் தனது நண்பனான பளியன் சித்தனோடு வாழ்ந்த இடம்……. 1980 களில் ஈழப்போராட்டம்  உச்சத்திலிருந்து போது தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் தங்கியிருந்து பயிற்சி எடுத்த இடம்…….. தற்போது அந்த இடம் பிரபாகரன் மொட்டை என்று அழைக்கப்படுகிறது. (மொட்டை என்பது உயரம் என்ற வட்டார வழக்குச் சொல் )…. வைகையில் ஏற்பட்ட பெரு வெள்ளத்தைக் கட்டுப்படுத்த மறைந்த முதல்வர் எம்.ஜி.ஆரால் தொடங்கப்பட்ட மூல வைகைத் திட்டம் உருவாக இருந்த இடம். (இப்போது எம்.ஜி.ஆரைப்போலவே இத்திட்டமும் சமாதியிலிருக்கிறது).

வருசநாட்டு மலைப்பகுதியின் மேற்குமலைகளை எல்லாம் மொட்டையடித்த பெருமை(?)  எம்.ஜி. ஆர் காலத்தில் இருந்த வனத்துறை அமைச்சர்களையே சாரும். வட்டப்பாறை முகமது என்ற மலையாளிதான் அதிக மரங்களை வெட்டிய புண்ணியவான். இந்த மலையாளிக்கு மரம் வெட்ட ஆள் பிடித்துத் தரும் பணியை அன்றையதினம் இரு கழகங்களின் முன்னணி செயல்வீரர்களும் மிகச் சிறப்பாகச் செய்தார்கள். அப்போது வனத்தறை அதிகாரிகளாகப் பணியாற்றிய புண்ணியவான்கள் சுல்லி பொறுக்கியவனையும், ஆடு மேய்ப்பவனையும் பிடித்துக் கொண்டு போய் மரம் வெட்டியவர்கள் பட்டியலில் சேர்த்த கதையும் உண்டு. வருசநாட்டு மலைகள் வறண்டு காய்ந்த பிறகு, வைகை வறண்ட பிறகுதான் நமது ஆட்சியாளர்கள் கண்விழித்து தொன்னூறுகளின் தொடக்கத்தில் தடை செய்யப்பட்ட வனப்பகுதியாக அறிவித்தனர். தற்போது  அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் பசுமைகள் துளிர்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.(என்ன பண்ணி என்ன செய்ய… வெட்டுன மரத்த நட்டுவைக்கவா முடியும்?)

வருசநாட்டு மலைப் பகுதிக்குற்பட்ட மேகமலை வனப்பகுதியில் 26 ஆயிரத்து 910 எக்டேர் வனநிலம், வனவிலங்குகளின் சரணாலயமாக அறிவிக்கப்பட்டு பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. வழக்கமாக ஒவ்வொரு வகை வனப்பகுதியிலும், ஏதாவது ஒரு வகை அபூர்வ வகை விலங்குகள் காணப்படும். ஆனால் மேகமலை வனவிலங்கு சரணாலயத்தில் எல்லா வகை அபூர்வ விலங்குகளும் உள்ளன. சிங்கவால் குரங்கு, புலி, யானை, சிறுத்தை, செந்நாய், காட்டு எருது, புள்ளிமான், கடமான், கேழையாடு, சருகுமான். கரடி, கருமந்தி, மரநாய், கரடி, செந்நாய், வரையாடு  போன்ற விலங்குகளும், பறக்கும் அணில், சாம்பல் அணில், மலபார் அணில், பழந்தின்னி வவ்வால்கள், பறக்கும் பல்லி, தேவாங்கு, ஆந்தை,  போன்ற 180 வகையான பறவைகளும், 65 வகையான பாம்புகளும்  உள்ளதாக வனத்துறையினர் கணக்குச் சொல்கிறார்கள்..

தென் இந்தியாவில் உள்ள விலங்குகளில் கழுதைப்புலி, காண்டாமிருகம், சிங்கம், பிணந்திண்ணி கழுகு தவிர மற்ற அனைத்தும் உள்ளன. இங்கு சிங்கவால் குரங்குகள் மட்டும் 300க்கும் அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ளனவாம்.. ஒரு காலத்தில் கழுதைப்புலிகளும் இருந்ததாக எங்கள் அய்யா சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்

இன்னமும் இந்த வனவிலங்கு சரணாலயத்தில் ஆய்வுப் பணிகள் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. ஆய்வு செய்தால், மேலும் பல அபூர்வ வகையான நீர், நில வாழ் விலங்குகள் உள்ளதைக் கண்டறிய முடியும்.. தற்போது இங்குள்ள மேலும் 24 ஆயிரம் எக்டேர் வனப்பகுதியை அரசு பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதியாக அறிவித்துள்ளது. இந்த வனப்பகுதி இன்னும் கூடுதல் வளங்களை கொண்டது. இதில் 15 ஆயிரம் எக்டேர் வனம் மேகமலை வனவிலங்குகள் சரணாலயத்துடன் சேர்த்து கொள்ளக்கூடிய தகுதியான வளங்களுடன் உள்ளது. வனவிலங்குகளின் சரணாலயம் விரிவு படுத்தப்பட்டால், மேகமலை வனவிலங்கு சரணாலயம், பெரியாறு புலிகள் காப்பகம், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வனவிலங்கு சரணாலயம், களக்காடு முண்டந்துறை சரணாலயம் ஆகிய வனவிலங்கு சரணாலயங்கள் அடுத்தடுத்து அமைந்து விடும். இதனால் வனவிலங்குகள், வனங்களின் வளம் பெருகும். வனங்களின் வளம் பெருகினால் தேனி, திண்டுக்கல், மதுரை, சிவகங்கை, ராமநாதபுரம் மாவட்டங்களை வாழ வைத்துக்கொண்டிருக்கும் வைகை நதி எப்போதும் வற்றாத ஜீவநதியாகி விடும். ஐந்து மாதமாக மழை இல்லாத நிலையிலும் கூட வைகையின் பிறப்பிடத்தில் தண்ணீர் வந்து கொண்டிருந்தது. இந்நிலையில் வனத்தை பாதுகாத்தால் மட்டும் போதும், வனவளம் தானாக பெருகி, வைகையை மீண்டும் ஜீவநதியாக்கி விடும்

வருசநாட்டுப் பள்ளத்தாக்கில் கிழக்குப் பக்கமாக உள்ள மலைகள் சதுரகிரி மலைகள் 480 சதுர கி. மீ., பரப்பளவு கொண்டது. கடல் மட்டத்திலிருந்து நாலாயிரத்து ஐந்நூறு அடி உயரத்தில் உள்ளது. இது மதுரை, தேனி, விருதுநகர் மாவட்டங்களை இணைக்கிறது. இதில் சாப்டூர்- வத்ராயிருப்பு இடையே 230 ச.கி.மீ.,பரப்பில் மதுரை மாவட்ட மலை பகுதியில் 60 கிராமங்கள் உள்ளன.

எங்கள் பயணங்களில் ஆண்டுதோறும் இடம்பிடிக்கும் இடம் சதுரகிரி மலையேற்றம். ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஆடி அமாவாசையை முன்னிட்டு நாங்கள் கிளம்புவோம். முதல்நாள் மாலையில் தொடங்கி இரவெல்லாம் அடர்ந்த வனத்தில் நடந்து அதிகாலையில் சதுரகிரி கோயிலில் போய்சேரும் நீண்ட பயணத்தில் ஆண்களும் பெண்களுமாய் செல்வோம். சூரிய உதயத்தில் மலை உச்சியிலிருந்து கிரக்குப் பக்கம் பார்த்தால் கடல் வரையிலான நீண்ட சமவெளி தெரியும். என்னைப் போன்ற மலை கிராமத்தார்களுக்கு இது அதிசயமாகத் தோன்றும். மனிதர்கள் எறும்புகளாக மாறி ஊர்ந்து செல்வதைப்போல ஒரு இனிப்பான பயணம். பயணச் சோர்வை கொஞ்சம் தணித்துக் கொள்ள எருமைப்பாறையில் இளைப்பாறுதல் இருக்கும். குடிக்கத் தண்ணீர் இருக்கும். சதுரகிரி மலை மூலிகைகளுக்குப் பெயர்போன மலை. இன்றும் பல மூலிகைகள் இருக்கின்றன. மூலிகைகளின் வகை தெரியாமல் அவற்றை வேரோடு தோண்டி எடுத்துச் செல்லும் மனிதர்களால்  வனம் தன்னியல்பைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இன்றும் சதுரகிரி மலையில் சட்டவிரோதமாக தினமும் அங்குலம், அங்குலமாக மரங்கள் வெட்டப்படுவதையும், விலங்குகள் வேட்டையாடப்படுவதையும் காணும்போது என்னைப் போன்றோர்களுக்கு மனம் பதறுகிறது. இங்கு யானைகள் அதிகம். ஒரு யானைக்கு தினமும் 300 கிலோ உணவு, 100 முதல் 200 லிட்டர் தண்ணீர் தேவை. அவை புல் வகைகள், ஈஞ்சி போன்ற தாவரங்களை அதிகம் சாப்பிடும். ஈஞ்சம் புதர்களை வெட்டி எடுத்த வீடு பெருக்கும் துடப்பம் தயாரித்து விற்க, மக்கள் ஈஞ்சிகளை அதிகம் அறுவடை செய்கின்றனர். மலையில் கிடைமாடுகளை மேய்ச்சலுக்கு விடுகின்றனர். ஏப்ரல் வரை புல் பசுமையாக இருக்கும் புற்களில் மாடுகளை மேயவிட்டு,வறண்ட புற்களின் மீது தீ வைக்கின்றனர். இதனால், ஒவ்வொரு முறையும் 200 ஏக்கரில் உள்ள மரங்கள், விலங்குகள் அழிகின்றன. இதுபோல் திட்டமிட்டு மனிதர்கள் அரங்கேற்றும் அழிவால் மலையில் விலங்குகளுக்கு போதிய உணவு, தண்ணீர் கிடைப்பதில்லை. உணவு, தண்ணீர் தேவைக்காக யானைகள் கூட்டம் கூட்டமாக விளைநிலங்களுக்குள் புகுந்து கரும்பு, நெல் பயிர்கள், மா மரங்களுக்கு சேதம் விளைவிக்கின்றன. சதுரகிரி மலையில் சாம்பல் நிற அணில்கள் அதிகமாக வாழ்வதால் அதை பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியாக வனத்துறை 20 ஆண்டுகளுக்கு முன் அறிவித்தது.  வாகன போக்குவரத்தால் அணில்கள் அழிந்துவிடக்கூடாது எனக் கருதி மல்லப்புரம் -மயிலாடும்பாறை ரோடு திறக்கப்படவில்லை. ஆனால், பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதியில் தான் இத்தனை அட்டூழியங்களும் நடக்கின்றன.

நதிகளின்  நீர் வளம் குன்றாமல் வர மேற்கு தொடர்ச்சி மலையை பாதுகாப்பது அவசியம். இந்த பணியில் தான் கேரளாவில் உள்ள பெரியாறு புலிகள் சரணாலயத்தை பாதுகாத்து வரும் பெரியாறு பவுண்டேஷன் போன்ற அமைப்புகள் செயல்பட்டு வருகின்றன. அங்குள்ள மரங்களை வெட்டாமல், வன விலங்குகள் அழியாமல் இருந்தால் நமக்கு தேவையான மழை கிடைக்கும். காடு வாழ்ந்தால்தான்,.அபூர்வ வகை வன விலங்குகள் அதிக எண்ணிக்கையில் வாழும், இருபதாண்டுகளுக்கு முன் நாங்கள் சென்ற பயணத்தின் புகைப்படங்களை என் பிள்ளைகளுக்குக் காட்டினேன்.“ இந்த இடங்களுக்கு என்னையும் அழைத்துச் செல்வீர்களா…?” எனக் கேட்கிறான் என் மகன். எப்படி முடியும்? உருக்குலைந்துபோன எனது மலைகளையும் காணாமல்போன மரங்களையும் எப்படிக் காட்டமுடியும்? கையாலாகாத தகப்பன்களாய்தானே நாமிருக்கிறோம்.

 (பசுமைத்தாயகம் சுற்றுச்சூழல் சூலை2010 இதழில் வெளியானது)

கடந்த 2004-ம் ஆண்டு இந்திய இரயில்வே நிர்வாகம் இரண்டாயிரம் காலியிடங்களுக்கான பணி நிரப்பல் விளம்பரம் செய்திருந்தது.  வெறும் எட்டாம் வகுப்பு மட்டுமே கல்வித் தகுதி கொண்ட இந்தப் பணியிடங்களுக்கு 74 லட்சம் பேர் விண்ணப்பித்தனர். இதில் பொறியியல் பட்டதாரிகளும், வர்த்தக மேலாண்மை முதுகலைப்பட்டதாரிகளும், கலை அறிவியல் பட்டதாரிகளுமாய் 15 விழுக்காடு பட்டதாரிகள் விண்ணப்பித்திருந்தனர். இதனைத் தொடந்து தமிழக அரசு கிராம நிர்வாக அலுவலர் பணிக்கான போட்டித் தேர்வை 2006-ம் ஆண்டு அறிவித்தது. 2500 பணியிடங்களுக்கான இப்போட்டியில் எட்டு லட்சம் பேர் விண்ணப்பித்தனர். நமது தேசத்தின் வேலையின்மையைப் படம் பிடிக்க இதைவிடச் சான்று தேலையில்லை.

இந்திய அரசின் திட்டக்கமிசன் வெளியிட்டுள்ள 2002-2003-ம் ஆண்டிற்கான பொருளாதார அறிக்கையில் ”1993-94-ம் ஆண்டில் இரண்டு கோடியாக இருந்த வேலையில்லாதவர்களின் எண்ணிக்கை 1999-2000-ம் ஆண்டில் 2.6 கோடியாக அதிகரித்திருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறது. அதாவது ஆண்டிற்கு பத்து லட்சம் பேர் வேலையில்லாதவர்கள் பட்டியலில் இணைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை மத்திய அரசே ஒத்துக் கொண்டதோடு, அதற்குப்பிறகு வேலையில்லாதவர்கள் பற்றி கணக்கு எடுப்பதில் கூட ஆர்வம் காட்டவில்லை.

அதே நேரத்தில் மும்மையைச் சேர்ந்த அரசியல் பொருளாதாரத்திற்கான ஆய்வுக்குழுவின் மதிப்பீட்டின்படி 2004-ம் ஆண்டில் உழைக்கக்கூடிய திறன் பெற்றவர்களில் பாதிப்பேர் அதாவது 31 கோடிப் பேர் வேலைவாய்ப்பு அற்றவர்கள் என்ற உண்மையும் வெளிச்சத்திற்கு வந்த நிலையில்தான் நமது நடுவன் அரசு தேசிய வேலை உறுதிச் சட்டத்தை 2005 -ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் இயற்றி, 2006 ம் ஆண்டு முதல் நடைமுறைப் படுத்தியது. அமெரிக்காவில் 1932-ல் ஏற்பட்ட கடுமையான பொருளாதார நெருக்கடியில் போது அன்றைய அமெரிக்க அதிபர் ரூஸ்வெல்ட் மேற்கொண்ட நமக்கு நாமே திட்டம்தான் அமெரிக்காவை மீண்டும் வளமான பொருளாதாரப் பாதைக்கு அழைத்துச் சென்றதாம். ஒரு கோப்பை பாலுக்கும், அரை கப் சர்க்கரைக்கும் அக்கம்பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களிடம் கை நீட்டிக்கொண்டிருந்த அமெரிக்க மக்களுக்குக் கொஞ்சமாவது வருமானம் கிடைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் யார் வேண்டுமானாலும் வேலை செய்யலாம். அனைத்தும் பொது வேலையாக இருக்க வேண்டும். பத்துபேர் சேர்ந்து நூறு மீட்டர் நீளம் சாலை போடப் போகிறார்களா.. போடட்டும். பூங்கா அமைக்கப் போகிறார்களா.. அமைக்கட்டும்.  அதற்கான ஊதியத்தை உள்ளூர் நிர்வாகக் கமிட்டி கொடுத்துவிடும். அப்ரூவலுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டாம். பத்திரம், கையெழுத்து, லொட்டு, லொசுக்குகள் கிடையாது. மேலிட உத்தரவுகள் கீழிடக் கீழ்படிதல் ஏதுமில்லை. இன்ன வேலை செய்யப் போகிறோம் என்று ஒரு குழுவினர் உள்ளூர் ஆட்சி நிர்வாகத்திடம் அறிவித்து விட்டால் போதும் வேலை முடிந்ததும் கூலி வந்துவிடும். ”என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யுங்கள். அனால் உபயோகமாகச் செய்யுங்கள்.”  இது தான் ரூஸ்வெல்டின் தாரக மந்திரம். வேலையை அவரவர் தாமே உருவாக்கிக் கொள்வது என்ற சித்தாந்தத்தை முதன்முதலில் உருவாக்கித் தந்தவர் ரூஸ்வெல்ட்தான். இவரது அனுபவத்தையே பாடமாக எடுத்துக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டதுதான் தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம்

நடந்த அறுபதாண்டுகளுக்கும் மேலாகவே இந்திய தேசத்தின் வளர்ச்சியை கேலிக்குரியதாக்கிக் கொண்டிருக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவர் திருமதி சோனியாகாந்தியின் கனவுத்திட்டமென்றும், அவரது தவப் புதல்வனும் இந்தியாவின் இளவரசருமான ராகுல்காந்தியின் விருப்பத்திட்டமாகவும்,  சிலாகிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அரசு அதிகாரிகள் மத்தியில் ரேகா என்றும் பொதுமக்கள் மத்தியில் நூறுநாள் திட்டமென்றும் அழைக்கப்படுகிற இத்திட்டம் தமிழகத்தில் சென்னை நீங்கலாக பிற மாவட்டங்கள் அனைத்திலும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு உறுதித் திட்டமானது இந்தியாவில் 2005-ஆம் ஆண்டு முதல் மத்திய அரசால் மாநிலங்கள் மூலமாக மிகச் சிறப்பான முறையில் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இத்திட்டமானது கிராமப்புறங்களில் வறுமை ஒழிக்கும் நோக்கோடு ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணியால் கொண்டு வரப்பட்ட திட்டமாகும். சமீப காலங்களில் இது தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் முக்கியமான சாதனையாக முன்வைக்கப்படுகிறது

சில விபரங்கள்

இத்திட்டத்தின் செயல்பாடுகள் இதுவரை …

இந்தியா

வேலைவாய்ப்பு வழங்கப்பட்ட குடும்பங்கள் : 3.71 கோடி

மனித வேலை நாட்கள் (கோடிகளில்)

மொத்தம்     : 152.33

தாழ்த்தப்பட்டவர்கள்  : 45.46 (29.84%)

பழங்குடியினர் : 38.22 (25.09%)

பெண்கள்     : 74.02 (48.59%)

மற்றவர்கள்   : 68.65 (45.07%)

மொத்த வேலைகள்  : 21.78 இலட்சம்

முடிவடைந்த வேலைகள்    : 8.04 இலட்சம்

நடந்து கொண்டிருக்கும் வேலைகள் : 13.75 இலட்சம்

தமிழ்நாடு மட்டும்

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை முதல் கட்டத்தில் கடலூர், திண்டுக்கல், நாகப்பட்டிணம், சிவகங்கை, திருவண்ணாமலை மற்றும் விழுப்புரம் போன்ற மாவட்டங்களில் இத் திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டது. இரண்டாவது கட்டமாக தஞ்சாவூர், திருவாரூர், திருநெல்வேலி மற்றும் கரூர் மாவட்டங்கள் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டது. மூன்றாவது கட்டத்தில் அனைத்து மாவட்டங்களும் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டு இத்திட்டம் செயல்படுத்தப்படுகிறது. இதுவரை

வேலைவாய்ப்பு வழங்கப்பட்ட குடும்பங்கள் : 28.96436 இலட்சம்

மனித வேலை நாட்கள் (இலட்சத்தில்)

மொத்தம்     : 940.79

தாழ்த்தப்பட்டவர்கள்  : 551.77 (58.65%)

பழங்குடியினர் : 16.5 (1.75%)

பெண்கள்     : 757.16 (80.48%)

மற்றவர்கள்   : 372.52 (39.6%)

மொத்த நிதி ஒதுக்கீடு       : 1269.2 கோடி

செலவு : 785.2 கோடி

எடுக்கப்பட்ட மொத்த வேலைகள்   : 30625

முடிக்கப்பட்ட வேலைகள்   : 8688

நடந்து கொண்டிருக்கும் வேலைகள் : 21937

(நன்றி::<http://nrega.nic.in/&gt;) )

விவசாயக் கூலிகளுக்கான குறைந்தபட்ச கூலியானது 2005-06 லிருந்து 01.12.2008-ல் பல மாநிலங்கள் உயர்த்தியுள்ள நிலையில் தமிழ்நாடு மட்டும் அதே 80 ரூபாய் என்ற நிலையை கடைபிடித்து வருகிறது.

கேள்விகளும், பதில்களும்

1.      இச்சட்டத்தின்படி யாரெல்லாம் வேலைக்கு விண்ணப்பிக்க முடியும்?

கிராமப்புறங்களில் வசிக்கும் வயது வந்த குடும்பத்தினர் அனைவரும் விண்ணப்பிக்கலாம்.       இச்சட்டத்தின் கீழ், ஏற்கனவே வேலையில் இருந்தாலும், அல்லது தற்பொழுது வேலை செய்து கொண்டிருந்தாலும், திறன் தேவைப்படாத வேலை கேட்க உரிமை உண்டு. பெண்களுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும். மேலும் இச்சட்டத்தின் கீழ் 33 சதவீத வேலையை    பெண்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும்.

2.     தனியொருவரின் விண்ணப்பம் வேலைக்கு ஏற்றுக் கொள்ளப்படுமா?

ஆம். வேலை வேண்டுகோள் குடும்பவாரியாக பதிவு செய்யப்படுவர். இருப்பினும், ஒரு

குடும்பத்தின் அனைத்து உறுப்பினர்களும் 100 நாட்கள் வேலை வாய்ப்பிற்கு தங்களை

பதிவு செய்யலாம்.

3.     எவ்வாறு ஒருவர் விண்ணப்பிக்க முடியும்?

வேலைக்கு தங்களை ஏற்கனவே பதிவு செய்து வேலை அட்டை வைத்திருப்போர், வேலைவாய்ப்பு பெற, வேலை வேண்டி ஒரு தனி கடிதம் வரைந்து கிராம பஞ்சாயத்திற்கோ அல்லதுஅவ்வொன்றியத்தின் திட்ட அலுவலருக்கோ அனுப்ப வேண்டும். மேலும் விண்ணப்பம் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட தேதியையும் கேட்டுத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

4.     ஒரு வருடத்தில் எத்தனை நாட்களுக்கு ஒருவர் வேலைவாய்ப்பு பெறமுடியும்?

ஒவ்வொரு குடும்பத்தினரும் ஒரு வருடத்தில் 100 நாட்களுக்கு வேலை பெறலாம். இந்த 100 நாட்கள் வேலையை ஒவ்வொரு குடும்பத்தில் உள்ள உறுப்பினர்களும் பகிர்ந்து கொள்ளவேண்டும். வேலைக்காலம் தொடர்ச்சியாக 14 நாட்களாவது இருக்க வேண்டும். ஆனால் ஒரு வாரத்திற்கு 6 நாட்களுக்கு மிகாமல் இருக்க வேண்டும்.

5.     எப்பொழுது ஒருவருக்கு வேலை கிடைக்கும்?

விண்ணப்பம் கொடுத்த 15 நாட்களுக்குள்ளோ அல்லது வேலை கேட்ட முதல் நாளில்

இருந்தோ வேலை கொடுக்கப்படும்.

6.     வேலையை யார் வழங்குவார்கள்?

கிராம பஞ்சாயத்து அல்லது திட்ட அலுவலர் இருவரில் எவரிடம் வேலை வேண்டப்பட்டதோ அவர் வாயிலாக வேலை வழங்கப்படும்.

7.     ஒருவருக்கு வேலை அளிக்கப்படும் என்பதை எவ்வறு அவர்கள் அறியமுடியும்?

கிராமப் பஞ்சாயத்தோ அல்லது திட்ட அலுவலரோ, விண்ணப்பித்தவர்களுக்கு, எப்பொழுது, எங்கு வேலை அளிக்கப்படும் என்ற செய்தியை கடிதம் மூலம் அனுப்ப வேண்டும். கிராம பஞ்சாயத்து மற்றும் திட்ட அலுவலர் அலுவலகங்களில் உள்ள செய்தி பலகையில் வேலை நடைபெறவிருக்கும் இடம், தேதி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு பெறவிருப்போரின் பெயர்கள் போன்ற தகவல்கள் ஒட்டப்படும்.

8.     வேலைக்கான கடிதம் கிடைத்தவுடன் விண்ணப்பித்தோர் என்ன செய்ய வேண்டும்?

வேலை அட்டையுடன், வேலை நியமனம் செய்யப்பட்ட இடத்திற்கு, வேலை நடக்கவிருக்கும் நாளன்று செல்ல வேண்டும்.

9.     ஒருவர் வேலை அளிக்கப்பட்ட தேதியில் வேலைக்குச் செல்லாவிட்டால் என்ன நடக்கும்?

கிராம பஞ்சாயத்து மற்றும் திட்ட அலுவலர் குறிப்பிட்ட 15 நாட்களுக்குள் அவர்கள் வேலைக்கு செல்லாவிட்டால், வேலையில்லாதோருக்கு அளிக்கப்படும் சலுகைகளில் இருந்து விலக்கப்படுவர்.

10.     அவர்கள் மறுமுறை வேலைக்கு விண்ணப்பிக்க முடியுமா?

ஆம். விண்ணப்பிக்கலாம்.

11.     ஒருவருக்கு என்ன கூலி கிடைக்கும்?

மாநில அரசு வேளாண் தொழிலாளர்களுக்கு நியமனம் செய்துள்ள குறைந்த பட்ச கூலி

அளிக்கப்படும்.

12.     எவ்வாறு கூலி வழங்கப்படும்? தினக்கூலியா அல்லது வேலைப்பளுவை பொருத்தா?

இருவழிகளிலும் அளிக்கப்படும் வேலையின் அளவை மதிப்பிட்டு கூலி கொடுக்கப்பட்டால், 7 மணி நேரம் வேலை செய்வோருக்கு குறைந்த பட்ச கூலி கொடுக்க வேண்டும்.

13.     எப்பொழுது கூலி வழங்கப்படும்?

வாரத்திற்கு ஒருமுறையோ அல்லது வேலை செய்த 14 நாட்களுக்குள்ளோ வழங்கப்பட             வேண்டும். கூலிப்பணத்தில் ஒரு பகுதியை நாள் கூலியாகவும் வழங்கலாம்.

14.     என்னென்ன வசதிகளை வேலையாட்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்?

பாதுகாப்பான குடிநீர், குழந்தைகளுக்கு நிழல், ஓய்வெடுப்பதற்கு இடம், முதலுதவிப் பெட்டி போன்ற வசதிகள் செய்துதரப்பட வேண்டும். வேலை செய்யும்போது ஏற்படும் சிறு காயங்களுக்கான மருந்துகளையும், ஏனைய சுகாதாரத்திற்கான அவசர சிகிச்சைக்கான மருந்துகளையும் முதலுதவிப் பெட்டியில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

15.     வேலை எங்கு அளிக்கப்படும்?

வீட்டிலிருந்து 5 கிலோ மீட்டருக்குள் வேலை நடைபெறும் 5 கிலோ மீட்டருக்கு மேல் தூரம் இருந்தால் அவர்களுக்கு, போக்குவரத்திற்கான 10 சதவீதம் அதிகமாக பணம் வழங்கப்படும்.மேலும், வயதானவர்களுக்கும், பெண்களுக்கும் கிராமத்திற்கு அருகிலேயே வேலை செய்வதற்கு முன்னுரிமை அளித்து வேலைகொடுக்கப்படும்.

16.     வேலையாட்களுக்கு அளிக்கப்படும் சலுகைகள் என்ன?

விபத்து ஏற்பட்டால்

வேலை செய்யும்போது ஏதாவது விபத்து நேர்ந்தால், அவர்களுக்கு மாநில அரசின் இலவசசிகிச்சை கிடைக்கும்.

காயம் அடைந்தவர் மருத்துவமனையில் இருந்தால்

காயம் அடைந்து மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டு சிகிச்சை பெற்றுக் கொண்டிருந்தால்,

அவர்களுக்கு மருந்துகள், சிகிச்சை, தங்கும் வசதி போன்றவை இலவசமாக கொடுக்கப்படும்.மேலும் 50 சதவீதம் கூலிக்கு குறையாமல் பணம் கொடுக்கப்படும். வேலை செய்யும் இடத்தில் விபத்தின் காரணமாக இறப்போ அல்லது நிரந்தர ஊனமோ ஏற்பட்டால் இறந்தவரின் வாரிசுக்கோ அல்லது ஊனம் ஏற்பட்டவருக்கோ, மத்திய அரசு குறிப்பிட்டபடி ரூ.25,000 தொகை வழங்கப்படும்.

17.     தகுதி பெற்றவர்களுக்கு வேலை அளிக்கப்பட்டால் என்ன நடக்கும்?

வேலை வேண்டி விண்ணப்பித்த, வேலைக்கு தகுதியான ஒருவருக்கு 15 நாட்களுக்குள் வேலை கிடைக்காவிட்டால், அவருக்கு வேலைவாய்ப்பு இல்லாதோருக்கான சலுகைகள் வழங்கப்பட வேண்டும்.

சலுகைகளின் வீதம்

ஒரு குடும்பத்தாருக்கு கொடுக்கப்பட்ட வேலைநாட்களில் முதல் 30 நாட்களுக்கு 25 சதவீதம்கூலியும், அதற்கு மேல் 50 சதவீதம் கூலியும் கொடுக்க வேண்டும்.

18.     எந்த வகையான வேலைகளை கொடுக்க வேண்டும்?

நீண்டநாள் தாங்கும் நீடித்த சொத்துக்கள் ஏற்படுத்துதல் இத்திட்டத்தின் முக்கிய நோக்கம்,    ஊரக ஏழை மக்களுக்காக நீடித்த நிலையான சொத்துக்களை உருவாக்கி அவர்களின் வாழ்க்கையை வளமாக்குவதாகும். தரகர்கள் மூலம் மேற்கொள்ளப்படும் வேலைகளுக்கு

அனுமதி இல்லை.

19.     இத்திட்டத்தின் கீழ் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக

*      நீர்வள பாதுகாப்பு மற்றும் நீர் சேமிப்பு

*      வறட்சி எதிர்ப்பு திறன் ஏற்படுத்துதல், காடுவளர்ப்பு, மரம் நடுதல்.

*      நீர்பாசன வாய்க்கால், நுண்பாசனம், சிறுபாசனம் போன்ற வேலைகள்.

*      ஆதிதிராவிடர் மற்றும் பழங்குடியினர் வகுப்பினைச் சேர்ந்த மக்களுக்கும், இந்திய அரசின் இந்திரா-அவாஸ யோஜனா திட்டத்தின் சலுகை பெறுவோருக்கும், நீர்ப்பாசன வசதி அளித்தல்.

*      ஏரிகளை தூர்எடுத்தல் போன்ற ஏனைய பழங்கால நீர் நிலைகளை புதுப்பிக்கும் வேலைகள்.

*      நில மேம்பாடு நீர் தேங்கும் பகுதிகளில் வடிகால் வசதி அமைத்து வெள்ளத்தில் இருந்து பாதுகாத்தல்.

*      அனைத்து தட்பவெப்ப நிலைகளிலும் கிராமங்களை இணைத்தல், சாலைகளை அமைத்து, தேவைப்படும் இடங்களில் சிறுபாலங்கள் அமைத்தல் மற்றும் கிராமங்களின் உள்பகுதிகளிலும் தேவையான இடங்களில் சிறுபாலங்கள் அமைத்தல்.

*      மத்திய அரசு மாநில அரசுடன் கலந்து ஆலோசித்து மற்ற பணிகளும் இதனுள் அடங்கும்.

20.    திட்டத்தில் பணியாற்றுவோரின் சேவைகள் எவ்வாறு கண்காணிக்கப்படும்?

உள் மற்றும் வெளி மதிப்பீட்டாளர்களைக் கொண்டு இத்திட்டத்தின் பொறுப்பாளர்கள்    மேற்கொள்ளும் பணிகள், தொடர்ச்சியாகவும், இடையிலும் மதிப்பீடு செய்யப்படும். கிராம   சபாக்கள் மூலம் பணிகள் அனைத்தும் கணக்கீடு செய்யப்படும். கிராம அளவில் காவல்  கண்காணிப்பாளர்கள் அமைக்கப்படுவர். இத்திட்டத்தில் ஏதேனும் முறைகேடுகள் கண்டு

பிடிக்கப்பட்டால் இதில் சம்பந்தப்பட்டோருக்கு 1000 ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்படும்.  மேலும்ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் குறை தீர்க்கும் மையங்கள்ங உருவாக்கப்படும்.

நடைமுறை

தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் வேலை செய்வதை, வேலை பெறுவதை தொழிலாளர்களின் உரிமை என வலியுறுத்துகிறது. வேலை கேட்டு விண்ணப்பிக்கும் ஊரகத்தில் உள்ள அனைத்து தொழிலாளர் குடும்பங்களுக்கும் குறைந்த பட்சம் ஆண்டில் நூறு நாட்கள் வேலை தர வேண்டியது அரசின் கடமை.

முதற்கட்டமாக இத்திட்டத்தின் மூலம் வேலை செய்ய முன்வரும் ஒவ்வொரு குடும்பமும் தங்கள் குடும்பத்தில் உள்ள 18 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள் பற்றிய விபரங்களை அந்தந்த ஊராட்சியிலோ அல்லது இத்திட்டத்திற்கென்று பணியமர்த்தப்பட்ட ஒன்றிய அலுவலரிடமோ உள்ள விண்ணப்பித்தில் பூர்த்தி செய்து தர வேண்டும். இதன் மூலம் கிடைக்கும் வேலை அட்டையைப் பயன்படுத்தி சம்மந்தப்பட்ட நபர் ஐந்தாண்டுகளுக்கு வேலை பெற்றுக் கொள்ளலாம். இந்த அட்டையைப் பெறுவதற்கு எந்தவிதமான கட்டணமும் கிடையாது.

இரண்டாவது கட்டமாக வேலை அட்டை   பெற்றவர்கள் தங்களுக்கு வேலை தேவைப்படும் காலங்களில் அதற்கான விண்ணப்பத்தை ஊராட்சி மன்றத்தில் தர வேண்டும் என்ற இந்த சட்டத்தின் இதயமாக விளக்கப்படும் இந்த  செய்திதான் ஏனைய அரசுத் திட்டங்களிலிருந்து இந்தச் சட்டத்தை ஒருபடி முன்னே உயர்த்தி மக்களுக்கான திட்டமாகக் காட்டுகிறது.

இலக்கு

ஒவ்வொரு கிராம ஊராட்சியிலும் குறைந்தது முப்பது விழுக்காடு குடும்பங்களையாவது இத்திட்டத்தில் பதிவு செய்ய வைக்க வேண்டும் என்ற முனைப்போடு செயல்பட்ட போதிலும் முதல் மற்றும் இரண்டாம் கட்டமான 10 மாவட்டங்களில் உள்ள 5432 கிராம ஊராட்சிகளிலும் எடுத்துக் கொண்ட இலக்கில் 67 விழுக்காட்டை மட்டுமே எட்ட முடிந்துள்ளது. மூன்றாம் கட்டமான 20 மாவட்டங்களிலுமுள்ள 7186 கிராம ஊராட்சிகளிலும் 44 விழுக்காட்டையே எட்ட முடிந்தது. ஒட்டு மொத்தமாக 16 விழுக்காடு குடும்பங்களை மட்டுமே பதிவு செய்ய முடிந்துள்ளதாக  திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தின் சார்பாக வெளியிடப்பட்டுள்ள தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச்சட்ட கண்காணிப்பு அலுவலர்களுக்கான பயிற்சிக் கையேடு தகவல் தெரிவிக்கிறது.

ஒப்பந்தமுறை என்ற இடைத்தரகு முறையைத் தவிர்த்து மக்களே நேரடியாக நூறு விழுக்காடு மனித உழைப்பைக் கொண்டு செயல்படுத்தப்படுகின்ற இந்தச் சட்டம், ஒவ்வொரு பணியின் மதிப்பும் மூன்று லட்சத்திற்குக் குறையாமல் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு பருந்து பார்வை

மூன்றாவது ஆண்டில் உள்ள இந்தச் சட்டம் அதற்கான இலக்கை எட்டியுள்ளதா? தமிழகத்தின் அனைத்து கிராமங்களிலும் ஏதாவதொரு குளத்தைத் தூர்வாரிக் கொண்டோ..சாலையில் மண் போட்டுக் கொண்டோ இருக்கும் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் இச்சட்டத்தின் மூலம் பலனடைந்துள்ளார்களா? ஆட்சியாளர்களின் பார்வையின் ஏழைகளுக்கான வரமா? பண்ணை விவசாயிகளின் பார்வையில் விவசாயத்திற்கான சாபமா?

”ஒரு குடும்பம் வெறும் 80 ரூபாயை வைத்துக் கொண்டு ஒரு நாளை எப்படி ஓட்டுவது? வேறு வேலைகள் ஏதும் தேரியாத, விவசாயக் கூலிகளுக்கு 100 நாட்கள் மட்டும் வேலை போதுமா? குறைந்தது ஒரு நபருக்கு நூறு நாளாவது வேலை வேண்டாமா? என்று மக்கள் கேட்கிறார்கள்

கிராமங்களில் கூலித் தொழிலாளர்களை ஒருங்கிணைப்பதும் அவர்களை பல்வேறு இடங்களுக்கு வேலைக்கு அழைத்துத் செல்வதும் கொத்துக்காரர்கள் எனப்படும் கங்காணிகள்தான். இந்த நூறு நாள் திட்டம் வந்த பின்பு கங்காணிகள் எல்லாம் தொழிலாளிகளாகி விட்டார்கள். ஊராட்சி மன்றத் தலைவர்கள் எல்லாம் கங்காணிகளாகி விட்டார்கள். வேலை அட்டை தருவதிலிருந்து வேலைக்கு ஆட்களை அழைப்பது வரையில் சகல சங்காத்துகளுக்கும் பொறுப்பாளிகளாகி விட்டார்கள்.

இந்தத்திட்டப் பணிகளை நடைமுறைப்படுத்தவதற்கு மாவட்ட அளவிலும் ஒன்றிய அளவிலுமாக தனித்தனி வளர்ச்சி அலுவலர்கள் பணி செய்கிறார்கள். திட்டம் தொடர்பான அனைத்து தகவல்களும் கணினி மயமாக்கப்பட்டு ”கம்யூட்டர் கிளிக்” என்று சொன்னாலே அனைத்துத் தகவல்களும் நம் கையில் கிடைக்கிறது. நிச்சயமாக இது பாராட்ட வேண்டிய ஒன்றே. ஆனால் பயனாளிகள் பயனடைகிறார்களா? பணிகள் பயனுள்ளவையாக இருக்கிறதா? என்ற வினாக்கள் நீண்டு கொண்டே செல்கின்றன. முதலில் பயனாளிகள் பயனடைந்தள்ளார்களா என்று பார்ப்போம். தமிழகத்தில் தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டம் முதன் முதலில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட மாவட்டங்களில் ஒன்றான திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தில் ஒரு கிராமத்தில் சுற்றாய்வு(Survey) நிகழ்த்திய போது சில படிப்பினைகள் கிடைத்தன. அவை

சில பதிவுகள்

விவசாய் வேலைகள் குறைந்து கொண்டு வரும் சூழலில் இச்சட்டம் ஒரு வரப்பிரசாதமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அதே நேரத்தில் இதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் உள்ள அரசாங்கப் ”பார்முலா” மிகப் பெரிய தடையாகவே உள்ளது.

இச்சட்டத்தின் மூலம் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களுக்கு வாரம் ஒரு முறை அல்லது பதினைந்து நாட்டகளுக்கு ஒரு முறை என்று ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது. இந்த ஊதியம் வங்கியிருந்து ஊராட்சி மன்றத் தலைவர் மூலமாக எடுத்து வரப்பட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது.

இப்படி பின்பற்றப்படும் முறையில் சில முறைகேடுகள் நடந்திருப்பதைக் கருத்தில் கொண்டு தனி நபருக்கான சேமிப்புக் கணக்கை வங்கியிலோ அல்லது அஞ்சலகத்திலோ தொடங்கி அதன் மூலம் சம்பளப் பட்டுவாடா செய்ய தற்போது முயற்சிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டுள்ளது. இதற்கு வங்கியாளர்கள் ஆதரவு காட்டவில்லை.(நவீன மயமாக்கப்பட்டுள்ள தங்களது வங்கியில் அழுக்குக் கால்கள் மிதிப்பதை விரும்பவில்லையோ…)

நிர்வாக முறைகேடுகளைத் தடுப்பதற்கான வழியாக  எண்ணப்பட்டாலும் இது நடைமுறைச் சாத்தியமா என்றும் யோசிக்க வேண்டியதுள்ளது. திருவண்ணாமலை மாவட்டத்தின் கடைசி ஒன்றியமான வெம்பாக்கம் ஒன்றியத்தில் உள்ள புன்னை என்ற கிராமத்திலிருந்து வங்கி, அஞ்சலகம் போன்ற அலுவலகங்கள் உள்ள மாமண்டூருக்கு பதினைந்து கிலோமீட்டர் தூரம். போக்குவரத்து வசதியில்லாத சூழலில் ஒரு முறை சென்று வர ஆட்டோவுக்காக  நூறு ரூபாய் கொடுக்க வேண்டும்.

வாரம் நானூறும், ஐநூறும் சம்பாதிக்கும் ஒருவர் அதைப் பெறுவதற்கு நூறு ரூபாய் செலவளிக்க முடியுமா?

இந்தச் சட்டத்தின் மூலம் செய்யப்படும் பணிகள் பெரும்பாலும் மண் வேலைகள்தான். இந்தப் பணிகளைச் செய்ய, இதை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரிகள் ஓர் இலக்கை நிர்ணயம் செய்துள்ளனர்.

அதாவது சாதாரண மண் உள்ள பகுதியில் ஒரு நபர் 83.70 கண அடியும், கடிண மண் உள்ள பகுதியில் 57.56 கண அடியும் வேலை பார்க்க வேண்டும்.

பத்து நபர்கள் கொண்ட ஒரு குழுவை உருவாக்கி, இந்தக் குழுவின் ஒரு வாரப் பணிகளை ஒட்டு மொத்தமாக வகுத்து அதனடிப்படையில் கூலி வழங்கப்படுகிறது.

இதில் எல்லோருக்கும் என்பது ரூபாய் கிடைப்பதில்லை. ஒரு குழுவில் அதிகமாக வேலை செய்தவருக்கும் அதே கூலிதான். குறைவாக வேலை செய்தவருக்கும் அதே கூலிதான்.

அளவிடுவதில் அதிகாரிகளின் மெத்தனத்தால் மக்களுக்கு சட்டம் பரிந்துரைத்த குறைந்தபட்டக் கூலிகூட கிடைக்காமல் போய் விடுகிறது.

இதன் விளைவாகவே இச்சட்டம் நடைமுறையிலுள்ள பல கிராமங்களில் மக்கள் கூலி உயர்வு கேட்டுப் போராட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.

புதுக்கோட்டை மாவட்டம் தீத்தாம்பட்டி, பெரம்பலூர் மாவட்டம் பசும்பலூர், விழுப்புரம் மாவட்டம் ரெட்டணை போன்ற இடங்களில்  காவல்துறையின் அடக்குமுறைக்கும் துப்பாக்கிச் சூட்டிற்கும் ஆளாக வேண்டிய சூழலுக்கும் மக்கள் தள்ளப்பட்டனர்.

குறைந்தபட்சக் கூலி முறையை ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு வேலைக்குத் தகுந்த கூலி என்று நிர்ணயத்ததன் மூலம் அரசாங்கம் தன்னை ஒரு ” காண்ட்ராக்டராக’ மக்களிடம் காட்டிக் கொண்டுள்ளது.

அரசாங்கத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட குறைந்தபட்சக் கூலி ரூபாய் 80 என்பதே 2005 சூலை மாதத்தில் இருந்த விலைவாசியின் அடிப்படையில் முடிவு செய்யப்பட்டது. (¶. (G.O (20) Labour and Employment (J2)8th july2005)இதன் பிறகு கடந்த மூன்றரை ஆண்டு காலத்தில் விலைவாசி சராசரியாக 20 விழுக்காடு உயர்ந்துள்ளதாகக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டாலே தற்போது கூலியாக ரூபாய் 100 தர வேண்டும்.

குறைந்தபட்சக் கூலியும் மறுக்கப்பட்டு நூறு நாட்கள் வேலையும் கிடைக்காத நிலை  ஏற்படுகிறது.

கூலி வேலையை மட்டுமே பிரதானமாக நம்பியுள்ள மக்களில் 50 விழுக்காட்டினர் இத்திட்டத்தை நம்பியுள்ளனர். அதே நேரத்தில் ஆண் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாகவே உள்ளது. பதிவு செய்த ஆண்களில் முப்பது விழுக்காட்டினரே வேலைக்கு வருகிறார்கள். அதுவும் நாற்பது வயதிற்கு மேற்பட்டவர்தான் வருகிறார்கள்.

இப்பணிகளில் மூலம் உருவாக்கப்படும் சொத்துகள் அந்த கிராமத்திற்குச் சொந்தமானவை என்ற உரிமை உணர்வு மக்களிடம் சற்றே குறைவாகவே உள்ளது.

அரசாங்கம் தரும் பணம். இங்கு நாம் வேலை செய்ய வேண்டியதில்லை என்ற எண்ணமும், முழுச்சம்பளம் குறைவான நேர உழைப்பு என்ற எண்ணமும் சிலரிடம் உருவாகியுள்ளது. இதற்கு முக்கிய காரணம் இச்சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ள ஊராட்சி மன்றத் தலைவர்களும் ஊராட்சியின் எழுத்தர்களும்தான்.

இவர்களின் உறவினர்களுக்கு வேலை அட்டை கொடுக்கப்பட்டு அவர்கள் பெயரளவில் வந்த சென்றாலே சம்பளம் தரப்படுகிறது. புன்னை கிராமத்தில் மற்ற பணியாளர்களெல்லாம் சராசரி ஆண்டுக்கு 40 நாட்கள் கூட வேலை செய்யாத போது ஊராட்சி மன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் 110 நாட்கள் வேலை பார்த்துள்ளதற்கான பதிவு அவரது வேலை அட்டையில் இருக்கிறது.

இந்தப் பணிக்கு தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களும் தான் வருகிறார்கள். வேலை செய்யும் இடங்களில் பேதம் கடைபிடிக்கப்படுகிறது. திருவண்ணாமலை மாவட்டம் ஏந்துவாம்பாடி கிராமத்தில் தாழ்த்தப்பட்டோர் ஒரு வாரமும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் ஒருவாரமும் என மாறிமாறி வேலை செய்கிறார்கள். புன்னை கிராமத்தில் இரு சமூகத்தினரும் ஒரே குளத்தில் தூர்வாரினாலும் குடிப்பதற்கு தனித்தனியாகத் தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு வந்த விடுகிறார்கள் (குளத்தைத் தூர்வாரிட்டீங்க… மனசை எப்பத் தூர்வாரப் போறீங்க…?)

பணியின் தரம்.

நூறு நாள் வேலைத்திட்டத்தின் மூலம் செய்யப்படும் பணிகளின் தரம் குறித்து பல்வேறு விமர்சனங்கள் எழுந்த வண்ணம் உள்ளன. ”தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டத்தின் வேலைக்கு வரும் பெண்களுக்கு நூறுரூபாய் சம்பளமாகக் கொடுக்கப்படுகிறது. பணியின் இடையே போதிய இடைவேளை அளிக்கப்படுகிறது. இத்திட்டத்தில் வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழே இருக்கும் கூலித் தொழிலாளர்களுக்கு ஆண்டிற்கு நூறு நாட்கள் வேலை அளிக்கும் நோக்கம் நிறைவேறும். பெண்கள் விவசாயப் பணிகளுக்குச் செல்வதைத் தவிர்த்து இப் பணிக்கு வரும் வகையில் ஜனரஞ்சகமாகத் திட்டம் உள்ளது. ஆண்டிற்கு நூறு நாட்கள் வேலை கொடுத்ததாக அரசின் புள்ளிவிபரத்தில் கணக்குகள் இடம் பெறும். ஆனால் இத்திட்டத்தின் மூலம் பொது மக்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பலன் கிடைக்காது. அதே பணிகளை இயந்திரங்கள் மூலம் செய்தால் தற்போது ஆகும் செலவை விட குறைந்த செலவில், குறைந்த கால அவகாசத்தில் சிறப்பாகச் செயல்படுத்த முடியும். குறிப்பாக கால்வாய், கண்மாய்களைக் கூடுதல் ஆழத்திற்குத் தூர்வார முடியும். கரைகளை அமைத்து, ஸ்திரப்படுத்த முடியும். இதன் மூலம் இவை தொடந்து பல ஆண்டுகளுக்கு பொது மக்களுக்கு பலனளிக்கும்….” என்று தினமலர் ஏடு செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.

இந்தச் செய்தியின் நம்பகத் தன்மை பற்றி ஆராயுமுன்  இப்படி ஒரு செய்தி வெளியிட்டது சரியா? என்று யோசிக்க வேண்டியதுள்ளது. அடித்தட்டு மக்களுக்கான இத்திட்டத்தைப் பற்றி விமர்சிக்க.. இதில் உள்ள குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டி அனைத்து ஊடகங்களுக்கும் உரிமை உண்டு. அதே நேரத்தில் இத் திட்டத்தைச் செழுமைபடுத்தும் யோசனைகளையும் சொல்ல வேண்டுமே தவிர திட்டமே வேண்டாம் என்றும் இதற்குப் பதிலாக எந்திரங்களைப் பயன்படுத்தினால் அரசுக்கு லாபம் என்றும் செய்தி வெளியிடுவது சரியா? அடித்தட்டு மக்களின் மீது அப்படி என்ன கோபம்? எந்திரங்களை மட்டும் வைத்து பணி செய்வதால் பணம் மிச்சம் என்று சொல்லும் இந்த பத்திகையின் கூற்று சரி என நியாயப்படுத்தும் போது, ஊருக்கு ஒரு பத்திரிகை மட்டுமே வாங்கி எல்லோரும் படித்துக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லுவதும் சரிதானே… அப்படிச் செய்தால் இவர்கள் பிழைப்பு நாறிப் போகாதா? (ஊடகத் திமிர் என்பதற்கான அர்த்தம் இதுதானோ….)

உண்மையில் நூறுநாள் வேலைத் திட்டம் பொழுது போக்காகவும் கணக்குக் காட்டவும்தான் செய்யப்படுகிறதா? இத்திட்டத்தால் எந்த பலனும் இல்லையா?

திருவண்ணாமலை மாவட்டம் போளூர் ஒன்றியத்திற்கு உட்பட்ட ஏந்துவாம்பாடி ஊராட்சியில் இத்திட்டத்தின் மூலம் 25 ஏக்கர் கண்மாய் ஆக்கிரமிப்பு அகற்றப்பட்டு கண்மாய் சரி செய்யப்பட்டுள்ளது.

இதனால் நிலத்தடி நீர்மட்டம் உயர்ந்துள்ளது என்று விவசாயிகள் சொல்கிறார்கள்.

படைவேடு ஊராட்சியில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட தடுப்பணைகள் கட்டப்பட்டுள்ளது. இரண்டு புதிய குளங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்கள்.

புன்னை கிராமத்தில் வரத்துக்கால்வாய் சரி செய்யப்பட்டுள்ளது.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் கடையம் ஒன்றியத்தில் இத்திட்டத்தில் மூலம் பல கண்மாய்கள் தூர் வாரப்பட்டுள்ளது. இதனால் நிலத்தடி நீர்மட்டம் உயர்ந்துள்ளது.

மண்சாலைகள் போடுவதும் இணைப்புப் பாதைகளை மராமத்து செய்வதும் தமிழகம் முழுதுமே நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

இப்படி பல நல்ல பணிகள் நடந்தாலும் குறைகளும் தெரியாமலில்லை. வேலைக்கான இடம் தேர்வாகாதபோது ஏற்கனவே தூர் வாரிய வரத்துக்கால்வாயை மறுபடியும் தூர்வாரும் ஊராட்சிகளும் உண்டு.

எப்படியும் மக்களுக்கு வேலை கொடுக்கவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் செடி வெட்டுதல், புல் வெட்டுதல், பாதை சரிசெய்தல் போன்ற பணிகளும் செய்யப்பட்டுள்ளன. இவைகள் ஊடகங்களின் விமர்சனங்களுக்கும் உள்ளாகியுள்ளன.

ஆரம்பகால கட்டத்தில் சில குறைபாடுகளோடு நடைமுறையில் இருந்த இந்தத் திட்டம் தற்போது படிப்படியாக முன்னேறி வருவதைக் காண முடிகிறது.

விவசாயம் பாதிக்கப்படுகிறா?

”பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு நமது வேளாண்மைச் சந்தை மற்றும் விளை நிலங்களைத் தாரை வார்ப்பதற்கான முயற்சியில் இதுவும் ஒன்று. விவசாயிகளை விளை நிலங்களிலிருந்து விரட்டும் மற்றொரு முயற்சி” என்றும், ”விவசாயிகளின் மீது இந்த அரசுக்கு உண்மையிலேயே அக்கறை இருந்தால் அவர்களுக்கு  வேளாண்மை சார்ந்த பணிகளைக் கொடுத்திருக்கலாமே… கடினமான மண் வெட்டும் பணியை ஏன் அவர்கள் மீது தினிக்கவேண்டும்? இப்படி பிற பணிகளை அவர்கள் செய்வதன் மூலம் மெல்ல மெல்ல விவசாயத்தை மறந்து விடுவார்கள் என்ற உள் நோக்கம்தான் காரணம்” என்றும் பசுமை விகடன் போன்ற வேளாண்மை தொடர்பான ஊடகங்கள் விவாதித்துக் கொண்டுள்ளன.

”உண்மையில் விவசாயம் பாதிக்கப்படுகிறதா? யார் விவசாயிகள்? அரை ஏக்கரில் தொடங்கி அறுபது ஏக்கர் வரையில் வைத்திருக்கும் எல்லோரையும் ஒட்டு மொத்தமாக விவசாயிகள் எனக் கணக்கிடுவது சரியா? மூன்று ஏக்கருக்கும் குறைவாக உள்ள, நன்செய் பாசன வசதி உள்ள ஒரு விவசாயக் குடும்பம் தனது விவசாயப் பணிகளை முழு விவசாய காலத்தில் என்பது விழுக்காடும் மற்ற காலத்தில் நூறு விழுக்காடும் தாங்களே செய்து கொள்கிறார்கள். தனது நிலத்தில் வேலையில்லாத காலத்தில் தன்னைப் போன்ற குறு விவசாயிகளுக்கும் பெரிய விவசாயிகளுக்கும் வேலைக்குச் செல்கிறார்கள். இதுவே புன்செய் நிலமுள்ள விவசாயிகள் எட்டு ஏக்கர் நிலமிருந்தாலும் பயிர்செய்கின்ற நான்கு மாதகாலம் கழித்து பிற வேலைகளுக்குச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது. இன்றைய எந்திரமயமாக்கப்பட்டுள்ள விவசாய முறையில் நடுவதற்கும் அறுப்பதற்கும் எந்திரங்கள் வந்துவிட்ட நிலையில், நுகர்வுப் பொருட்களின் விலைவாசி நாள்தோறும் உயர்ந்து கொண்டுள்ள நிலையில், குறைந்த கூலி வாங்கிக் கொண்டு எத்தனை காலம் விவசாயக் கூலிகளாகவே அவர்கள் இருப்பார்கள்? விவசாய விலை பொருட்களுக்கு நியாயமான விலை கிடைக்கவில்லை என்பதை நாங்கள் முழு மனதோடு ஒத்துக் கொள்கிறோம். அதே நேரத்தில் விவசாயப் பணிகளுக்குக் கொடுக்கப்படும் குறைந்த கூலியை வாங்கிக் கொண்டு எத்தனை காலத்திற்குத்தான் வறுமையில் சிக்கி சின்னா பின்னாமாவது? கூலி அதிகமாகக் கொடுக்கப்படும் செங்கற்சூளை பணிகளோ… கட்டுமானப் பணிகளோ நூறுநாள் வேலைத் திட்டத்தால் பாதிக்கவில்லையே….” என்று விவசாயத் தொழிலாளர் சங்கத்தினர் கேட்கிறார்கள்.

இந்த  இரண்டையும் ஆராய வேண்டிய சூழலில் அரசாங்கம் உள்ளது.

முதற்கண் இத்திட்டம் நூறு விழுக்காடு கிராமப்புறங்களில் செயல்படுத்தப்படுவதால்  ஓராண்டில் எந்தெந்த மாதங்களில் அதிகமான விவசாயப் பணிகள் இருக்கும் என்பதை வரையறுத்தக் கொண்டு அதனடிப்படையில் செயல்படுத்தலாம்.

நூறு நாட்கள் என்பது வெறும் மூன்றரை மாதங்கள்தான். எந்தெந்த மூன்றரை மாதம் என்பதை ஊராட்சிகள் முடிவு செய்து கொள்ளலாம்.

நூறு நாள் வேலைத் திட்டம் விவசாயப் பணிகளை பாதித்து விட்டது என்ற வாதத்தை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளுமுன், நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்தில் வேலை அட்டை பெற்ற அனைவருமே நூறு நாள் வேலை செய்துள்ளார்களா? அல்லது அட்டை வாங்கியவர்கள் குறைந்த நாட்களாவது வேலைக்குச் சென்றுள்ளார்களா? என்ற வினாக்களை ஆராய வேண்டும்.

திருவண்ணாமலை மாவட்டம் ராந்தம் என்ற ஊராட்சியில் உள்ள 465 குடும்பங்களுக்கு 560 வேலை அட்டைகள் வழங்கப்பட்டன. இதில் நூறு நாட்கள் வேலை பார்த்த குடும்பங்கள் ஆறுதான். என்பது நாட்களுக்குமேல் வேலை பார்த்த குடும்பங்கள் இருபது. நாற்பது நாட்களுக்குமேல் வேலை பார்த்த குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை ஐம்பதுதான். 94 குடும்பங்கள் ஓராண்டில் இருபது நாட்களுக்கும் குறைவாகவே வேலை செய்துள்ளனர். 260 குடும்பங்கள் அட்டை வாங்கியும் வேலைக்கே வரவில்லை.

நூறு நாள் வேலைத் திட்டத்தால் விவசாய வேலை பாதிக்கப்படுகிறது என்றால் தமிழகம் முழுதும் அட்டை வாங்கியவர்களில் 43 விழுக்காட்டினர் அட்டையைப் பயன்படுத்தி  ஆண்டில் ஒரு நாள் கூட  வேலை செய்யவில்லையே….

இராமநாதபுரம் விருதுநகர், சிவகங்கை, தூத்துக்குடி போன்ற ஆண்டில் பாதி நாட்கள் மட்டுமே விவசாயம் பார்க்கும் மாவட்டங்களின் மக்களுக்கான வேலைக்கு வேறென்ன வாய்ப்புகளிருக்கிறது?

திருவண்ணாமலை மாவட்டத்திலிருந்து பெங்களுருவுக்கு வேலைக்குச் செல்லும் கூலித் தொழிலாளிகளின் எண்ணிக்கை இன்னும் குறையவில்லையே… ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் மாலை நேரத்தில் திருவண்ணாமலை பேருந்து நிலையத்தில் காத்துக்கிடக்கும் மக்கள் எண்ணிக்கையை எந்த விவசாயப் பணிகளும் குறைக்க வில்லையே…

அப்படியெனில் இவர்களது கோபம் இத்திட்டத்தின் மீதா அல்லது திட்டம் பரிந்துரைத்திருக்கும் குறைந்தபட்சக் கூலியின் மீதா?

ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருந்த வேலைக்கு உணவுத் திட்டம் விவசாயத்தைப் பாதிக்கவில்லையா?

தன்னுடைய நிலத்தில் குறைந்த கூலியை வாங்கிக்கொண்டே காலம் முழுதும் பண்ணை அடிமையாகவே விவசாயத் தொழிலாளர்கள் இருக்க வேண்டும் என விரும்பும் அதிகார வர்க்கத்தின் உள்நோக்கமா?

இது போன்ற கேள்விகள் எழுவதும் தவிர்க்க இயலாத ஒன்றாகி விடுகின்றது.

இத்திட்டம் வெற்றிபெற என்ன செய்யலாம்?

தேசிய ஊரக வேலை உறுதிச் சட்டத்தைச் சிறப்பாக்க கீழ்க்கண்ட விசயங்களைப் பரிந்துரை செய்து இந்த சுற்றாய்வை நிறைவு செய்கிறேன்.

மக்கள் பிரதிநிதிகள் இத்திட்டத்தை வறுமைக் குறைப்புக்கான திட்டம் என்ற நோக்கில் செயல்படுத்த வேண்டும். அந்தந்த ஊராட்சியில் உள்ள படித்த வேலையில்லாத இளைஞர்களை இந்தத் திட்டத்தின் நடைமுறைப் பணிகளுக்காகப் பயன்படுத்தலாம்.

ஒரு பணியைத் தொடங்கும் முன் அந்தப் பணியின் நோக்கம் அதைச் செய்வதால் கிராத்திற்குக் கிடைக்கும் பலன் ஆகியவற்றை மக்களிடம் விளக்க வேண்டும்.

அரசாங்க அதிகாரிகள் இத்திட்டத்தை அரசின் இன்னொரு திட்டமாகவோ அல்லது தங்களுக்கான கூடுதல் பணியாகவோ கருதாமல், இத்திட்டம் மக்களின் வறுமைக் குறைப்புக்கான திட்டமாகவும், அதே நேரத்தில் இத்திட்டத்தின் மூலம் உருவாக்கப்படும் சொத்துகள் சம்மந்தப்பட்ட ஊராட்சியின் நீண்டகால வளர்ச்சிக்கு உதவுவதாகவும் கருதி பணி செய்ய வேண்டும்.

வேலை அட்டை பெற்றுள்ள அனைவரும் வேலைக்கு வரவேண்டும். இதற்கு முன் தகுதியில்லாதவர்களின் வேலை அட்டைகளை நீக்க வேண்டும். இல்லையெனில் ஊழலுக்கு இதுவே தொடக்கமாக மாறி விடும்.

அரசாங்கத்தின் உதவியோடு நமது கிராமத்திற்குத் தேவையான சொத்துகளை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்ற உணர்வு மக்களிடம் உருவாக வேண்டும்.

இத்திட்டத்தில் வேலை செய்யும் மக்களில் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாக உள்ளது. ஆண்களையும் எண்ணிக்கையில் அதிகரிக்கச் செய்ய வேண்டும். ஆண்-பெண் சமத்துவம் தொடர்பான விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

நூறு நாள் திட்டத்தின் பணிகளை விவசாய காலமான வடகிழக்குப் பருவமழை காலத்தில் செய்யாமல் பருவகாலம் முடிந்தபின் செய்யலாம். மேலும், நூறு நாள் என்பதை நூற்றி ஐம்பது நாட்களாக உயர்த்தலாம். இது அந்தந்த மாவட்டத்தின் தட்ப வெட்பத்தைப் பொறுத்து முடிவெடுத்துக் கொள்ளலாம்.

ஒரு ஊராட்சியில்  பருவகாலம் தவிர்த்து இருநூறு நாட்கள் தொடர்ந்து வேலைகள் நடத்தலாம். இந்தகால கட்டத்தில் அனைவருக்கும் வேலை கிடைக்கும் விதமாக சுழற்சி முறையை நடைமுறைப்படுத்தலாம்.

பெரும்பாலான கிராமங்களில் மண் வேலைகளே நடைபெறுகின்றன. இந்தப் பணிகளோடு சுற்றுச்சூழல் மற்றும் இயற்கை வளத்தைப் பாதுகாக்கும் நோக்கத்தோடு மரம் நடுதலையும் மரங்களைப் பாதுகாப்பதையும் அதிகப் படுத்தலாம்.

ஊதியத்தில் கண்டிப்பாக மாற்றம் தேவை. இன்றைய விலைவாசியை மனதில் கொண்டு குறைந்தபட்ச ஊதியமாக நூறு ரூபாயாக உயர்த்தலாம்.

வேலைத் திட்டத்தின் பயனாளிகள் அனைவருக்கும் சம்பளத்தை வங்கிக் கணக்கு மூலம் வழங்க ஏற்பாடு செய்யலாம். அனைவருக்கும் ஏ.டி.எம். கார்டுகள் கொடுக்க ஏற்பாடு செய்வதோடு எல்லா ஊராட்சிகளிலும் ஏ.டி.எம். மையங்களை உருவாக்க முயற்சி எடுக்க வேண்டும்.

இதுவெல்லாம் சாத்தியமா…? சாத்தியம்தான். ஒரு திட்டத்தைப் பற்றி வெறுமனே விளம்பரம் செய்வதோடு மட்டும் இல்லாமல் அதன் சாதக பாதகங்களை நடுநிலையோடு ஆராய்ந்து ஒவ்வொரு மாதமும் மாற்றங்களைச் செய்து கொண்டு இருக்கவேண்டும்.

இராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் ஏதோவொரு கிராமத்தில் நான்கடுக்குப் பாதுகாப்பு வளையத்திற்குள் இரண்டு கூடை மண் சுமந்த ராகுல்காந்தியைப் பற்றி விளம்பரம் செய்வதில் காட்டும் அக்கறையை இத்திட்டத்தை வெற்றிகரமாக்கிடவும் காட்டலாமே…

(ஜனவரி 2010 பசுமைத்தாயகம் இதழில் வெளியான கட்டுரை)